การสูญเสียที่ไม่มีใครจำได้

"คุณจำชื่อของมันไม่ได้จริงๆ หรือครับ... เอเดน" เสียงของซีลีนลอดผ่านความเงียบงันภายในห้องควบคุมแรงโน้มถ่วงศูนย์กลาง แสงนีออนสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลซึ่งถูกปกปิดไว้ภายใต้มาوادความนิ่งสงบ เอเดนไม่ได้หันกลับมามอง เปลือกตาของเขากระตุกเล็กน้อยขณะที่ปลายนิ้วยังคงเคาะแป้นพิมพ์คำสั่งเพื่อซ่อมแซมสมการความเสถียรของแกนพลังงานควอนตัม อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้สันหลังของเขารู้สึกเหน็บหนาว ความว่างเปล่าต่างหาก... ความว่างเปล่าที่กำลังกัดกินพื้นที่ในสมองส่วนฮิปโปแคมปัสของเขาอย่างช้าๆ "มันก็แค่ชื่อของแมลงชนิดหนึ่งในห้องทดลองเก่า" เอเดนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนาพยายามรักษาความมั่น "ไม่ใช่แมลงครับ, เอเดน" ซซีลีนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังสะท้อนก้อง "มันคือชื่อของสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ ตัวที่คุณเคยวิ่งเล่นด้วยตอนอายุแปดขวบ... ตัวที่คุณร้องไห้ฟูมฟายถึงมันสามวันเต็มหลังจากที่มันจากไป" เอเดนชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์โค้ดหยุดค้างกลางอากาศ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งสองอีกครั้ง มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข แต่มันคือความอึดอัดที่เต็มไปด้วยแรงกดดันจากมิติเวลาที่บิดเบี้ยว สมองของวิศวกรหนุ่มพยายามค้นหาภาพจำนั้นในลิ้นชักความทรงจำ แต่สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความมืดมิดและเสียงหึ่งๆ ของเครื่องจักร เขารู้ว่าตัวเองเคยมีวัยเด็ก เขามีเอกสารรับรอง มีรอยแผลเป็นที่หัวเข่าจากการตกต้นไม้เมื่ออายุสิบขวบ แต่ภาพเหตุการณ์ สีหน้าของพ่อแม่ หรือแม้กระทั่งความรู้สึกในวันนั้น... มันเลือนหายไปราวกับถูกลบด้วยยางลบดิจิทัล "ความผิดพลาดของระบบอัลกอริทึมการซิงโครไนซ์จิตสำนึก" เอเดนพยายามหาข้ออ้างทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายความบกพร่องของตนเอง น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นพร่าโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว "การดึงข้อมูลข้ามมิติผ่านสะพานควอนตัมทำให้หน่วยความจำระยะยาวเกิดความเสียหายชั่วคราว มันเป็นเรื่องทางกายภาพที่หลีกเลี่ยงไม่ได้..." "หยุดพูดด้วยภาษาตรรกะที่คุณเองก็ไม่เชื่อเถอะครับ, เอเดน" ซซีลีนตัดบท ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณไม่ได้สูญเสียความทรงจำเพราะความผิดพลาดทางเทคนิค แต่คุณกำลังถูกลบตัวตน... ทีละน้อย... จากจักรวาลคู่ขนานที่เรากำลังก้าวล่วงเข้าไป" เอเดนหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่สีเทาเข้มเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความตื่นตระหนกที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้กรอบของมืออาชีพ เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้า—คู่ปรับทางความคิด ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงนักสถิติเพ้อเจ้อที่เชื่อในเรื่องพลังงานเหนือธรรมชาติ แต่ในเวลานี้ เธอกลับกลายเป็นคนเดียวบนดาวเคราะห์ดวงนี้ที่ยังคงจดจำเรื่องราวในอดีตของเขาได้ดีกว่าตัวเขาเอง "ทำไมคุณถึงจำมันได้?" เอเดนถามเสียงต่ำ มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ ซีลีน... คุณดึงข้อมูลไฟล์ประวัติส่วนตัวของผมมาจากไหน" ซีลีนถอนหายใจยาว แววตาของเธอฉายประกายความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอยื่นมือเรียวบางออกไป วางปลายนิ้วลงบนขอบโต๊ะทำงานของเขาอย่างแผ่วเบา ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกาย "เพราะฉันไม่ได้เพิ่งรู้จักคุณในปีนี้, เอเดน" เธอกระซิบ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรายืนอยู่ตรงจุดนี้... ในลูปเวลาที่กำลังจะล่มสลาย" คำพูดนั้นทำให้โลกทั้งใบของเอเดนหยุดหมุน ทฤษฎีสมการไร้สิ้นสุดที่เขาพยายามพิสูจน์มาตลอดชีวิต ดูเหมือนจะมีความหมายอื่นซ่อนอยู่—ความหมายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการระเบิดของดาวฤกษ์ ก่อนที่เอเดนจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วศูนย์วิจัย แสงไฟนีออนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าของทั้งคู่ หน้าจอโฮโลแกรมหลักกลางห้องกะพริบถี่รัว ก่อนที่ภาพกราฟิกจำลองโครงสร้างสมองจะปรากฏขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้ลมหายใจของเอเดนสะดุด [Warning: Consciousness Core D-07 Overwrite in Progress...] [Target: Eden Vance - Memory Retention: 12%] เอเดนเบิกตากว้างเมื่อเห็นตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความทรงจำที่ลดลงอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา เขากำลังจะสูญเสียตัวตนของตัวเองไปจริงๆ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดสนิทนอกประตูห้องควบคุม—เสียงฝีเท้าที่ไม่มีใครควรจะอยู่ที่นี่... เพราะเจ้าของร่างนั้นควรจะเสียชีวิตไปจากอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อนแล้ว ประตูห้องนิรภัยค่อยๆ เลื่อนเปิดออกท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ เงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าแสงสีแดง พร้อมกับรอยยิ้มคุ้นตาที่เอเดนจำได้ไม่มีวันลืม... แม้ว่าความทรงจำวัยเด็กจะเลือนหายไปแล้วก็ตาม ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมืดมิดและไขปริศนาอันซับซ้อนนี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ