มุกจีบแบบไม่ตั้งตัว

"ถามจริง คุณเคยกินยาระงับประสาทบ้างไหมครับ? หรือว่าชีวิตนี้มีแค่ตารางชีวิตแน่นเอี๊ยดกับยาดมในกระเป๋า?" กวินเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางเสียงประกาศสถานีที่ดังแทรกเข้ามาในจังหวะที่ขบวนรถไฟเริ่มหยุดนิ่งสนิท แรงกระชากเบาๆ ทำให้มินตราเซถลาไปข้างหน้าเล็กน้อย ทว่ามือหนาของช่างภาพหนุ่มกลับคว้าต้นแขนเธอไว้ได้อย่างแม่นยำ มินตราเงยหน้าขึ้น สายตาปะทะกับแววตาพราวระยับที่ดูเหมือนจะกำลังสนุกกับการเห็นเธอไปไม่เป็น เธอรีบสะบัดแขนออกพลางจัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ พยายามกลบเกลื่อนอาการใจสั่นด้วยการเช็กตารางในสมุดโน้ตเล่มจิ๋วที่เริ่มยับยู่ยี่ "คำถามคุณน่ะไร้มารยาทที่สุดเลยกวิน" มินตราแค่นเสียงตอบ พยายามไม่สบตากับคนตรงหน้าที่วันนี้ดูจะกวนประสาทเป็นพิเศษ "แล้วก็นะ... ชีวิตที่มีแผนน่ะ มันช่วยให้เราไม่หลงทางกลางป่า หรือตกรถไฟเหมือนคุณไงครับ คุณช่างภาพอินดี้" "ก็จริง" กวินลากเสียงยาวพลางขยับตัวเข้ามาใกล้จนมินตราได้กลิ่นจางๆ ของกาแฟคั่วจากเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ของเขา "แต่ถ้ามัวแต่ดูแผนที่ คุณก็อาจจะพลาดการเจอกับสิ่งที่ไม่มีในแผน... อย่างเช่นผมไงครับ" มินตราหยุดกึก เธอเงยหน้าขึ้นมองคนพูดที่กำลังยักคิ้วกวนประสาท ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะท่ามกลางผู้คนที่เริ่มเบียดเสียดกันลงจากตู้โดยสาร "นี่... กำลังจะจีบหรือกำลังจะหาเรื่องครับ?" มินตราถามเสียงเข้ม ทั้งที่ข้างในใจเต้นเป็นจังหวะเพลงร็อก "ถ้าบอกว่าจีบ คุณจะยอมเปลี่ยนแผนวันนี้ไหมล่ะ?" คำถามนั้นทิ้งความเงียบไว้ในอากาศ ก่อนที่เขาจะหันไปคว้ากระเป๋ากล้องที่วางอยู่ข้างตัวแล้วก้าวลงจากรถไฟไปก่อน ทิ้งให้มินตรายืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ก่อนจะรีบก้าวเท้าตามไปเพราะกลัวจะหลงทางจริงๆ อย่างที่เขาปรามาส บรรยากาศสถานีปลายทางคึกคักไปด้วยผู้คน กวินเดินนำไปข้างหน้าอย่างมั่นใจโดยไม่มีสมุดโน้ตหรือแผนที่อยู่ในมือแม้แต่แผ่นเดียว มินตราที่เดินตามหลังได้แต่กุมขมับ พลางนึกถึงที่พักที่จองไว้ซึ่งห่างออกไปอีกสามกิโลเมตรตามตารางที่วางไว้เป๊ะๆ "หยุดเถอะกวิน ทางนี้มันไปทางทิศตะวันออก เราต้องไปทางเหนือ!" มินตราตะโกนไล่หลัง กวินชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายต่อหัวใจอย่างประหลาด "คุณมินตราครับ ฟังนะ... บางทีการหลงทางบ้าง มันก็ทำให้เราเจออะไรที่สวยงามกว่าจุดหมายที่ตั้งไว้นะครับ" "ทฤษฎีคนขี้เกียจล่ะสิไม่ว่า" เธอเถียง แต่ก็ยอมเดินตามเขาไปเมื่อเห็นเขากวักมือเรียก ทั้งคู่เดินลัดเลาะไปตามถนนสายเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยร้านขายของพื้นเมือง แสงแดดช่วงบ่ายคล้อยเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอบอุ่น กวินหยุดเดินกะทันหันก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากตอนแรก มันดูจริงจังและนิ่งลึกจนเธอทำตัวไม่ถูก "มินครับ..." เขาเรียกชื่อเล่นเธอครั้งแรก น้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาเธอชะงัก "คุณรู้ไหม ว่าทำไมผมถึงไม่ชอบถ่ายรูปเก็บไว้?" มินตราขมวดคิ้ว "เพราะคุณขี้เกียจไง" กวินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้า "ไม่ใช่ครับ... เพราะทุกครั้งที่ผมมองผ่านเลนส์ ผมจะเอาแต่โฟกัสที่การจับภาพให้สมบูรณ์แบบ จนลืมไปว่าความทรงจำที่ดีที่สุด มันมักจะไม่ได้อยู่ในภาพถ่ายหรอก" เขาขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าว ระยะห่างลดลงจนแทบจะเหลือศูนย์ มินตราสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด "แต่วันนี้..." เขาลดเสียงลงต่ำจนแทบเป็นกระซิบ "ผมเริ่มอยากจะมีรูปของคุณเก็บไว้ในความทรงจำ... แบบที่กล้องตัวไหนก็ถ่ายไม่ได้" มินตราเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับมุกจีบแบบไม่ตั้งตัวของคนตรงหน้า หัวใจเธอกำลังทำงานหนักจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอพยายามอ้าปากจะโต้กลับด้วยคำพูดจิกกัดเหมือนทุกที แต่พอกำลังจะพูด เสียงริงโทนจากมือถือในกระเป๋ากางเกงของกวินก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศนั้นไปเสียสนิท กวินขมวดคิ้วหยิบมือถือขึ้นมาดู สีหน้ากวนๆ เมื่อครู่หายไปทันทีแทนที่ด้วยความตกใจเล็กน้อย เขามองหน้าจอค้างไว้ครู่หนึ่งก่อนจะรีบกดตัดสาย แต่แล้วมือถือเจ้ากรรมก็สั่นรัวขึ้นมาอีกครั้ง เป็นชื่อที่มินตราเหลือบเห็นผ่านตาเพียงเสี้ยววินาที... 'ยัยตัวแสบจากอดีต' กวินหันมามองมินตราด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างปิดไม่มิด มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่นจนสั่น เขาสูดหายใจเข้าลึกเหมือนกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต ก่อนจะยื่นหน้าจอที่โชว์สายเรียกเข้านั้นมาตรงหน้าเธอ "มิน... คนในสายนี้ คือคนที่ทำให้ผมเลิกถ่ายรูปครับ" มินตรามองหน้าจอแล้วมองหน้าเขา ความสงสัยพุ่งพล่านในใจจนลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น ก่อนที่นิ้วของกวินจะกดรับสาย และเปิดลำโพงให้เสียงหญิงสาวปริศนาจากปลายสายดังลอดออกมาในจังหวะที่หัวใจของมินตราหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "กวิน... กลับมาได้แล้วนะ พี่รออยู่ที่สถานีเดิม... ที่ที่เราเคยเลิกกัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับผมนะครับ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับกวินและมินตรากันต่อนะครับ! ด้วยความเคารพอย่างสูง แบกเป้ท่องโลก