ค่ำคืนในห้องกระจก

"อย่าแม้แต่จะคิดขยับตัว พริมา" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้นจากมุมมืดของห้องกระจกเงาบานยักษ์ที่สะท้อนภาพร่างของสถาปนิกสาวผู้เย่อหยิ่ง คีรินยืนพิงกรอบประตูเหล็กกล้า สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจับจ้องมาที่เธอเพียงจุดเดียว แสงไฟสลัวจากภายนอกอาคารที่กำลังก่อสร้างฉาบทาลงบนใบหน้าซีกหนึ่งของเขา สร้างเงาที่ดูน่าเกรงขามและอันตรายในคราวเดียวกัน พริมาหยุดชะงัก เธอไม่ได้กลัวในเชิงกายภาพ แต่เธอกำลังสั่นสะท้านกับอิทธิพลบางอย่างที่เขามีต่อหัวใจของเธอ เธอวางพิมพ์เขียวในมือลงบนโต๊ะกระจกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายผู้เป็นเจ้าของกรงขังแห่งนี้ด้วยสายตาที่พยายามจะรักษาความเยือกเย็นไว้ให้ถึงที่สุด "คุณต้องการอะไรอีก คีริน? งานวันนี้จบลงแล้ว และฉันคิดว่าเราไม่มีเรื่องต้องคุยกันนอกจากเรื่องโครงสร้างอาคาร" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าลมหายใจกลับติดขัดเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้เพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนแบบผู้ชายของเขาทำเอาอากาศรอบตัวเธอเริ่มเบาบางลง "เรื่องงานน่ะเหรอ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เขาเดินมาหยุดอยู่เบื้องหลังเธอ ฝ่ามือหยาบกร้านจากการจับเหล็กและปูนวางลงบนขอบโต๊ะกระจก กักตัวเธอไว้ในวงแขนที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก "ผมเบื่อที่จะคุยเรื่องโครงสร้างคอนกรีตเต็มทนแล้ว พริมา... ผมอยากคุยเรื่องโครงสร้างความรู้สึกของคุณมากกว่า ว่ามันจะทนทานได้นานแค่ไหน ก่อนที่มันจะพังทลายลงตรงหน้าผม" เขาก้มลงกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับผิวคอขาวผ่องของเธอจนพริมาขนลุกชัน เธอพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่ปลายนิ้วหยาบของเขากลับเลื่อนมาเชยคางเธอไว้ บังคับให้เธอต้องสบตาเขาท่ามกลางเงาสะท้อนของกระจกที่ล้อมรอบห้องนี้ราวกับหอคอยแห่งความลับ "ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะ คีริน" เธอเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ร่างกายจะโอนอ่อนตามแรงดึงดูดของเขาอย่างน่าละอาย "ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นของเล่น" คีรินกดจูบลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่าของเธอผ่านเนื้อผ้าชุดทำงานที่บางเบา สัมผัสนั้นรุกรานและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "คุณคือสถาปัตยกรรมที่สวยงามที่สุดที่ผมเคยพบ... และผมก็อยากจะรู้ว่า ถ้าผมทุบทำลายความเย่อหยิ่งพวกนี้ทิ้งไป ข้างในนั้นจะมีอะไรซ่อนอยู่" มือหนาเลื่อนลงไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า จังหวะหัวใจของพริมาเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเป็นเหตุเป็นผลที่เธอเคยยึดถือพังทลายลงเมื่อลิ้นร้อนของเขาเริ่มลากไล้ไปตามซอกคอและกระดูกไหปลาร้า เธอทิ้งหัวลงบนลาดไหล่กว้างของเขาอย่างหมดทางสู้ ในห้องกระจกที่สะท้อนภาพร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ที่กำลังนัวเนียกันนั้น ไม่มีหน้ากากแห่งศักดิ์ศรีหลงเหลืออยู่ มีเพียงชายหนุ่มผู้โหยหาการครอบครอง และหญิงสาวผู้โหยหาการปลดปล่อย คีรินช้อนร่างของเธอขึ้นแนบกาย ก่อนจะวางเธอนอนราบลงบนโต๊ะกระจกที่เย็นเฉียบ กระจกบานใหญ่สะท้อนทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ทุกแรงสั่นสะเทือน และทุกเสียงครางแผ่วที่เล็ดลอดออกมา "มองสิพริมา..." เขาบัญชาขณะที่สายตาประสานกันผ่านกระจกเงาเบื้องหลัง "มองดูตัวเองในมุมที่ไม่มีใครเคยเห็น... มุมที่คุณเป็นของผมเพียงคนเดียว" การสอดประสานดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและดุดัน คีรินไม่ได้เพียงแค่ตักตวงความสุข แต่เขากำลังถ่ายทอดความปรารถนาที่มืดดำลงสู่ร่างของเธอ พริมาส่งเสียงร้องครางออกมาอย่างไม่อาจอั้นไว้ได้ มือเรียวจิกเล็บลงบนไหล่หนาของเขาเพื่อระบายอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาด้วยไฟสวาทที่ไม่มีวันดับมอด ทุกสัมผัสที่เขามอบให้มันทั้งรุนแรงและลึกซึ้งจนเธอแทบจะขาดใจ ท่ามกลางความสุขสมที่ถาโถมเข้ามา พริมาหลับตาลงแน่น พยายามจะคว้าหาเศษเสี้ยวของสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ แต่ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไร เสียงกระซิบของคีรินก็ยังคงย้ำเตือนถึงความเป็นเจ้าของที่ฝังรากลึกในจิตวิญญาณของเธอ "คุณหนีผมไม่พ้นหรอก ต่อให้คุณจะสร้างกำแพงกั้นไว้สูงแค่ไหน สุดท้ายคุณก็จะกลับมาตายรังที่นี่... ในอ้อมกอดของคนที่คุณเกลียดที่สุดคนนี้" เมื่อคลื่นอารมณ์สงบลง ทั้งคู่ยังคงอยู่ในท่วงท่าแนบชิด ทว่าในตอนที่พริมากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ประตูเหล็กของห้องกระจกกลับส่งเสียงดัง "แกร๊ก" เหมือนมีใครบางคนภายนอกกำลังพยายามจะไขกุญแจเข้ามา คีรินผละออกจากตัวเธอทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความเย็นชาเยือกแข็งในชั่วพริบตา เขาคว้าปืนกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะกระจกมาถือไว้มั่น ก่อนจะหันมามองพริมาด้วยสายตาที่เด็ดขาดและน่ากลัว "จำไว้ว่าอย่าได้ส่งเสียง... เพราะถ้าคนข้างนอกนั่นคือรวิศ และมันเห็นคุณในสภาพนี้" เขาเว้นวรรคด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ "ศพแรกที่จะถูกหามออกจากไซต์งานนี้... อาจจะเป็นตัวคุณเอง" ประตูห้องค่อยๆ แง้มเปิดออก พร้อมกับเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่สื่อถึงอันตรายไม่แพ้กัน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความระทึกใจในตอนนี้ด้วยกันนะครับ