สถาปนิกผู้พ่ายแพ้

กลิ่นไอน้ำฝนอบอ้าวผสมผสานกับกลิ่นดินและปูนซีเมนต์ในห้องพักคนงานชั่วคราวกลางไซต์งานก่อสร้าง ดูเหมือนจะแคบลงถนัดตาเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคีริน วิศวกรหนุ่มผู้คุมเกมทุกอย่างไว้ในกำมือ "คุณไม่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่แรกแล้ว พริมา" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงฝนโปรยปรายกระทบสังกะสีด้านนอก คีรินยืนกอดอกพิงขอบประตู ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อช็อปช่างสีเข้มชื้นเหงื่อและละอองฝน แววตาคมกริบดุจสัตว์ป่ากำลังจ้องมองสถาปนิกสาวผู้พยายามตั้งกำแพงสูงลิ่วเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตนเอง พริมายืนตัวสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากอากาศภายนอก แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่ม มือเรียวบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ แววตาคู่สวยที่เคยเยือกเย็นและดุดันบัดนี้ไหวระริกอย่างปิดไม่มิด "คุณมันใช้อำนาจป่าเถื่อน... คีริน สิ่งที่คุณทำมันไม่ต่างจากการกักขังหน่วงเหนี่ยว" เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด พยายามเปล่งเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวราดเร็วดั่งกลองเพลิง "กักขังเหรอ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างหนาก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้าแต่เต็มไปด้วยคุกคาม "ถ้าผมต้องการกักขังคุณจริงๆ ป่านนี้คุณคงไม่มีโอกาสได้ยืนเถียงผมแบบนี้หรอก พริมา... ที่ผมทำอยู่ เขาเรียกว่าการทวงสิทธิ์ต่างหาก สิทธิ์ในตัวสถาปนิกดื้อรั้นที่บังAาญมาลองดีกับผม" ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความดิบเถื่อนทำให้พริมาแทบหยุดหายใจ เธอผถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางแนบติดกับผนังห้องเย็นเยียบ ปิดตายทุกทางหนีโดยสมบูรณ์ คีรินยกมือขึ้น วางทาบลงบนผนังข้างศีรษะของเธอ กักขร่างเธอมารวมไว้ในวงแขนแกร่ง แววตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เคยเป็น แต่มันกลับลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะควบคุม ลึกซึ้ง และพร้อมจะแผดเผาคนตรงหน้าให้มอดไหม้ "มองหน้าผมสิ พริมา" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น แต่น่ากลัวกว่าเดิมหลายเท่า นิ้วหยาบกร้านเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้ผิวเนื้อของหญิงสาวสะท้านเฮือกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่าน "อย่า... อย่ามาแตะต้องตัวฉัน" เธอเบือนหน้าหนี หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษาไว้กำลังพังทลายลงทีละน้อย ภายใต้สัมผัสที่ทั้งดุดันและเย้ายวนของวิศวกรหนุ่ม "ปากบอกว่าอย่า แต่ตัวคุณสั่นไปหมดแล้วนะ พริมา" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น "ยอมรับเถอะว่าคุณเองก็โหยหามันเหมือนกัน... โหยหาอ้อมแขนของผม คนที่ทำให้คุณรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงจริงๆ ไม่ใช่แค่หุ่นยนต์วาดแบบ" คำพูดนั้นราวกับศ Sที่ปักเข้ากลางใจ พริมาสะท้านไปทั้งร่าง ความจริงที่ถูกกระชากออกมาอย่างไม่ไยดีทำให้เธอไม่อาจหาข้อแก้ตัวใดๆ มาหักล้างได้อีกต่อไป กำแพงแห่งความเยือกเย็นที่สร้างมานานนับปีพังทลายลงราบคาบต่อหน้าชายผู้มีอิทธิพลเหนือเธอทุกประตู เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนิ่งเงียบและเริ่มโอนอ่อนลง คีรินไม่รอช้าที่จะฉกฉวยโอกาส ริมฝีปากหยักลึกประกบลงบนริมฝีปากอิ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสแรกมีความดิบกระด้างและเรียกร้อง แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้น จูบนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวล ลึกซึ้ง และสูบฉีดความเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย พริมาส่งเสียงครางประท้วงในลำคอได้เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เรียวปากนุ่มจะเผยอออกตามสัญชาตญาณ เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกราม มือแกร่งเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางคอดกิ่ว รั้งร่างของเธอให้แนบชิดติดกับอกแกร่งอย่างไร้รอยต่อ ความอบอุ่นจากเรือนร่างของทั้งสองหลอมรวมกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยไฟปรารถนา พริมายกมือขึ้นเกาะไหล่กว้างของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว นิ้วมือจิกทึ้งลงบนเนื้อผ้าช็อปเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว รสจูบยืดยาวและดึงดูดใจจนลมหายใจแทบขาดห่วง คีรินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้พริมาหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน วิศวกรหนุ่มจ้องมองผลงานของตนเองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอบอบบางดั่งแก้วเจียระไน "เก่งมาก... เด็กดี คุณยอมจำนนต่อผมแล้ว พริมา" "คุณมัน... ร้ายกาจที่สุด" เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา ซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ยอมรับความพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์แบบในอ้อมแขนของศัตรูหัวใจและเจ้าของกรงขังแห่งนี้ แต่ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหอมหวานและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นตรงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจนทั้งคู่ต้องผละออกจากกันด้วยความตกใจ "คุณคีรินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนของลูกน้องหน้าตาตื่นดังทะลุเข้ามา "คุณรวิศพาคนบุกเข้ามาที่ไซต์งาน พร้อมกับตำรวจเศรษฐกิจ... พวกเขาบอกว่ามีหมายค้น!" ดวงตาของคีรินวาวโรจน์ขึ้นทันที ความเร่าร้อนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและดุดันในเสี้ยววินาที ขณะที่พริมาหน้าถอดสีเมื่อได้ยินชื่อของ 'รวิศ' คู่ปรับตัวฉกาจที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะในเวลาวิกฤตเช่นนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความระทึกใจในตอนนี้ด้วยกันนะครับ