ศัตรูในคราบพันธมิตร

กลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยอวลปะปนกับกลิ่นฝนชื้นแฉะในยามค่ำคืน เสียงฟ้าร้องคำรามต่ำสะเทือนโครงสร้างเหล็กของสำนักงานชั่วคราวกลางไซต์งาน พริมายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตัวตนของเธอแข็งขืนดุจรูปปั้นหินอ่อน แต่หัวใจกลับเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อผู้ชายในสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบคนนั้นก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า รวิศ... นักลงทุนผู้กุมชะตากรรมทางการเงินของโครงการนี้ และเป็นศัตรูตัวฉกาจที่คีรินประกาศกร้าวมาตลอดว่าห้ามเธอเข้าใกล้ "ดูเหมือนคุณคีรินจะไม่อยู่ต้อนรับแขกสินะครับ คุณพริมา" รวิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม รอยยิ้มมุมปากของเขาฉาบเคลือบด้วยความเจ้าเล่ห์ แววตาคมกริบกวาดมองสถาปนิกสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความพึงพอใจอย่างไม่ปิดบัง พริมาขยับตัวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อรวิศก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว ร่างระหงภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบร้อยกับกระโปรงทรงสอบแนบเนื้อสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะบรรยากาศคุกคามที่อีกฝ่ายจงใจแผ่ซ่านออกมา "คุณเข้ามาในพื้นที่ก่อสร้างยามวิกาลแบบนี้ได้อย่างไรคะ... เอ่อ หมายถึง... มีธุระอะไรกับทางเราครับ" พริมาเกือบเผลอหลุดสำนวนเดิมออกไป เธอรีบปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบและเยือกเย็นที่สุด "ถ้าเป็นเรื่องเอกสารเบิกงบ คุณควรติดต่องตอนเช้า" "เอกสารงบประมาณบ้าบออะไรกันครับคุณพริมา..." รวิศหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดอีกนิดจนส้นรองเท้าหนังราคาแพงหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ "ผมไม่ได้มาเพื่อเซ็นเอกสาร... ผมมาเพื่อคุณต่างหาก" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นในฉับพลัน พริมาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สายตาคมกวาดมองทางประตูสำนักงานที่ปิดสนิท เธอนึกถึงร่างสูงใหญ่ ดิบเถื่อน และดلวร้ายอย่างคีรินขึ้นมาจับใจ ป่านนี้เขาจะอยู่ที่ไหน ทำไมถึงปล่อยให้คนอันตรายเช่นนี้หลุดรอดเข้ามาหาเธอถึงถิ่นได้ "ถ้ารวิศไม่มีเรื่องงาน กรุณาเชิญออกไปจากห้องของฉันด้วยค่ะ" พริมาจงใจใช้สรรพนามแข็งกร้าวเพื่อสร้างกำแพง "ใจร้ายจังนะครับ..." รวิศโน้มตัวลงมา มือหนาวางลงบนขอบโต๊ะทำงาน กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกลิ่นนิโคตินลอยเข้าแตะจมูกจนพริมาต้องผะอืดผะอม "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าไอ้บ้านั่น... ไอ้คีริน วิศวกรดิบเถื่อนไร้หัวนอนปลายเท้าคนนั้น จะปกป้องคุณจากปัญหาใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นได้" พริมาชะงัก "ปัญหาอะไร" "โครงการนี้กำลังจะพังครับ คุณพริมา" รวิศกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาพราวระยับด้วยอำนาจเหนือกว่า "คีรินปิดบังอะไรคุณหลายอย่าง เขาไม่ได้สะอาดบริสุทธิ์อย่างที่คุณคิดหรอก ประวัติของมันมีรอยด่างพร้อย และเงินทุนก้อนสุดท้ายก็กำลังจะละลายหายไปในพริบตา... แต่ถ้าคุณมาอยู่ข้างผม ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป คุณจะได้ทั้งชื่อเสียง เงินทอง และที่สำคัญที่สุด..." รวิศเอื้อมมือหนาขึ้นมาหมายจะแตะปลายคางมนของสถาปนิกสาว นิ้วมือหยาบโลนขยับเข้าใกล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดจนพริมาต้องเบี่ยงหน้าหลบด้วยความรังเกียจ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" พริมาตวาดลั่น ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยว "โอ๊ะ... อย่าเพิ่งปฏิเสธกันสิครับ" รวิศไม่ยอมแพ้ เขาฉวยจังหวะที่เธอกำลังถอยรั้ง คว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล พริมาอุทานออกมาด้วยความตกใจ พยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดิ้นรน แรงบีบก็ยิ่งแน่นหนาขึ้นจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง!" "ผมแค่อยากจะแสดงให้เห็นว่า... ผมให้ข้อเสนอที่ดีกว่าไอ้บ้านั่นมากแค่ไหน" รวิศกระชากร่างบางให้เข้ามาประชิดตัว กลิ่นอายคุกคามพุ่งปะทะจนพริมาหายใจไม่ทั่วท้อง แรงปะทะระหว่างเพศทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากหนาของรวิศจะโน้มลงมาหาซอกคอระหง เสียงกระแทกประตูห้องทำงานก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน! ปัง! บานประตูไม้สักถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยพละกำลังอันดิบเถื่อน ร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยดวงตาดำมืดที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ เส้นผมเปียกชื้นจากหยาดฝนยุ่งเหยิง หยดน้ำเกาะตามโครงหน้าคมคายสันกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน แววตานั้นดุดันและน่ากลัวเสียยิ่งกว่าสัตว์ป่าที่กำลังหิวโซ รวิศชะงัก หันขวับไปมองผู้มาใหม่ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากพูดอะไร หมัดหนักๆ ของคีรินก็พุ่งเข้ากระแทกใบหน้าของนักลงทุนหนุ่มเต็มแรงจนเซถลาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นห้อง! "มึงกล้าดียังไง... เอามือสกปรกของมึงมาแตะต้องผู้หญิงของกู!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของคีรินน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด ร่างสูงพุ่งเข้ากระชากคอเสื้อรวิศขึ้นมาแล้วซัดหมัดเข้าใส่ซ้ำๆ อย่างไม่ยั้งมือ ความหึงหวงและโทสะที่ระเบิดออกมารุนแรงราวกับพายุเฮอร์ริเคน พริมายืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง มองภาพความรุนแรงตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวระคนตื่นตะลึง รวิศสำลักเลือดออกมาคำโต ใบหน้าหล่อเหลาบวมช้ำแต่ยังคงยิ้มเยาะด้วยความท้าทาย "แก... มันก็แค่หมาบ้า..." คีรินแค่นAเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดจ้องมองศัตรูราวกับจะฉีกร่างให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มือหนากระชากคอเสื้อรวิศให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะเหวี่ยงกระแทกกับผนังห้องเสียงดังสนั่น "ไสหัวออกไปจากไซต์งานของกู! ก่อนที่กูจะส่งศพมึงกลับไปให้ครอบครัว!" คีรินคำรามลั่น รวิศกัดฟันกรวดด้วยความเจ็บแค้น ก่อนจะรีบพยุงร่างสะินสะเทือนหนีหายออกไปจากห้องท่ามกลางสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัด ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจรุนแรงของคีรินที่ยืนคุมเชิงอยู่กลางห้อง ร่างสูงค่อยๆ หันกลับมามองพริมาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังโต๊ะทำงาน แววตาของเขาที่มองมาเต็มไปด้วยไฟสวาทและแรงอารมณ์อันดิบเถื่อนที่ยังไม่มอดดับ คีรินก้าวเท้าเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม พริมาถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับชั้นวางเอกสาร ปิดตายทุกเส้นทางหนี "คีริน... คุณ..." พริมากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างสูงใหญ่ทาบทับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ คีรินไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาเอื้อมมาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่อีกมือจะรวบเอวบางเข้ามาชิดแนบกาย ร้อนผ่าวทะลุเนื้อผ้าจนพริมาต้องหลับตาปี๋ด้วยความสั่นสะท้าน "กล้าดียังไง... ให้มันแตะต้องตัวเธอ" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูร้อนผ่าวลมหายใจร้อนๆ เป่ารดซอกคอจนขนลุกซู่ "เธอเป็นของฉัน... พริมา... จำใส่สมองเอาไว้" ก่อนที่สถาปนิกสาวจะได้เปล่งเสียงท้วงติงใดๆ ริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาปิดเรียวปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบทั้งดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ ดึงสติสัมปชัญญะของพริมาให้หลุดลอยหายไปในพริบตา และในวินาทีที่เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาลึกซึ้งขึ้นจนเธอแทบละลายคาอ้อมแขน คีรินก็กระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่ทำให้เธอต้องหัวใจหยุดเต้น "คืนนี้... เธอหนีฉันไม่พ้นแน่..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความเร่าร้อนและระทึกใจในตอนนี้ด้วยกันนะครับ