ความลับใต้ฐานราก

ความเงียบสงบในยามวิกาลของไซต์งานก่อสร้างมักถูกมองว่าเป็นเรื่องปกติ สำหรับพริมาแล้ว... ความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานรากคอนกรีตเสริมเหล็กต่างหากที่กำลังกัดกินประสาทสัมผัสของเธอให้ตึงเครียดจนแทบคลั่ง นาฬิกาบนข้อมือเรียวบ่งบอกเวลาตีสองสิบห้านาที ร่างระหงของสถาปนิกสาวยืนนิ่งสนิทอยู่หลังเสาเข็มขนาดใหญ่ในโซนใต้ดินของอาคารคอมפล็กซ์ที่กำลังก่อสร้าง แววตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นใสเพ่งมองไปยังเงาร่างหนาของใครบางคนที่เคลื่อนไหวอยู่บริเวณห้องนิรภัยใต้ดิน—พื้นที่ซึ่งควรถูกปิดตายและไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าออก นอกเสียจากหัวหน้าวิศวกรผู้กุมความลับทั้งหมดของที่นี่... คีริน เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็กเบาๆ ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจหนักหน่วงที่ลอยมาตามสายลมเย็นเยียบ พริมาก้าวเท้าถอยหลังอย่างระมัดระวัง รองเท้าส้นสูงของเธอถูกถอดถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนสมาธิของเป้าหมาย ภาพตรงหน้าปรากฏร่างของคีรินในชุดเสื้อกล้ามสีดำชุ่มเหงื่อ กล้ามเนื้อแผ่นหลังและไหล่กว้างสะท้อนกับแสงไฟฉายคาดหัว ยามที่เขากำลังใช้ประแจขันน็อตเหล็กกล้าล็อกแผ่นเหล็กหนาเตอะปิดทับช่องลับบางอย่างที่ฝังอยู่ลึกใต้พื้นคอนกรีต *เขากำลังปกปิดอะไรบางอย่าง... และมันต้องเป็นเรื่องผิดกฎหมายหรือเกี่ยวข้องกับคดีทุจริตที่เธอกำลังสงสัยแน่ๆ* พริมาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมจะกดบันทึกภาพเคลื่อนไหวเป็นหลักฐาน แต่ทว่า— "คิดจะทำอะไรครับ, คุณสถาปนิกคนสวย" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากระซิบติดริมใบหูของเธออย่างกะทันหัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนกายทั่วร่างของพริมาลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายดิบเถื่อนเฉพาะตัวของคีรินโชยเข้าจมูกจนเต็มปรี่ เขาเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่... ทั้งที่เธอระวังตัวถึงขนาดนี้แล้ว "ปล่อยนะ... คุณคีริน!" พริมาสะดุ้งสุดตัว พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลจากท่อนแขนแกร่งกลับรวบเอวบางของเธอเข้าหาแนบชิดแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขาได้อย่างง่ายดาย "จุ๊ๆ... เสียงดังเกินไป เดี๋ยวคนงานคนอื่นก็ตื่นกันหมดหรอกครับ" คีรินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่กำลังเผยอด้วยความตกใจ ปลายนายช่างดิบเถื่อนเอื้อมมืออีกข้างมาปัดป้องโทรศัพท์มือถือในมือเธอร่วงหล่นลงพื้นคอนกรีต เสียงกระจกหน้าจอแตกร้าวเบาๆ แต่หัวใจของพริมากลับเต้นรัวแรงยิ่งกว่า เขาดันร่างบางของเธอจนแผ่นหลังชิดติดกับเสาปูนเปลือย เย็นเฉียบ แต่ความร้อนระอุจากร่างกายของคีรินที่ทาบทับเข้ามากลับแผดเผาผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าชุดทำงานจนร้อนผ่าว ดวงตาคมดุราวกับสัตว์ป่าจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกแต่ยังคงไว้ซึ่งความพยศ "คุณมาทำลับๆ ล่อๆ อะไรตรงนี้ดึกดื่นครับ หืม?" คีรินเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่แต่แฝงไว้ด้วยกระแสอันตรายที่พร้อมจะขยี้คนตรงหน้าให้แหลقคามือ "หรือว่า... ติดใจรสชาติของวิศวกรคนนี้ จนต้องแอบมาตามหาผมถึงรังส่วนตัว" "อย่ามาหลงตัวเองนะ!" พริมาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก "ฉันแค่มาตรวจความเรียบร้อยของโครงสร้างตามหน้าที่... แต่สิ่งที่ฉันเห็นต่างหาก ที่คุณต้องอธิบายให้กระจ่าง คีริน คุณกำลังซ่อนอะไรไว้ใต้พื้นคอนกรีตนั้น!" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านแผ่นอกหนาที่เบียดชิดกับทรวงอกอิ่มของเธอ จนพริมาต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา เรียวปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเย่อหยิ่ง มือหนาเลื่อนขึ้นจับคางมนให้หันกลับมาสบตาเขาตรงๆ แรงบีบที่คางนั้นหนักหน่วงพอประมาณแต่ไม่ถึงกับเจ็บ ทว่ามันบังคับให้เธอต้องรับรู้ถึงอำนาจที่เหนือกว่าของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ความลับ... มันมีไว้ให้ค้นหาก็,จริงครับ" คีรินโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มนุ่มของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากอิ่ม "แต่คนที่อยากรู้ความลับของผม... ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อเสียก่อน" "ปล่อยฉันนะ คีริน! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการของคุณ!" พริมาตวาดเสียงแข็ง พยายามใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างออกไป แต่กล้ามเนื้อของเขากลับแน่นตึงราวกำแพงเหล็กไร้ความรู้สึก "ใครบอกว่าผมมองคุณเป็นแบบนั้นล่ะครับ..." เสียงกระซิบของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและดึงดูดใจอย่างประหลาด ร,ิมฝีปากร้อนจัดของคีรินเคลื่อนลงมาปัดป้ายบริเวณซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานจากกายสาวเข้าปอดลึกจนพริมาสะท้านเฮือก เปลือกตาสวยปิดสนิทลงชั่วขณะเมื่อความวับวามแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มถูกหลอมละลายด้วยสัมผัสอันอุกอาจและเร่าร้อนที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่า... ลึกๆ แล้วเฝ้ารอคอย มือแกร่งเลื่อนต่ำลงมาโอบรัดสะโพกกลมกลึง บีบเคล้นหนักหน่วงผ่านเนื้อผ้าจนพริมาต้องหลุดเสียงครางประท้วงในลำคอ ความดิบเถื่อนและเอาแต่ใจของคีรินไม่มีทีท่าว่าจะลดราวาศอก เขากดริมฝีปากลงบนลาดไหล่เนียนผ่านเสื้อสูทตัวนอกที่เริ่มหลุดรุ่ย รสสัมผัสดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความโหยหาทำให้เรียวขาของพริมาอ่อนยวบลงจนต้องใช้มือจิกเกาะลาดไหล่กว้างของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว "อื้อ... คีริน... หยุดนะ..." เสียงททท้วงของเธอกลายเป็นเสียงครางกระซิบเมื่อเขาบดจูบเน้นย้ำลงมาที่ซอกคอซ้ำๆ ปลุกเร้าไฟสวาทที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ท่าทีเยือกเย็นให้ลุกโชนขึ้นอย่างยากจะควบคุม ในความมืดมิดและอับชื้นใต้ฐานรากของอาคารที่กำลังก่อสร้าง ร่างทั้งสองร่างแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวกัน ท่ามกลางความตึงเครียดของความลับที่ยังไม่ถูกเปิดเผยและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่กำลังครอบงำทุกสติสัมปชัญญะ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของคีรินกำลังจะทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มของเธอเพื่อปิดกั้นทุกคำปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางบันไดหนีไฟ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาในโซนใต้ดินแห่งนี้อย่างกะทันหัน! "คุณคีรินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางสำนักงานใหญ่โทรมาแจ้งว่า... มีคนพยายามเจาะระบบฐานข้อมูลบัญชีลับของเราแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความเร่าร้อนและระทึกใจในตอนนี้ด้วยกันนะครับ