เงื่อนไขที่ไม่มีวันเขียนลงแบบ

“แปลนฉบับนี้ไม่มีทางผ่าน มือสมัครเล่นที่ไหนวาดมา ถึงกล้าเอาโครงสร้างรับน้ำหนักแบบนี้มาเสนอผม” เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดเจือความเย้ยหยันดังขึ้นในห้องทำงานกึ่งชั่วคราว ณ ไซต์งานก่อสร้างที่เงียบสงัดยามวิกาล แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนสาดส่องลงบนโต๊ะเขียนแบบขนาดใหญ่ เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของคีริน หัวหน้าวิศวกรผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ เขากำลังยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ แววตาคมกริบดุดันราวกับเสือร้ายที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรง พริมาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน สถาปนิกสาวเปี่ยมศักดิ์ศรีเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมให้อำนาจเถื่อนของอีกฝ่ายกดทับเธอลงได้ง่ายๆ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระทึกจนแทบหลุดออกมานอกอกตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ตามลำพัง “มันคือโครงสร้างโมเดิร์นที่คำนวณการรับแรงเฉือนมาอย่างดีแล้ว คุณต่างหากคีริน ที่หัวโบราณและยึดติดกับตำราเก่าๆ จนมองไม่เห็นความงามในความเรียบง่าย” พริมาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น พยายามปกปิดความหวั่นไหวที่เริ่มกัดกินสติทีละน้อย คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นเป็นเท่าตัว ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาประชิดทีละก้าว จนพริมาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลัง ไม่มีทางหนี ไม่มีช่องว่างให้หลบเลี่ยง “ความงามเหรอครับ... คุณสถาปนิก” คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง พริมาสะดุ้งเฮือก เผลอกลั้นหายใจเมื่อฝ่ามือใหญ่หนาเอื้อมมาบีบกระชับที่เอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าชุดทำงานอย่างถือวิสาสะ “ปล่อยนะคีริน! เรากำลังคุยเรื่องงาน” เธอตวาดเสียงสั่น พยายามใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเอาไว้ แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ติดกับวิศวกรหนุ่มผู้ผ่านงานหนักมาโชกโชน “เรื่องงานเราจบไปตั้งแต่ผมบอกว่ามันไม่ผ่านแล้วครับ... แต่เรื่องของเรา มันเพิ่งเริ่มต้น” น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมใบหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะกดจูบลงบนลาดไหล่เนียนผ่านเนื้อผ้าอย่างอุกอาจ พริมาครางแผ่วในลำคอด้วยความตกใจ ความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสันหลังอย่างรวดเร็วราวกับกระแสไฟฟ้า แรงต้านทานที่มีเลือนหายไปในพริบตาเมื่อสัมผัสจากเขารุกล้ำเข้ามาทำลายกำแพงความเยือกเย็นที่เธอสร้างไว้ ไม่มีสัญญา ไม่มีความผูกมัด มีเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของความต้องการที่ปะทุขึ้นในความมืด คีรินไม่รอให้เธออนุญาต เรียวปากหยักลึกประกบจูบริมฝีปากนุ่มที่อ้าค้างด้วยความตื่นตะลึง รสจูบดุดัน รุกเร้า และดึงดูดจนพริมาแทบละลายคาอ้อมแขน มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อทำงาน ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มที่ร้อนผ่าวตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น พริมาหลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสอันตรายที่เธอโหยหามาตลอดโดยไม่รู้ตัว มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นขยุ้มบ่ากว้างของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ร่างกายทั้งสองแนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนรุ่มจากกายแกร่งแผ่ซ่านเข้ามาเผาผลาญสติสัมปชัญญะ ความเงียบสงัดของไซต์งานยามดึกถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงครางแผ่วเบาที่สะท้อนความสุขสมในห้วงอารมณ์ ทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และแรงกอดรัดที่หนักหน่วง ถักทอความสัมพันธ์อันตรายนี้ให้ผูกติดกันไว้ด้วยกามารมณ์ที่ยากจะถอนตัว พริมาปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความเร่าร้อนนี้ โดยลืมสิ้นทุกความถูกต้องและศักดิ์ศรีที่เคยปกป้อง ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์รักกำลังโหมกระหน่ำถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนเรียกชื่อสถาปนิกสาวจากด้านนอก “คุณพริมา! อยู่ข้างในหรือเปล่าครับ ผมรวิศเอง!” ร่างสูงของคีรินชะงักกึกทันที เขาดึงตัวออกห่างเล็กน้อย แต่สายตายังคงจ้องมองพริมาด้วยความดุดันและกรุ่นโกรธ ใบหน้าคมคายขบกรามแน่นเมื่อได้ยินชื่อของศัตรูหัวใจที่บังaหาญบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ของเขาเวลานี้ พริมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หายใจหอบสะท้าน เสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่บ่งบอกร่องรอยความสัมพันธ์เมื่อครู่ได้อย่างชัดเจน รวิศกำลังจะพังประตูเข้ามา และเงื่อนไขที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นระหว่างเธอกับคีรินกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าศัตรูตัวฉกาจ คีรินโน้มตัวลงกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและเย็นเยียบจนน่าขนลุก “เงียบไว้... ถ้าไม่อยากให้มันเห็นสภาพคุณตอนนี้” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความเร่าร้อนและระทึกใจในตอนนี้ด้วยกันนะครับ