ความจริงที่ถูกเปิดโปง

กลิ่นอับชื้นของดินปูนและสนิมเหล็กในโกดังร้างท้ายไซต์งาน ผสมปนเปเข้ากับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ทำให้พริมาแทบสำลัก แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนดวงเดียวที่แขวนโย้เย้สาดส่องลงมายังร่างของชายฉกรรจ์สองคนที่ถูกมัดตรึงอยู่กับเก้าอี้เหล็ก สภาพสะביมสะบอมจนแทบจำเค้าโครงเดิมไม่ได้ และภาพนั้นเองที่กระชากสติของเธอให้หลุดลอยไปไกลลิบ นี่ไม่ใช่แค่การแข่งขันทางธุรกิจเพื่อแย่งชิงประมูลโครงการก่อสร้างมูลค่าพันล้าน... แต่มันคือสุสานของความลับที่รวิศและเครือข่ายทุนสีเทากำลังซุกซ่อนไว้ "ตกใจจนพูดไม่ออกเลยหรือครับ คนสวย" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง คีรินก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวกรเปื้อนคราบฝุ่นให้ความรู้สึกดุดันและทรงอำนาจจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมองเธอด้วยประกายไฟที่ยากจะคาดเดา มือหนายกขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชيرด้านบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นจากอดีต สะท้อนความดิบเถื่อนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดของหัวหน้าวิศวกร พริมาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบ ศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดตีรวนกันอยู่ในอก เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด พยายามเค้นเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวเหมือนกลองศึก "คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม... คีริน คุณกำลังเล่นเกมบ้าอะไรอยู่" "เกมงั้นหรือครับ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายความเยือกเย็นของเธอจนย่อยยับ ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วจนเธอไม่มีช่องว่างให้หนี ร่างหนาโน้มตัวลงมา กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและกำแพง กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาแผดเผาผิวเนื้อเธอจนแทบละลาย "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร พริมา... สถาปนิกผู้สูงส่งที่เข้ามาสืบเรื่องของผม เพื่อเอาข้อมูลไปให้ไอ้รวิศมันเหยียบหัวผมอย่างนั้นสินะครับ" "ฉัน..." พริมาอ้าปากจะปฏิเสธ แต่ดวงตาคมดุที่จ้องมองมากลับหยุดคำพูดทั้งหมดไว้ "อย่าโกหกผม" คีรินกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นมาแตะปลายคางมน บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับการสบตา "คุณไม่รู้หรอกว่าใต้ฐานรากคอนกรีตที่คุณออกแบบ มันฝังศพความเน่าเฟะอะไรไว้บ้าง และไอ้คนที่คุณภักดีนักหนาอย่างรวิศ มันก็คือฆาตกรตัวจริงที่สั่งเก็บคนพวกนี้" ภาพเอกสารลับและบัญชีลับที่เธอเคยแอบเห็นในห้องทำงานของรวิศผุดวาบขึ้นมาในหัว ปฏิต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างโหดร้าย รวิศไม่ได้จ้างเธอมาเพื่อออกแบบตึก แต่จ้างมาเพื่อเป็น "แพะ" หากโครงการนี้ล่มสลายลงเพราะคดีฟอกเงินและฆาตกรรมอำพราง ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นในแววตาคู่สวย พริมาทรุดฮวบลง แต่คีรินไวรัสคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ร่างของเธอแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง ความใกล้ชิดที่อันตรายและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่ปะทุขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด ทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "กลัวแล้วหรือครับ..." น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความเย้ายวนระ2ร้าวจิตใจ "ตอนที่คุณเดินเข้ามาหาเรื่องใส่ตัวในไซต์งานของผม คุณน่าจะรู้ว่าไฟนรกมันร้อนแค่ไหน" "ปล่อยฉัน..." พริมาพยายามผลักไสอกกว้าง แต่แรงของเธอกลับเหมือนมดคันไฟเมื่อเทียบกับพลังมหาศาลของวิศวกรหนุ่ม ร่างสูงไม่เพียงไม่ถอย แต่กลับรวบเอวเธอแน่นขึ้น มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นมาล็อกท้ายทอย บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัส ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำใดริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและลงทัณฑ์ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงที่สูบ 3วิญญาณ ความหิวกระหายและแรงปรารถนาที่เก็บกดมานานนับเดือนระเบิดออกมาในสัมผัสนี้ คีรินบดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานจากโพรงปากอุ่นอย่างตะกละตะกลาม พริมาครางอือในลำคอ สมองขาวโพลน ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียก ปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณทำให้มือเรียวเผลอจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อพยุงร่างตัวเองไม่ให้ล้มพับ รสจูบที่ลึกซึ้งและวาบหวามดึงดูดพวกเขาทั้งคู่เข้าสู่วังวนแห่งเสน่หาที่ไร้ทางออก มือหนาของคีรินลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสะโพกภายใต้ชุดทำงานอย่างถือวิสาสะ ฝ่ามือร้อนผ่าวแผดเผาผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าจนเธอสะท้านเฮือก ความซาบซ่านแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ปลุกเร้าไฟสวาทที่หลับใหลให้ลุกโชนขึ้นทับถมความตึงเครียดรอบตัว เขากดจูบเน้นย้ำที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ คีรินกระซิบชิดใบหูแดงก่ำด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ "ถ้าคุณอยากรอดจากเกมนี้... จงยอมเป็นของผมทั้งตัวและหัวใจซะดีๆ พริมา" ในเสี้ยววินาทีที่สติอันน้อยนิดกำลังจะพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันเร่าร้อน เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นก้องกังวานมาจากทางทางเข้าโกดัง พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบที่กราดเข้ามา คีรินชะงัก ร่างสูงผละออกจากเธออย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณนักสู้ ดวงตาคมดุหันขวับไปมองยังประตูเหล็กบานใหญ่ที่ถูกถีบเปิดออกโดยกลุ่มชายชุดดำพร้อมอาวุธครบมือ และคนที่ก้าวเดินนำหน้าเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ก็คือคนที่เธอคิดไม่ถึงว่าจะกล้าโผล่มาในนรกขุมนี้ รวิศปรบมือช้าๆ พลางส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมให้พวกเขา "เกมสนุกดีนี่ครับ... หัวหน้าวิศวกรคีริน แต่ดูเหมือนว่าคุณจะเล่นสนุกกับของๆ ผมเกินไปหน่อยแล้วนะ" ด้วยความขอบคุณจากใจจริงครับ "ภูริศร์"