การตัดสินใจของสถาปนิก

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานโครงการยังไม่น่ากลัวเท่าอุณหภูมิคุกรุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคีริน วิศวกรหนุ่มยืนค้ำโต๊ะทำงานของพริมา แววตาคมกริบดุจสัตว์ป่าจ้องมองสถาปนิกสาวผู้ปราดเปรื่องราวกับจะกลืนกินเธอลดลงไปทั้งตัว เอกสารลับโครงการที่ถูกแอบอ้างสิทธิ์ถูกวางกองไว้ตรงหน้า เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่รวิศตั้งใจโยนความผิดทั้งหมดมาให้เธอรับเคราะห์แทน แต่ในวินาทีที่ทางเลือกบีบคั้นจนมุม พริมากลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง ศักดิ์ศรีที่เธอถือมั่นมาตลอดถูกสั่นคลอนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและอันตรายยิ่งกว่า "คุณยังสงสัยในตัวฉันอยู่อีกเหรอคะ... เอ่อ... ครับ" พริมาเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชิน แต่สายตาคมดุที่จ้องเขม็งทำให้เธอต้องเปลี่ยนสรรพนามในใจทันที "ถ้าฉันคิดจะขายบริษัท ฉันคงไม่ยืนเถียงกับคุณจนปากเปียกปากแคล่วแบบนี้หรอกครับ คีริน" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะท้อนในความเงียบ "ความดื้อรั้นของคุณมันน่าหงุดหงิดพริมา แต่รู้ไหม... อะไรที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่า?" เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ช่องว่าง ร่างบางถอยหลังจนสะโพกชนขอบโต๊ะทำงาน ไร้ทางหนีโดยสิ้นเชิง แรงกดดันจากอำนาจเถื่อนที่เขามีครอบงำบรรยากาศรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก พริมาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึกเมื่อมือหนาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสอันทรงพลัง "คือการที่ผมรู้ทั้งรู้ว่าคุณบริสุทธิ์... แต่ผมยังอยากจะลงทัณฑ์คุณอยู่ดี" คำพูดนั้นไม่ได้เจือแววหยอกล้อ มันคือประกาศิตจากซาตานในร่างวิศวกรที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล พริมาหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อตั้งสติ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาส่งกระแสไฟแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาร้อนรุ่มที่ซ่อนเร้นมานาน ในเมื่อรวิศเลือกที่จะหักหลังและบริษัทก็พร้อมจะเขี่ยเธอทิ้ง พริมาจึงตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่ก้มหัวให้ใครหน้าไหนอีก... ยกเว้นผู้ชายคนนี้ "ถ้าคุณคิดว่าฉันทรยศ... ก็พิสูจน์สิครับ" พริมาลืมตาขึ้น เผชิญหน้ากับความดุดันนั้นด้วยแววตาท้าทายที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด "แต่ถ้าคืนนี้คุณพิสูจน์ไม่ได้ว่าฉันผิด... คุณต้องถอนฟ้องข้อหาทั้งหมด และปล่อยให้ฉันจัดการรวิศด้วยวิธีของฉัน" คีรินชะงักไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาคมกริบฉายแววพึงพอใจระคนทึ่ง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "กล้าต่อรองกับผมเหรอพริมา... ดี เกมนี้คุณอาจจะสนุกจนลืมหายใจเลยก็ได้" สิ้นคำพูด ร่างสูงก็ช้อนตัวสถาปนิกสาวขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย พริมาอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ มือเรียวเผลอคว้าไหล่กว้างไว้แน่นตามสัญชาตญาณ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายเหงื่อจากการทำงานหนักปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเธอให้ตื่นขึ้น คีรินไม่สนใจเสียงประท้วงใดๆ เขาอุสาวเธอเดินพ้นจากห้องทำงานส่วนกลางตรงดิ่งไปยังห้องพักส่วนตัวด้านหลังไซต์งาน ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้อย่างมิดชิดและตัดขาดจากโลกภายนอก ประตูห้องถูกปิดล็อกลงด้วยความเร็ว แรงเหวี่ยงเบาๆ ทำให้ร่างของพริมาแนบลงบนเตียงนอนกว้าง ความเย็นของเนื้อผ้าปูเตียงตัดกับความร้อนระอุจากร่างกายของคนที่ทาบทับลงมาทันที คีรินกักขังเธอไว้ใต้ร่าง แขนแกร่งยันกับฟูกเตียง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากอิ่ม "จำคำพูดของคุณไว้ให้ดี พริมา" เสียงกระซิบต่ำพร่าดึงดูดสติของเธอให้หลุดลอย "เพราะหลังจากคืนนี้ คุณจะไม่มีวันได้เป็นอิสระจากผมอีกเลย" ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน ร้อนแรง และเรียกร้อง ราวกับต้องการสูบวิญญาณและความดื้อรั้นทั้งหมดออกจากร่างของสถาปนิกสาว พริมาสะท้านเฮือก เผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความวาบหวาม เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาปัดป่ายไปตามสรีระโค้งเว้า ปลุกเร้าทุกอณูผิวผ่านเนื้อผ้าที่เริ่มระคายเคืองต่อความต้องการที่พุ่งสูงขึ้น ความสัมพันธ์ที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจ ความใคร่ และความเชื่อใจที่เดิมพันด้วยอนาคต กำลังหลอมรวมกันในความมืดมิดของค่ำคืนนี้ พริมาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามอย่างเต็มใจ ความคับแค้นใจที่มีต่อบริษัทถูกปัดเป่าหายไป เหลือเพียงความเร่าร้อนจากอ้อมแขนของวิศวกรหนุ่มที่ทำให้เธอยอมจำนนทั้งตัวและหัวใจ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางต่ำในลำคอของคนทั้งคู่ เสื้อผ้าทีละชิ้นถูกปลดเปลื้องออกเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวจากภายนอก คีรินไล้สายตามองเรือนร่างของเธอด้วยความลุ่มหลงราวกับเสือร้ายที่เจอเหยื่ออันโอชะ ก่อนที่บทเพลงรักอันดุเดือดและเร่าร้อนจะเริ่มต้นขึ้น สอดประสานจังหวะแห่งความสุขสมที่รุนแรงและลึกซึ้งจนพริมาต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความซ่านสยิว เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักที่เหลือเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและการกอดก่ายแนบแน่น พริมานอนซบอยู่บนอกแกร่ง มือเรียวเกลี่ยไล้รอยสักจางๆ บนลาดไหล่ของเขาอย่างเผลอไผล ความรู้สึกผูกพันประหลาดก่อตัวขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางคราบเหงื่อและความเหนื่อยอ่อน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากภายนอก ทำลายบรรยากาศเงียบสงบลงในพริบตา คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาดุดันตวัดมองไปที่บานประตูทันที "หัวหน้าคีรินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนจากลูกน้องหน้าห้องดังลอดเข้ามาด้วยความตระหนก "ตำรวจบุกเข้ามาที่ไซต์งาน พร้อมหมายค้น... และพวกเขากำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องพักส่วนตัวของคุณครับ!" พริมาเบิกตากว้าง ความง่วงงุนและเคลิบเคลิ้มหายเป็นปลิดทิ้ง หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เกมการเมืองในบริษัท แต่มันคือแผนการล้อมจับที่วางไว้รัดกุมเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยดีเสมอมาครับ