แผนการชั่วร้าย

“ถ้าคีรินมันทำลายชีวิตเธอได้ ทำไมฉันจะทำลายงานของมันไม่ได้ล่ะ พริมา” เสียงทุ้มต่ำของรวิศดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังเหยียดยิ้มอย่างผู้กุมชัยชนะ เขาหมุนแก้วบรั่นดีในมือช้าๆ สายตาคมกริบคู่ร้ายกาจจ้องมองสถาปนิกสาวที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความโกรธแค้นและหวาดหวั่นผสมปนเปจนหัวใจแทบแตกสลาย “คุณมันก็ไม่ต่างจากเขาหรอกรวิศ... สกปรกพอๆ กัน” พริมาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเธอสั่นระริก เธอพยายามถอยหลัง แต่รวิศกลับก้าวเข้ามาประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ รดรินอยู่ข้างใบหู “สกปรกหรือฉลาด? เลือกใช้คำให้ถูกสิครับคนสวย” เขาโน้มตัวลงมาจนเกือบชิด แผ่นอกกว้างกดทับแผ่นหลังบางของเธอไว้กับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง “ในเมื่อคีรินมันเลือกจะกักขังเธอด้วยกามารมณ์และตัณหา ฉันก็จะใช้ ‘งาน’ ที่เธอกับมันภาคภูมิใจนักหนานี่แหละ เป็นเครื่องมือทำลายทุกอย่าง... คืนนี้ แบบแปลนโครงสร้างหลักจะหายไป และพรุ่งนี้เช้า... บริษัทของมันจะกลายเป็นซากปรักหักพังพร้อมกับอนาคตของเธอ” พริมาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือบางผลักอกแกร่งของเขาออกอย่างแรง “คุณไม่มีวันทำสำเร็จ! ฉันไม่ยอมให้คุณทำลายโปรเจกต์นี้!” รวิศหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง เขาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วกระชากเข้าหาตัวจนร่างกายของพริมาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของเขาอย่างจัง ความรู้สึกวาบหวามจากการสัมผัสที่รุนแรงทำให้หญิงสาวหน้าชาไปวูบหนึ่ง “อย่าดื้อรั้นไปหน่อยเลยพริมา... ความดื้อของเธอไม่ได้ช่วยให้งานที่คีรินสั่งเธอไว้รอดพ้นไปได้หรอก” เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม “อยากจะช่วยมันงั้นเหรอ? งั้นก็ลองแสดงให้ฉันเห็นสิว่าเธอ ‘ยอมแลก’ ได้มากแค่ไหน เพื่อที่จะรักษาโปรเจกต์นี้เอาไว้” ความตึงเครียดในห้องพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด รวิศไม่รอช้า เขากดจูบลงมาอย่างป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานเพื่อช่วงชิงลมหายใจ พริมาพยายามขัดขืน แต่แรงปะทะที่เหนือกว่าทำให้เธอแทบสิ้นเรี่ยวแรง มือหนาของรวิศลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ก่อนจะกระชากชุดเดรสทำงานของเธอจนกระดุมเม็ดบนหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นไหวด้วยอารมณ์โกรธเคืองและตื่นตระหนก ในวินาทีที่ความสัมพันธ์อันตรายกำลังจะดำเนินไปสู่จุดที่ไม่อาจหวนกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง *ปัง!* ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง คีรินยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาดุดันราวกับราชสีห์ที่กำลังบ้าคลั่ง เลือดในกายของเขากำลังเดือดพล่านเมื่อเห็นภาพหญิงสาวที่เขากักขังไว้ในกรงรัก กำลังอยู่ในอ้อมกอดของศัตรูตัวฉกาจ “ปล่อยมือออกจากตัวเธอ... รวิศ” เสียงของคีรินต่ำลึกและเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาเดินเข้ามาใกล้ราวกับเสือที่กำลังล่าเหยื่อ พริมาหลับตาลงด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ขณะที่รวิศไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่เขากลับยิ่งรั้งร่างบางไว้แน่นขึ้นด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “คีริน... แกมาได้จังหวะพอดีเลยนะ จะได้ดูให้เต็มตาว่างานที่แกหวงนักหวงหนา กำลังจะจบลงอย่างไร” คีรินกระชากคอเสื้อของรวิศจนร่างสูงนั้นเซถลาออกมาจากตัวพริมา ก่อนจะส่งหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าของรวิศจนเลือดกลบปาก แต่รวิศกลับหัวเราะออกมาทั้งที่เลือดไหลซิบ “แกชกฉันได้... แต่มันไม่เปลี่ยนความจริงหรอก คีริน... แกมองที่หน้าจอนั่นสิ” เขาส่งสายตาไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดทิ้งไว้ พริมาหันไปมองตามทันที ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลในหน้าจอไม่ใช่แบบแปลนอาคาร แต่มันคือรายงานการทุจริตและหลักฐานการโอนเงินผิดกฎหมายที่ถูกจัดฉากว่าเป็นฝีมือของ 'พริมา' ทั้งหมด “พริมาคือคนรับผิดชอบงานนี้... และเมื่อข่าวนี้ถึงมือตำรวจในอีกสิบนาทีข้างหน้า” รวิศเช็ดเลือดที่มุมปากพร้อมรอยยิ้มปีศาจ “ไม่ว่าคีรินจะปกป้องเธออย่างไร หรือเธอจะมีค่าแค่ไหนในสายตามัน... เธอก็จะไม่มีวันได้กลับออกไปจากกรงขังนี้ในฐานะสถาปนิกอีกต่อไป... เพราะเธอจะต้องเข้าไปอยู่ในกรงขังของจริง ในฐานะนักโทษคดีอาญา” คีรินตัวแข็งทื่อ สายตาที่มองพริมาสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสับสนและเย็นชาเกินกว่าจะหยั่งถึง เขาค่อยๆ หันมามองสถาปนิกสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงกลางระหว่างเปลวไฟแห่งความแค้นของชายสองคน “พริมา... บอกฉันทีว่าเธอไม่ได้เป็นคนทำ” คีรินถามเสียงเรียบ ทว่าในแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความสงสัยที่แทงทะลุหัวใจของเธอ “ฉันไม่ได้ทำนะคีริน! เชื่อฉัน...” พริมาโพล่งออกไป เสียงสะอื้นเริ่มหลุดรอดออกมา แต่ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไปหาเขา มือถือของคีรินก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าแสดงชื่อหัวหน้าตำรวจที่คีรินพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดทั้งชีวิต คีรินกดรับสายด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะยกหูขึ้นฟังเพียงครู่เดียว ดวงตาคมกริบนั้นก็ตวัดกลับมามองพริมาด้วยความเย็นชาที่พริมาไม่เคยเห็นมาก่อน “ตำรวจมาถึงหน้าไซต์งานแล้ว... พวกเขามาเพื่อจับตัว 'สถาปนิกที่ขโมยความลับบริษัท'...” เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ทำให้พริมาแทบหยุดหายใจ “ถ้าเธอไม่ได้ทำ... งั้นคืนนี้เราก็มาดูกันว่าใครกันแน่ที่ทรยศฉัน... แต่ถ้าเธอกล้าโกหกฉันแม้แต่นิดเดียว... ฉันนี่แหละจะเป็นคนส่งเธอเข้าคุกด้วยมือของฉันเอง” ภูริศร์หวังว่าเนื้อหาในตอนที่สิบเก้านี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามความสัมพันธ์ของทั้งคู่อย่างไม่กะพริบตาเลยนะครับ