รอยจูบก่อนพายุใหญ่

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของคีรินยังคงเรืองแสงวาบ ข้อความขู่คุกคามจากรวิศที่ส่งตรงเข้ามาพร้อมกับรูปถ่ายใบเสร็จการโอนเงินและเอกสารลับโครงการก่อสร้าง ถูกบดขยี้จนแหลกคามือ แววตาดุดันของหัวหน้าวิศวกรหนุ่มฉายประกายอันตรายที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่พริมาเคยเห็นมา บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวกว้างขวางบนไซต์งาน ค่ำคืนนี้ช่างเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำของคนทั้งคู่ "มันกล้ามาก..." น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างเยือกเย็น คีรินโยนเศษซากโทรศัพท์ราคาแพงทิ้งลงถังขยะอย่างไร้เยื่อใย ก่อนที่ก้าวขายาวๆ เข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่ยืนหลังชนผนังห้อง พริมาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อตั้งสติ เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีและความเยือกเย็นเอาไว้ แม้ว่าแผ่นหลังจะแนบสนิทกับผนังปูนเย็นเยียบ และเงาร่างสูงใหญ่ของเขากำลังกักขังเธอไว้ในวงแขน "คุณคีริน... ตั้งสติก่อนครับ เรื่องนี้เราค่อยๆ หาทาง..." "ไม่ต้องหาทางอื่นแล้ว พริมา" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายดิบเถื่อนคนนี้แผ่ซ่านความเย้ายวนจนน่าเวียนหัว "คืนนี้... ผมจะทำให้มันรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของใคร และไม่มีวันยอมให้ไอ้สารเลวหน้าไหนมาแตะต้องคุณได้อีก" ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ รสจูบในคราแรกดุดัน รุนแรง และเรียกร้อง ราวกับต้องการระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มี พริมาครางอือในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่อันแข็งแกร่งตรึงท้ายทอยของเธอไว้แน่น บังคับให้รับสัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากความป่าเถื่อนเป็นความลึกซึ้งเร่าร้อน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนสติสตังของสถาปนิกสาวผู้เจ้าระเบียบกระเจิงหายไปในพริบตา มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศทำให้ผิวเนื้อของพริมาร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกทีละเม็ดด้วยความชำนาญ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสีส้มสลัวในห้อง คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ สายตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างของเธอด้วยความหลงใหลและกระหายหิว ราวกับเสือร้ายที่กำลังจดจ้องเหยื่ออันโอชะ พริมาหอบหายใจถี่กระชั้น หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ เธอเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย "คุณมัน... เอาแต่ใจตัวเองที่สุด..." พริมาพึมพำเสียงสั่นพร่า มือเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยไม่รู้ตัว "ผมยอมเป็นคนเลวในสายตาคุณ... ขอแค่คุณเป็นของผมในคืนนี้" เสียงกระซิบพร่าเลือนหายไปเมื่อริมฝีปากร้อนกลับมาครอบครองเรียวปากของเธออีกครั้ง ครั้งนี้มันหนักหน่วงและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ร่างระหงถูกอุ้มขึ้นแนบอกโดยง่ายดาย ก้าวเดินไปยังเตียงนอนกว้างที่ตั้งอยู่มุมห้อง คีรินวางร่างบางลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม แต่แววตาในยามนี้กลับเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง บทเพลงรักอันเร่าร้อนและยาวนานเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความมืดของรัตติกาล เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังสะท้อนก้องห้องทำงาน ทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และการสอดประสานหลอมรวมร่างทั้งสองให้เป็นหนึ่งเดียว คีรินมอบทั้งความดิบเถื่อนและความอ่อนโยนให้เธอได้เรียนรู้ความสุขสมที่ลึกซึ้งที่สุด พริมาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้าใส่ราวกับคลื่นพายุใหญ่ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หยาดเหงื่อผุดพรายบนผิวเนียนท่ามกลางอุณหภูมิความร้อนที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขีดสุดแห่งความเร่าร้อน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ พริมานอนซบอยู่บนแผ่นอกกว้างของชายหนุ่ม ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มกลับมาสม่ำเสมอ มือหนาลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเธออย่างเบามือ ท่ามกลางความเงียบสงบที่ปกคลุมทั่วห้อง ทว่า... ความสุขชั่วข้ามคืนมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นติดต่อกันสามครั้ง ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล คีรินขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาเปลี่ยนกลับมาคมกริบดุจใบมีดอีกครั้ง "เปิดประตูหน่อยครับ... คุณคีริน ผมเอง... รวิศ" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของบุคคลที่ไม่คาดฝันดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา ทำให้ร่างในอ้อมแขนของวิศวกรหนุ่มสะดุ้งสุดตัวและเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภูริศร์มาโดยตลอดนะครับ