แรงกดดันมหาศาล

“ถ้าคุณขยับอีกแค่เซนติเมตรเดียว ผมจะทำให้คุณไม่มีโอกาสได้ก้าวออกจากไซต์งานนี้อีกตลอดกาล” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าไปด้วยแรงอารมณ์ดุดันของคีรินกระซิบชิดใบหู พริมาสัมผัสได้ถึงหยาดเหงื่อที่ซึมออกมาตามไรผมของเขา ความตึงเครียดในร่างกายของชายหนุ่มที่ทาบทับอยู่ด้านหลังนั้นแข็งขืนดุจหินผา ในขณะที่มือหนาหยาบกร้านของเขากำลังบีบกระชับข้อมือของเธอแน่นราวกับจะหักให้แตกคามือ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือรวิศที่ยืนแสยะยิ้มอยู่ใต้แสงไฟสลัวของห้องควบคุมระบบไฟฟ้าหลัก รวิศกุมอำนาจการสั่งการผ่านรีโมทคอนโทรลในมือ ซึ่งหากกดลงไปเพียงครั้งเดียว แรงดันไฟฟ้ามหาศาลจะถูกปล่อยเข้าสู่โครงสร้างเหล็กที่พริมายืนอยู่ และนั่นหมายถึงจุดจบของสถาปนิกสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของวิศวกรหนุ่ม “วางมันลงซะ รวิศ...” คีรินขู่คำราม ลำคอหนาขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่กระชั้นถี่ “อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาตัดสินความตายของใคร โดยเฉพาะพริมา” “เรื่องส่วนตัว?” รวิศหัวเราะร่วน แววตาฉายความอำมหิต “คีริน... แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน ทั้งโครงการนี้ ทั้งเกียรติยศ และที่สำคัญที่สุด... ผู้หญิงที่แกหวงแหนราวกับสมบัติชิ้นสุดท้าย” พริมาหลับตาแน่น หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนผ่าวจากร่างกายของคีรินที่โอบล้อมเธอไว้ไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงความปลอดภัย แต่มันกลับเป็นความรู้สึกบีบคั้นที่ทำให้เธอกลั้นหายใจ เธอรู้ดีว่าคีรินกำลังจะทำอะไร เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะยืนดูศัตรูถือไพ่เหนือกว่า “ผมยอมให้คุณเอาทุกอย่างไป” คีรินกล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ “หุ้นส่วนทั้งหมดในบริษัท ผมจะโอนให้คุณ รวมทั้งสัมปทานการก่อสร้างทั้งหมดในเขตนี้ แต่มีเงื่อนไขเดียว...” “เงื่อนไขอะไร?” รวิศเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย คีรินผ่อนลมหายใจออกช้าๆ มือข้างหนึ่งของเขาปล่อยจากข้อมือของพริมาแล้วขยับขึ้นไปสัมผัสแก้มนวลเบาๆ อย่างแผ่วเบาจนน่าใจหาย ราวกับเป็นการบอกลาครั้งสุดท้าย “ปล่อยพริมาไป แล้วให้ผมแทนที่เธอตรงนั้น” “คีริน! ไม่นะ!” พริมาสะอื้นลึก เธอหันกลับไปมองดวงตาคมกริบของเขาที่บัดนี้เต็มไปด้วยความรักและความเด็ดเดี่ยวที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ฟังผมนะพริมา” คีรินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ชีวิตผมไม่ได้มีค่าอะไรถ้าไม่มีคุณอยู่เคียงข้าง การเสียสละครั้งนี้... มันคือทางเดียวที่ผมจะรักษาคุณไว้ได้” คีรินผลักพริมาให้ออกห่างจากรัศมีอันตรายเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง สายตาของเขามุ่งตรงไปที่รวิศโดยไม่มีความหวาดกลัว ความเป็นวิศวกรผู้เจนจัดในทุกตารางนิ้วของไซต์งานนี้ทำให้เขารู้ดีว่า หากเขาเข้าไปประชิดตัวรวิศได้เพียงเสี้ยววินาที ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป “เอาสิ... ถ้าแกอยากได้อำนาจที่แกโหยหาหนักหนา ก็ขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วกดปุ่มนั่นด้วยตัวเอง” คีรินท้าทาย เสียงของเขาดุดันและทรงอำนาจจนรวิศเริ่มชะงัก บรรยากาศในห้องคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของอันตรายและความบ้าคลั่ง รวิศก้าวถอยหลังด้วยความระแวงแต่รอยยิ้มยังคงฉาบอยู่บนใบหน้า “แกยอมตายเพื่อผู้หญิงคนเดียวงั้นเหรอ คีริน? แกมันโง่สิ้นดี” “ความรักไม่ได้ทำให้คนโง่หรอกรวิศ... มันทำให้คนกล้าที่จะทำสิ่งที่คนอย่างแกไม่มีวันเข้าใจ” ในจังหวะที่รวิศเผลอจากการยั่วยุ คีรินตัดสินใจพุ่งตัวเข้าประชิดศัตรูอย่างรวดเร็วราวกับเสือดาวที่จ้องตะครุบเหยื่อ ทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือด เสียงหมัดกระทบเนื้อดังสนั่นไปทั่วห้องควบคุม เสียงร้องโวยวายของรวิศดังระงมตามมาด้วยเสียงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ร่วงหล่นแตกกระจาย พริมาแทบหยุดหายใจ เธอเห็นเพียงเงาร่างของชายสองคนที่ตะเกียกตะกายแย่งชิงอุปกรณ์แห่งความตายนั้น ก่อนที่จะได้ยินเสียงปืนดังลั่นขึ้นหนึ่งนัด! “คีริน!” ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งทรุดลงกองกับพื้น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่จะมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวทำให้พริมามองเห็นร่างที่โชกไปด้วยเลือดในความมืด แต่เมื่อร่างนั้นขยับและก้าวเข้ามาหาเธอด้วยความยากลำบาก เธอก็แทบทรุดฮวบลงกับพื้น “ผม... ยังไม่ตาย...” เสียงแหบพร่าของคีรินกระซิบข้างหูเธอขณะที่เขารวบตัวเธอเข้าไปกอดแน่น แรงกดดันมหาศาลที่เธอกลัวว่าจะพรากเขาไปเมื่อครู่ บัดนี้กลายเป็นความอบอุ่นที่สั่นเทา ทว่า ในขณะที่พริมากำลังจะพยุงเขาขึ้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่รวิศทิ้งไว้บนพื้นข้างๆ รีโมทที่พังยับเยิน... มันคือเอกสารฉบับหนึ่งที่มีตราประทับลับของบริษัทคู่แข่ง ที่เปิดเผยความจริงอันน่าตกใจว่า รวิศไม่ได้ทำเรื่องนี้เพียงลำพัง “คีริน... ดูนี่...” พริมาเอ่ยเสียงสั่น พลางหยิบเอกสารขึ้นมา เมื่อคีรินก้มลงมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนเอกสารนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผล “นี่มันหมายความว่าไง... พ่อของเธออยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้งั้นเหรอ?” ความจริงที่เปิดเผยออกมากลายเป็นแรงกดดันมหาศาลยิ่งกว่าเดิม เพราะชีวิตที่เขาเพิ่งแลกมานั้น แท้จริงแล้วอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหม่ที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ "ภูริศร์"