พายุฝนในเพิงพัก

"เก็บความลับของนายไว้ในกระเป๋าใบหรูของเธอเถอะ ก่อนที่มันจะกลายเป็นหลักฐานมัดตัวเธอเองจนขยับไม่ได้" เสียงทุ้มต่ำของคีรินดังก้องอยู่ในห้องทำงานแคบๆ กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นอายดินปืนที่พริมาสัมผัสได้เสมอเมื่ออยู่ใกล้เขา ทำให้อากาศรอบตัวดูหนักอึ้ง หญิงสาวปริศนาในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ยืนอยู่ข้างรวิศกระตุกยิ้มมุมปาก เธอไม่สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิตที่คีรินแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย "ความลับคือสกุลเงินที่มีค่าที่สุดในไซต์งานนี้ คีริน" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยเสียงหวานทว่าแฝงความนัย "และฉันก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนมันด้วยเศษเงิน" รวิศมองดูเหตุการณ์นั้นด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะหันมาสบตาพริมาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่มุมห้อง เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนพริมาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาล "สถาปนิกสาวผู้เก่งกาจ ดูเหมือนคุณจะเพิ่งค้นพบว่าคนที่คุณทำงานด้วย ไม่ได้มีเพียงแค่รอยยิ้มเถื่อนๆ เท่านั้นนะ แต่เขายังมีขุมนรกที่ซ่อนไว้ใต้ผังอาคารพวกนี้ด้วย" พริมาไม่ตอบ เธอเลือกที่จะมองตรงไปที่คีริน แววตาของเขาที่มักจะดุดันและเอาแต่ใจบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความพุ่งพล่าน แต่ไม่ใช่ความโกรธ มันคือความกระหายที่ต้องการจะฉีกกระชากหน้ากากของคนที่กล้าเข้ามาท้าทายในถิ่นของเขา "ออกไปให้หมด" คีรินคำรามต่ำ มือหนาคว้าขอบโต๊ะทำงานจนเส้นเลือดปูดโปน "ถ้าไม่ไป... ผมจะทำให้ความลับที่พวกคุณกำไว้ กลายเป็นสิ่งสุดท้ายที่ได้เห็นบนโลกนี้" รวิศหัวเราะในลำคอ ก่อนจะผายมือเชิญหญิงสาวชุดแดงให้เดินออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด คีรินหันมามองพริมาทันที ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเธอราวกับจะสำรวจร่องรอยความหวาดกลัว ก่อนที่ท้องฟ้าข้างนอกจะแผดเสียงคำรามลั่น สายฝนที่ตั้งเค้ามานานก็เทกระหน่ำลงมาประหนึ่งพายุคลั่ง ลมกรรโชกพัดกระแทกหน้าต่างเพิงพักจนสั่นสะเทือน "คุณไม่ควรอยู่ที่นี่ พริมา" คีรินเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ "ทำไมคะ? เพราะที่นี่มันอันตราย หรือเพราะคุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่างที่ฉันไม่ควรได้รับรู้?" พริมาเชิดหน้าขึ้น แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นน้อยๆ จากแรงกดดัน คีรินไม่ตอบ เขาโถมกายเข้าหาจนเธอถอยหลังไปชนกับผนังไม้ที่เปียกชื้นด้วยละอองฝน กลิ่นอายความเป็นชายที่ดุดันและป่าเถื่อนพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสของเธออย่างจัง เขากักขังเธอไว้ระหว่างแขนแกร่งทั้งสองข้าง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างใบหู "คุณดื้อรั้นเกินไป" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวด้วยความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโกรธ "และในพายุแบบนี้... ผมคงไม่สามารถเป็นสุภาพบุรุษได้ตลอดรอดฝั่งหรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพริมาเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างหนาที่เบียดชิดเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง มือเรียวบางพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่คีรินกลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเลื่อนลงมาเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา "คีริน... ปล่อยนะคะ" เธอพยายามเปล่งเสียง แต่กลับกลายเป็นเสียงครางเครือที่สั่นไหว "ไม่ปล่อย" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน เป็นการเรียกร้องที่ต้องการให้อีกฝ่ายยอมจำนน พริมาพยายามต่อต้านในตอนแรก แต่สัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านที่เริ่มลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าของเธอ กลับทำให้สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอย เสียงฝนที่กระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสีกลายเป็นจังหวะเร่งเร้า คีรินเปลี่ยนจากการจูบเป็นการขบเม้มที่ซอกคอขาวระหง ความเปียกชื้นของสายฝนที่สาดเข้ามาตามรอยแตกของเพิงพักกลับทำให้อุณหภูมิในตัวทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว เขาอุ้มเธอขึ้นวางบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ กระดาษแปลนอาคารปลิวว่อนลงสู่พื้นเปียกแฉะ "มองตาผม พริมา... แล้วบอกว่าคุณอยากให้ผมหยุด" เขากระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการบดจูบ สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง พริมารู้สึกราวกับถูกดูดเข้าไปในวังวนของเขา ร่างกายของเธอทรยศต่อเหตุผล สัมผัสที่ปลายนิ้วหยาบของเขากำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณที่เธอพยายามกดทับเอาไว้มาตลอด เธอไม่ได้ตอบว่าหยุด แต่กลับคล้องแขนรอบคอเขาไว้แน่น เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับชายหนุ่ม คีรินยิ้มเหี้ยม เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอเธออีกครั้ง ร่างกายของพวกเขาสอดประสานกันอย่างเร่าร้อน ท่ามกลางเสียงพายุที่โหมกระหน่ำภายนอก ไม่มีที่ว่างสำหรับเหตุผล ไม่มีที่ว่างสำหรับความลับ... มีเพียงความปรารถนาที่พุ่งทะลุจุดเดือดจนแทบขาดใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นเหนือเสียงฝน ตามมาด้วยการทุบประตูเพิงพักอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำให้สติของทั้งคู่กลับมาสู่ความเป็นจริง "คีริน! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ข้างใน... และฉันก็มีหลักฐานที่ยืนยันได้ว่า 'คนรัก' ของแก ไม่ใช่คนที่จะมาเป็นสถาปนิกให้แกจริงๆ!" เสียงนั้นคือเสียงของรวิศที่ดังแทรกผ่านพายุเข้ามา และดูเหมือนว่าความลับที่คีรินซ่อนไว้อาจจะถูกเปิดเผยเร็วกว่าที่คิด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและดื่มด่ำไปกับความเร่าร้อนในบทนี้ร่วมกับผมนะครับ