รหัสลับหน้าหลุมศพ

“คุณ... คุณปู่ของนายเหรอคะ? หรือว่า... ธันวา! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!” กะทิตะโกนลั่นสุสานจนนกแสกบนต้นฉำฉาบินหนีเตลิด ความเงียบสงบยามวิกาลถูกฉีกกระชากด้วยเสียงหวีดร้องของอินฟลูเอนเซอร์สาวที่ตอนนี้สติแทบจะกระเจิงหลุดลอยไปถึงดาวอังคารแล้ว ร่างบางถอยกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับกำแพงปูนเก่าคร่ำคร่า ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถלนออกมานอกเบ้า เมื่อวิญญาณโปร่งแสงตรงหน้าส่งยิ้มใจดี—ที่น่ากลัวกว่าการแยกเขี้ยวใส่เสียอีก—ให้เธอ “โอย จะโวยวายทำไมเลัยยายกะทิ แก้วหูฉันจะแตกอยู่แล้วนะ” ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ออกตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนระอา เขายื่นมือหนามาคว้าแขนเสื้อกะทิไว้แล้วดึงให้เธอหลบมาอยู่ด้านหลังของตัวเองอย่างสัญชาตญาณ แม้ปากจะบ่นอุบอิบแต่แผ่นกว้างที่บังร่างสั่นเทาของเธอไว้นั้นมั่นคงเสียยิ่งกว่ากำแพงกันดิน “จะ, จะไม่ให้ฉันโวยวายได้ยังไงเล่า! ก็ผี... เอ๊ย ปู่ของคุณน่ะ เพิ่งเรียกนายว่าหลานชายเต็มสองหูนะยะ! แล้วดูหน้าตานายตอนนี้สิ ถอดแบบกันมาเป๊ะอย่างกับก๊อปปี้วาง! นี่สรุปนายเปิดสำนักสัปเหร่องนี่ เพื่อบังหน้าธุรกิจครอบครัวขายโลงศพให้ผีเหรอ!” กะทิโวยวายเสียงสั่น มือเล็กกำชายเสื้อของสัปเหร่อหนุ่มไว้แน่นเสียจนข้อกระดูกขาวโพลน แม้ปากจะยังเก่งและแซะเก่งไม่เลิก แต่เนื้อตัวกลับสั่นระริกด้วยความกลัวจนน่าสงสาร ธันวาเหลือบสายตากลับมามองคนขี้โวยวายที่เกาะเขาเป็นลูกลิง แววตาที่ฉายความเคร่งเครียดเมื่อครู่เผลออ่อนแสงลงวูบหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดของสถานการณ์ “ถ้าทำธุรกิจกับผีแล้วรวยเป็นเศรษฐีพันล้าน ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งกินมาม่าปลายเดือนแบบนี้หรอกนะคุณ” ธันวาหันไปเอ็ดเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงวิญญาณชราที่ลอยอยู่เหนือพื้นดินไม่กี่คืบ “ปู่ครับ... เลิกเล่นพิเรนّท์กับแขกผมสักทีเถอะ แค่นี้เขาก็ขวัญกระเจิงจนไม่รู้จะเอาวิญญาณไปไว้ไหนแล้ว” ดวงวิญญาณของคุณปู่หัวเราะหึๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งเสียดสีกัน แต่แววตาที่มองหลานชายและหญิงสาวที่ซ่อนอยู่ข้างหลังเต็มไปด้วยความเอ็นดูระคนขัน “เอ็งนี่นะธันวา ปากแข็งเหมือนพ่อเอ็งไม่มีผิด มีสาวสวยมาบ้านทั้งที แทนที่จะพาไปนั่งกินน้ำชาดีๆ ดันพามาเดินเล่นขุดคุ้ยหลุมศพตอนตีสอง ตรรกะความโรแมนติกของสัปเหร่อสมัยนี้นี่มันประหลาดเสียจริง” กะทิที่แอบโผล่หน้าออกมาจากไหล่หนา ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง “โรแมนติกบ้าบออะไรล่ะคะคุณปู่! หลานชายคุณปู่เกือบจะส่งวิญญาณฉันไปอยู่ร่วมวงกินน้ำจิ้มกับปู่เมื่อกี้อยู่แล้วเนี่ย! แล้วนี่สรุปมันเรื่องอะไรกันคะ? ทำไมไอจีผีสิงบ้าบอนั่นถึงมีรูปหลุมศพของปู่คุณได้แถมยังมีแท็กชื่อฉันกับธันวาติดอยู่ด้วย เป็นแก๊งคอลเซ็นเตอร์เวอร์ชันยมโลกหรือยังไงคะ!” คำถามรัวเป็นชุดของกะททำให้บรรยากาศที่น่าขนลุกเมื่อครู่เจือความอลหม่านขึ้นมาทันที ธันวาขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอสมาร์ตโฟนที่สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ไอคอนแอปพลิเคชันอินสตาแกรมสีชมพูส้มกำลังรันหน้าจอค้างไว้ที่โพสต์ล่าสุด รูปถ่ายขาวดำของหลุมศพที่พวกเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับตัวเลขเคาท์ดาวน์สีแดงฉานที่กระพริบเตือน... *เหลือเวลาอีก 12 ชั่วโมง* “ไม่ใช่แก๊งคอลเซ็นเตอร์หรอกคุณ...” ธันวาพูดเสียงเครียด รอยยิ้มกวนประสาทหายเกลี้ยง เหลือเพียงความจริงจังที่ทำให้กะทิใจกระตุกวูบ “...แต่มันคือ ‘สัญญา’ ต่างหาก” “สัญญากะผีอะไรของนาย เลิกพูดจาชวนขนหัวลุกซะทีสิ!” กะทิตีแขนธันวาไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ปนกลัว แต่แรงตีนั้นเบาหวิวราวกับมดกัด ดวงวิญญาณชราลอยเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แสงสีนวลรอบตัววูบไหวตามแรงลมราตรี ก่อนที่ท่านจะถอนหายใจยาวนาน “สิ่งที่นังหนูพูดเมื่อกี้... เกือบจะถูกครึ่งหนึ่งแล้วล่ะ” คุณปู่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจังขึ้นจนธันวาต้องหันไปมอง “ไอจีบ้าบอนั่นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ และไม่ได้ถูกควบคุมด้วยอัลกอริทึมของอินเทอร์เน็ต แต่มันคือ ‘สมุดบัญชีวิญญาณ’ เล่มใหม่ ที่ถูกแปลงสภาพให้อยู่ในรูปแบบโซเชียลมีเดีย เพื่อตามล่าหาผู้สืบทอดและ... ผู้ชดใช้กรรม” กะทิตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง “ผ... ผู้ชดใช้กรรมอะไรคะ? ฉันเป็นแค่อินฟลูเอนเซอร์สายรีวิวของมูเตลูนะ! รีวิวธูปหอม รีวิวผ้ายันต์ รีวิวสารพัดสิ่งที่ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อน แล้วทำไมไอจีผีสิงนี่ถึงต้องเจาะจงเลือกฉันด้วยล่ะคะ!” “เพราะความปากแจ๋วและความอยากรู้อยากเห็นของเธอนั่นแหละยายกะทิ” ธันวาเสริมขึ้นทันควันด้วยน้ำเสียงติดตลกนิดๆ เพื่อผ่อน คลายบรรยากาศ แต่แววตากลับจริงจังมาก “จำคืนแรกที่เราเจอกันได้ไหม? วันที่เธอวิ่งเตลิดหนีผีแม่นาคปลอมในงานวัด แล้วดันเผลอไปกดไลก์โพสต์ปริศนาในแท็ก #สัปเหร่อหน้าใส นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นที่เธอเซ็นสัญญาดิจิทัลกับยมโลกโดยไม่รู้ตัว” “อ... ไอ้วันนั้น! วันนั้นนายเป็นคนหลอกให้ฉันกดเองนะยะ!” กะทิแหวลั่นหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “ถ้านายไม่ทำหน้ากวนประสาทใส่ฉันก่อน ฉันจะมีอารมณ์ไปกดมือถือเล่นเหรอ!” “อ้าว กลายเป็นความผิดฉันซะงั้น?” ธันวาเลิกคิ้วสูง ทำท่าลอยชายใส่จนกะทิอยากจะกระโดดกัดหูเขาสักทีสองที “ฉันเตือนแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับโทรศัพท์เครื่องนั้น แต่นายังดึงดันจะเอามาเปิดฟلิตช์ไลฟ์สดหาเรตติ้ง เรียกยอดวิวไม่ใช่เหรอแม่คุณ” “ก็... ก็ใครจะไปรู้เล่าว่ามันคือไอจีผีสิงจริงๆ นึกว่าพวกแกล้งกันในติ๊กต็อกซะอีก!” กะทิเถียงเสียงอ้อมแอ้ม หน้าหวานงอลงอย่างน่ารักจนธันวาเผลอยิ้มออกมาบางๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ “พอๆ เลิกเถียงกันได้แล้วเด็กๆ” เสียงของคุณปู่ขัดจังหวะความง้องอนของทั้งคู่ขึ้นมาเสียก่อน ร่างโปร่งแสงหันไปมองหน้าหลานชาย “เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้วนะธันวา ถ้าไอจีเล่มนั้นนับถอยหลังจนถึงศูนย์... ทั้งนังหนูคนนี้และตัวเอ็ง ก็จะต้องกลายเป็นเจ้าของสุสานคนต่อไปโดยไม่มีวันได้กลับออกไปอีก” ธันวาหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบสุสานที่เริ่มมีหมอกหนาทึบพัดเข้ามาปกคลุม อากาศรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว มือหนาเอื้อมไปคว้ามือเรียวเย็นเฉียบของกะทิมาจับไว้โดยอัตโนมัติ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้กะทิสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้สะบัดหนี กลับเผลอกำมือเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “แล้วเราต้องทำยังไงถึงจะแก้คำสาปนี้ได้ครับปู่?” ธันวาเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว คุณปู่มองประสานสายตากับหลานชาย ก่อนจะกวาดสายตามาที่กะทิ แล้วเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของทั้งสองคนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม “รหัสผ่านที่จะปลดล็อกไอจีนั้น... ไม่ได้อยู่ในระบบคลาวด์ หรือในความทรงจำของคนเป็น...” ดวงวิญญาณชราเว้นจังหวะ เล็งสายตาไปที่แผ่นป้ายหินเก่าคร่ำคร่าตรงหน้าหลุมศพ “...แต่มันถูกสลักไว้บนกระดูกชิ้นสุดท้าย ของคนที่เคยครอบครองไอจีนี้เป็นคนแรก... ซึ่งก็คือพ่อของเอ็งเอง ธันวา” สิ้นคำพูดนั้น... หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของธันวาและกะทิก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน ตัวเลขเคาท์ดาวน์สีแดงเพลิงกระพริบถี่รัว และข้อความแจ้งเตือนใหม่ก็เด้งขึ้นมากลางหน้าจออย่างจัง... *[ระบบ: มีผู้พยายามเข้าสู่ระบบจาก ‘หลุมศพที่ 00’ กรุณายืนยันตัวตนด้วยรหัสผ่านชีวметриก (ลายนิ้วมือ/ลมหายใจสุดท้าย) ภายใน 10 วินาที... มิฉะนั้น วิญญาณของท่านจะถูกดึงเข้าสู่ระบบถาวร]* ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเงาสัมผัสสีดำสนิทพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ล็อกข้อเท้าของเขากับกะทิเอาไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้ และในวินาทีที่วิกฤตที่สุดนั้นเอง หน้าจอมือถือของกะทิก็ปรากฏภาพพรีวิวกล้องหน้า... ที่สะท้อนให้เห็นใบหน้าของใครอีกคนกำลังยืนยันยิ้มกริ่มอยู่ *ข้างหลังพวกเขา* ในระยะประชิด! *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่สิบสามนะคะ ขอให้คืนนี้ฝันดีและระวังโทรศัพท์มือถือข้างกายกันไว้ให้ดีด้วยนะคะ ด้วยรักจากใจค่ะ - เสียงกระซิบยามดึก