ศึกคนกับผีในห้องแชต

"ไอ้ธันวา! ถ้าแกไม่รับสายภายในสามวินาทีนี้ ฉันจะเอาไอจีผีสิงของแกไปโพสต์ประจานว่านายชอบใส่กางเกงในลายเป็ดน้อยเหลืองอ๋อย!" กะทิแผดเสียงผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟน มือสั่นเทาจนแทบถือเครื่องไว้ไม่อยู่ แสงจากหน้าจอไอจีสตอรี่ที่เธอเปิดค้างไว้กำลังกะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นรัวเป็นกลองชุด บรรยากาศในห้องนอนที่เคยอบอุ่นกลับเย็นยะเยียบจนไอเย็นเกาะตามหน้าจอสัมผัส และที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ... ข้อความแชตในไอจีที่ส่งมาจากบัญชีนิรนามที่เพิ่งกดฟอลโลว์เธอเมื่อห้านาทีก่อน *‘กะทิ... กะทิ... มาร่วมสนุกกันหน่อยไหม?’* นิ้วของกะทิพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความโมโหปนกลัว “สนุกกับผีสิ! ฉันเป็นอินฟลูฯ สายมูนะเว้ย ผีอย่างแกมีหน้าที่ไปสู่สุคติ ไม่ใช่มานั่งไถไอจีเล่น! แล้วธันวาก็สอนวิธีจัดการมาแล้วด้วย คาถาบทที่ห้าไง จำใส่หัวไว้!” เธอแคปหน้าจอแชตที่ผีตนนั้นส่งรูปใบหน้าเน่าเฟะมาให้ แล้วรีบกดส่งเข้าแชตส่วนตัวของธันวาด้วยอาการลนลาน *ติ๊ง!* ข้อความจากธันวาเด้งตอบกลับมาแทบจะทันที ราวกับเขานั่งเฝ้าแชตเธออยู่ตลอดเวลา **ธันวา (สัปเหร่อหน้าใส):** "ใจเย็นแม่คุณ ถ้าน้องผีเขาส่งรูปมาให้ขนาดนี้ แปลว่าเขาไม่ได้อยากจะฆ่า แต่เขาอยากคุยด้วย... ลองใช้คาถาที่ฉันสอนหรือยัง?" **กะทิ:** "จะบ้าเหรอ! ให้ฉันสวดมนต์ใส่หน้าจอเนี่ยนะ? มันจะไปขลังได้ยังไง! แกมันเพี้ยนธันวา!" **ธันวา:** "คาถาไม่ได้อยู่ที่ปาก แต่มันอยู่ที่ 'จิต' กะทิ... หลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ แล้วจินตนาการว่าอักขระขอมที่ฉันส่งให้ในไลน์นั่นมันสลักลงไปบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ ลองดู... เชื่อฉันสิ" กะทิเม้มปากแน่น หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เธอเกลียดความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ต้องทำอะไรแผลงๆ ตามคำสั่งของสัปเหร่อจอมกวนคนนี้ แต่ในสถานการณ์ที่ผีในแชตกำลังพิมพ์ข้อความรัวๆ ว่า *‘กะทิ... ออกมาหาหน่อย... ที่ระเบียง...’* เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เธอหลับตาลงแน่น พึมพำบทสวดที่ธันวาเคยบังคับให้เธอท่องจนขึ้นใจขณะเดินตรวจศพในวัด "นะ โม พุท ธา ยะ..." อากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งเหมือนมีคนเอาผ้าห่มผืนหนามาคลุมไว้ กะทิสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากหน้าจอสมาร์ทโฟน เธอจึงลืมตาขึ้น แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เธอเกือบหัวใจวาย... ตัวอักษรบนหน้าจอแชตไม่ได้เป็นข้อความตัวหนังสือธรรมดาอีกต่อไป แต่มันบิดเบี้ยว กลายเป็นอักขระสีทองเรืองรองที่วนเวียนอยู่รอบๆ ข้อความของผีตนนั้น ราวกับโซ่ตรวนที่กำลังล่ามวิญญาณเอาไว้ "เฮ้ย! ทำได้ว่ะ!" กะทิอุทานออกมาด้วยความตกใจปนตื่นเต้น **ธันวา:** "เก่งนี่นา... แต่เดี๋ยวก่อน กะทิ... อย่าเพิ่งดีใจ" **กะทิ:** "ทำไม? ฉันปิดผนึกมันได้แล้วไม่ใช่เหรอ?" **ธันวา:** "ดูดีๆ... ข้อความล่าสุดน่ะ" กะทิก้มมองหน้าจออีกครั้ง มือที่ถือโทรศัพท์ถึงกับอ่อนแรงลงจนเกือบทำเครื่องตกพื้น ข้อความนิรนามที่ควรจะถูกสะกดไว้ กลับพิมพ์ตอบโต้ขึ้นมาใหม่ด้วยสีหน้าของผีสาวที่บิดเบี้ยวจนน่ากลัวในรูปโปรไฟล์ *‘ขอบใจนะ... ที่เปิดประตูให้... ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องกับเธอแล้วไง... กะทิ’* ความเย็นวาบวิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง กะทิค่อยๆ หันไปมองที่มุมมืดของห้อง เงาดำทะมึนที่ดูเหมือนผู้หญิงผมยาวกำลังยืนนิ่งอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าของเธอ นิ้วเรียวยาวซีดเผือดของมันกำลังกดหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือตัวเอง ซึ่งมีแสงสว่างวาบขึ้นมาในความมืดพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคย *ติ๊ง!* โทรศัพท์ของกะทิสั่นระรัว ผีสาวเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ นัยน์ตาที่ไม่มีลูกตาสีขาวโพลนจ้องมองมาที่เธอ มันยิ้ม... ยิ้มกว้างจนมุมปากฉีกไปถึงใบหู "กะทิ... ธันวาบอกให้เธอสวดมนต์... แต่เขาไม่ได้บอกใช่ไหม ว่าถ้าสวดผิดจังหวะ... จะเกิดอะไรขึ้น?" เสียงแหบแห้งเย็นเยียบดังขึ้นในหัวของเธอ กะทิถอยหลังไปจนติดกำแพง สมองประมวลผลอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า 'ซวยแล้ว' เธอรีบพิมพ์แชตหาธันวาอย่างบ้าคลั่ง *‘ธันวา! ช่วยด้วย! มันมาแล้ว! ฉันทำอะไรผิด!’* ทว่า ข้อความของเธอกลับขึ้นสถานะ ‘ไม่สามารถส่งข้อความได้’ เนื่องจากไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต และในวินาทีที่ผีสาวกำลังจะเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอ กะทิก็ตัดสินใจตะโกนชื่อคนๆ เดียวที่เธอคิดออกในเวลานี้ "ธันวา! ช่วยด้วย! ฉันไม่อยากตายตอนยังไม่ได้รีวิวลิปสติกแท่งใหม่เลยนะโว้ย!" ผีสาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะแหลมสูง ทันใดนั้น ประตูห้องนอนของเธอก็ถูกพังเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของสัปเหร่อหนุ่มในชุดลำลองที่ดูเหมือนเพิ่งตื่นนอน แต่ในมือถือสายสิญจน์เส้นโตไว้แน่น "กะทิ! ก้มลง!" ธันวาตะโกนสั่ง เสียงของเขาดุดันและทรงพลังอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน กะทิหมอบลงกับพื้นทันทีตามสัญชาตญาณ ก่อนที่ธันวาจะสะบัดสายสิญจน์เข้าใส่เงามืดนั้นจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วห้อง แต่ทว่า... เมื่อแสงไฟจางลง กะทิกลับพบว่าห้องว่างเปล่า ไม่มีทั้งผีสาว ไม่มีทั้งธันวา... มีเพียงสมาร์ทโฟนของเธอที่วางอยู่บนพื้น พร้อมข้อความแชตสุดท้ายที่เพิ่งเด้งขึ้นมา *‘กะทิ... ที่เธอเห็นเมื่อกี้... ฉันเอง... สัปเหร่อหน้าใสที่เธอชอบด่า... ลืมไปแล้วหรือว่าเราสลับร่างกันตั้งแต่ตอนที่เธอไปแตะศพในวัดเมื่อเช้า?’* กะทิเบิกตากว้าง มองเงาสะท้อนตัวเองในกระจกเงาที่ผนัง... ภาพที่ปรากฏไม่ใช่ใบหน้าสวยเก๋ของเธอ แต่กลับเป็นใบหน้าหล่อเหลาที่กวนประสาทของธันวาที่กำลังยิ้มมุมปากให้เธออย่างเย็นเยียบ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและอมยิ้มไปกับความป่วนนี้ด้วยกันนะคะ!