ทริปเที่ยวที่ไม่มีวันจบ

“กะทิ! จะหุบปากแล้วถอยออกมาจากตรงนั้น หรือจะให้ฉันอุ้มคุณออกมาคะ?” เสียงเข้มของธันวาดังแทรกความเงียบงันของป่าช้าเก่าที่ดูเหมือนจะกลืนกินทุกสรรพเสียงรอบตัว กะทิสะดุ้งสุดตัวจนมือถือในมือแทบหลุดร่วง เธอรีบถอยกรูดจากประตูไม้ผุพังของอุโบสถวัดร้างที่ขึ้นชื่อเรื่อง ‘ทางผ่านวิญญาณ’ มาซบไหล่หนาของสัปเหร่อหน้าใสทันทีโดยสัญชาตญาณ “ก็...ก็มันเห็นแวบๆ อะ! ตาที่โผล่มาตรงช่องลมอะธันวา! มึงเห็นไหม! หรือว่าผีวัดนี้มันเล่นโซเชียลด้วย ทำไมต้องจ้องด้วยวะ!” กะทิโวยวายเสียงสั่น ปากบอกกลัวจนแทบสติหลุด แต่มือก็ยังกำชายเสื้อธันวาไว้แน่น ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวมาบังร่างบางไว้มิดชิด กลิ่นธูปจางๆ กับกลิ่นดินชื้นๆ รอบตัวทำให้บรรยากาศดูอึดอัดกว่าปกติ เขาคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงให้เดินตามไปที่รถกระบะคันเก่า “เลิกจินตนาการไปไกลได้แล้วค่ะ ที่นี่ไม่มีเน็ตหรอก ผีที่ไหนจะมาไถฟีดดูสตอรี่คุณ ยิ่งคุณไปโวยวายใส่เขานะ แทนที่จะได้แก้บน จะกลายเป็นโดนตามกลับบ้านแทน” “ปากคอเราะร้ายจังนะพ่อคุณ! เป็นสัปเหร่อภาษาอะไรเนี่ย ปกติเขาต้องปลอบดิ นี่มีแต่ขู่!” กะทิแหวใส่ขณะพยายามปีนขึ้นรถอย่างทุลักทุเล “ปลอบคนขี้ตื่นแบบคุณก็เสียเวลาเปล่าค่ะ ไปค่ะ นั่งนิ่งๆ เดี๋ยวเราต้องไปเช็กจุดสุดท้ายก่อนมืด” ภายในรถเงียบลงไปครู่ใหญ่ เหลือเพียงเสียงแอร์เก่าๆ ที่ทำงานดังหึ่งๆ กะทิเปิดหน้าจอไอจีเช็กยอดไลก์รูปที่เพิ่งลงไปเมื่อครู่—รูปถ่ายติดเงาดำๆ ตรงมุมภาพที่เธอตั้งใจจะลบ แต่ตอนนี้มันกลับขยับได้ในหน้าจอ เธอรีบปิดเครื่องแล้วโยนไว้เบาะหลังด้วยความสยอง ธันวาเหลือบมองกระจกหลังแล้วปรายตามองคนข้างกายที่เริ่มนั่งตัวลีบ “กะทิ... ถ้ากลัวมาก ทำไมต้องเอาตัวมาเสี่ยงตลอด?” ธันวาถามขึ้นโดยไม่ละสายตาจากถนนลูกรังที่เริ่มมืดมิด “เพราะไอจีบ้านี่มันไม่ยอมให้กูเลิกไง! ยิ่งรีวิว ยิ่งเจอ ยิ่งเจอ ยิ่งต้องแก้บน ถ้าไม่ทำแบบนี้ ใครจะช่วยกูวะ?” กะทิหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของธันวาที่ดูนิ่งสงบเกินไป “แล้วธันวา... ทำไมต้องมาด้วย? งานคุณก็เยอะไม่ใช่เหรอ หรือว่า... ห่วงกู?” ธันวาหยุดรถกะทันหันจนกะทิหน้าคะมำเกือบชนคอนโซลหน้า “ถามอะไรแบบนั้นล่ะคะ?” “ก็... ก็ถามเฉยๆ ปะวะ เผื่อมึงจะตอบว่าไม่ได้ห่วง แค่มาดูงาน” กะทิรีบเฉไฉ เสียงเริ่มอ้อมแอ้ม ธันวาหันมามองหน้าเธอเต็มๆ ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นสายตานั้นดูลึกล้ำราวกับมีบางอย่างซ่อนอยู่ “ถ้าฉันไม่ห่วง คุณคงโดนวิญญาณพวกนั้นลากไปนานแล้วค่ะ คนอะไร... ปากแจ๋วแต่ขวัญอ่อนที่สุดที่ฉันเคยเจอมาเลย” เขาเอื้อมมือมาปัดผมที่ปรกหน้าเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ทำเอาหัวใจกะทิเต้นรัวเหมือนกลองชุด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาในมือถือที่วางอยู่บนคอนโซล กะทิหันไปมอง มันเป็นไอจีส่วนตัวของเธอ แต่ข้อความนั้นส่งมาจากแอคเคาท์ที่ไม่มีชื่อ ไม่มีรูปโปรไฟล์ [ธันวา : ถ้าถึงวัดหน้า... อย่าเผลอปล่อยมือผมนะ] กะทิตาโต หันขวับไปมองธันวาที่ยังคงนิ่งสนิท มือเขายังวางอยู่ที่พวงมาลัย “ธันวา... มึงเล่นอะไรเนี่ย? แชตเมื่อกี้...” “แชตอะไรคะ?” ธันวาถามเสียงเรียบ พร้อมกับที่รถเริ่มออกตัวอีกครั้ง กะทิหยิบมือถือขึ้นมาดู แต่ทว่า... ข้อความนั้นหายไปแล้ว ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง เธอหันไปมองธันวาที่กำลังขับรถอย่างสบายอารมณ์ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง หรือว่าสิ่งที่นั่งอยู่ข้างเธอตอนนี้... จะไม่ใช่ธันวาคนเดิม? ทันใดนั้น แสงไฟหน้ากระบะก็ส่องไปกระทบกับเงาตะคุ่มที่ยืนขวางกลางถนนอยู่เบื้องหน้า มันเป็นร่างชายแก่สวมชุดขาวเปื้อนเลือดที่คุ้นตา... ร่างของคนที่ธันวาเพิ่งประกอบพิธีฌาปนกิจไปเมื่ออาทิตย์ก่อน! “ธันวา! เบรก! เบรกเดี๋ยวนี้!!” ธันวาเหยียบเบรกจนรถไถลไปกับพื้นดิน เสียงยางครูดกับถนนดังสนั่น แต่รถกลับไม่หยุดลงตามแรงสั่ง! มันพุ่งตรงเข้าหาร่างนั้นด้วยความเร็วที่ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย กะทิหลับตาปี๋ มือคว้ามือธันวามาบีบไว้แน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ “ธันวา! อย่าทิ้งกูนะ!!” รถหยุดลงในเสี้ยววินาทีสุดท้าย กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงโชยเข้ามาในห้องโดยสารจนกะทิแทบอาเจียน เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น และสิ่งที่เห็นทำให้ลมหายใจเธอแทบหยุดชะงัก คนข้างๆ ที่เธอเพิ่งบีบมืออยู่เมื่อครู่... คือธันวาที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย พร้อมกับแชตล่าสุดในไอจีที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่สว่างวาบในความมืด: [คุณคุยกับใครอยู่คะกะทิ? ฉันยังมาไม่ถึงเลยนะ] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและอมยิ้มไปกับความป่วนนี้ด้วยกันนะคะ!