แชตหลอนยามดึก

"กรี๊ดดด! ธันวา! ไอ้สัปเหร่อหน้าปลาตาย! ช่วยฉันด้วยยย!" เสียงแหลมสูงระดับแปดหลอดของกะทิดังทะลุผนังห้องนอนจนแทบจะปลุกศพในสุสานตื่นขึ้นมาฟัง สภาพของอินฟลูเอนเซอร์สาวผู้โด่งดังเรื่องสายมูเตลูตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงความมั่นใจในโลกโซเชียลเลยแม้แต่น้อย ร่างบางในชุดนอนลายการ์ตูนห่อตัวกลมดิกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาจนตัวสั่นเทา ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้าเมื่อมองไปยังบานกระจกใสที่เมื่อกี้... เพิ่งจะมีใบหน้าขาวซีดไร้รูขุมขน พร้อมรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหูแนบติดอยู่ แต่ในเสี้ยววินาทีที่เธอหลับหูหลับตากรีดร้องและปาหมอนใส่ เสียงเคาะประตูก็จดังปังๆ พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของธันวาในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงนอนขาสั้น ที่พังประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก—ไม่ใช่ตื่นตระหนกเพราะกลัวผีนะคะ แต่ตื่นตระหนกเพราะกลัวยายตัวดีจะช็อกตายคาห้องต่างหาก "เฮ้ย! กะทิ! เกิดอะไรขึ้นวะ เสียงดังลั่นซอย แถวนี้เขาเผาผีกันตอนกลางวัน ไม่ได้ให้เธอมาแหกปากร้องโหยหวนตอนตีสอง!" ธันวาพ่นคำพูดรัวเร็วขณะกวาดสายตาไปรอบห้องที่ว่างเปล่า มีเพียงหน้าต่างกระจกที่เปิดม่านไว้ และความมืดมิดของยามวิกาลภายนอก "ผี... ผีมันอยู่ตรงกระจก! เมื่อกี้มันยิ้มให้ฉัน! ยิ้มแบบปากฉีกถึงใบหูเลยนะแก!" กะทิสะบัดผ้าห่มออกครึ่งหนึ่ง คว้าแขนเสื้อของสัปเหร่อหนุ่มไว้แน่นราวกับเจอแพไม้ไผ่กลางมหาสมุทร เล็บคมจิกเข้าที่เนื้อแขนของเขาจนธันวาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ไม่ได้สะบัดออก ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาคมกริบมองลอดผ่านกระจกใสออกไปข้างนอก มีเพียงความมืดและกิ่งไม้ของต้นมะม่วงที่ไหวตามแรงลม "ไหนวะผี? เมาชาไทยปั่นแล้วเห็นภาพหลอนอีกแล้วล่ะสิเธอนี่" "ฉันไม่ได้เมา! ตาฉันยังดีอยู่ยะ! มันอยู่ตรงนั้น... เอ๊ะ?" กะทิชะوغเสียงลงเมื่อหันไปมองตาม ปรากฏว่านอกกระจกไม่มีอะไรเลยนอกจากเงาของกิ่งไม้ที่สะท้อนกับแสงไฟถนน ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ทันอ้าปากเถียง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนที่วางคว่ำอยู่บนหัวเตียงก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ *ติ๊ง!* เสียงนั้นไม่ได้มาจากแอปพลิเคชันทั่วไป แต่มันคือเสียงแจ้งเตือนจาก Direct Message ในอินสตาแกรมส่วนตัวของเธอเอง ไอจีที่มียอดผู้ติดตามหลักแสน และเป็นไอจีเจ้ากรรมนายเวรตัวเดียวกันกับที่ส่งคลิปศพปริศนามาให้เธอก่อนหน้านี้ กะทิตัวแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความกลัวที่เพิ่งซาลงไปพุ่งทะยานกลับขึ้นมาถึงขีดสุดอีกครั้ง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่ามันจะแปลงร่างเป็นงูพิษแว้งกัดเธอ ธันวาขยับเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะกวนประสาทอยู่เสมอตอนนี้ฉายแววเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาโน้มตัวลงมามองหน้าจอโทรศัพท์ร่วมกับเธอ "ใครทักมาดึกดื่น... หรือว่าแฟนคลับโรคจิต?" ธันวาเอ่ยถามเสียงเบา แต่กะทิกลับส่ายหัวรัวจนผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นเด่นชัดบนหน้าจอ เป็นบัญชีปริศนาที่ไม่มีรูปโปรไฟล์ ชื่อบัญชีมีแต่ตัวเลขสลับกับอักษรแปลกประหลาด และที่สำคัญ... มันถูกส่งมาเมื่อกี่วินาทีก่อนนี้เอง *(บัญชีปริศนา): "แอบมองอยู่... ทำไมนอนดึกจังล่ะครับคนสวย"* *(บัญชีปริศนา): "ข้างหลัง... หันมามองผมหน่อยสิ"* บรรยากาศในห้องนอนแคաբๆ พลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที ราวกับมีกระแสลมหนาวพัดผ่านเข้ามาทั้งๆ ที่หน้าต่างปิดสนิท กะทิตัวสั่นเทิ้มจนทำโทรศัพท์แทบหลุดมือ ดีที่ธันวาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน "ตั้งสติหน่อยกะทิ อย่าเพิ่งสติหลุด" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำข้างหู น้ำเสียงของเขาไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันมีความหนักแน่นบางอย่างที่ทำให้อินฟลูเอนเซอร์สาวรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด "ฮ... ฮือ ธันวา มันทักมาอีกแล้ว มันรู้ได้ไงว่าฉันนอนดึก มันรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ตรงนี้!" กะทิโวยวายด้วยความหวาดกลัว น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร ความปากแจ๋วหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือแต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังขวัญกระเจิง "อยากรู้ใช่ไหมว่ามันเป็นใคร?" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้ความเคร่งเครียด "ในเมื่อมันกล้าทักมาท้าทายถึงถิ่นเรา ก็ลองส่งข้อความกลับไปสิ เป็นถึงอินฟลูสายมู ปล่อยให้ผีมาบูลลี่เวลานอนได้ไง" "บ้าเหรอ! ใครจะไปกล้าพิมพ์ตอบ! เกิดมันโผล่หัวออกมาจากจอโทรศัพท์แล้วลากฉันเข้าไปในไอจีทำไงเล่า!" กะทิแหวใส่เสียงดังลั่น พยายามดึงมือตัวเองกลับแต่ธันวากลับกุมไว้แน่นกว่าเดิม "เดี๋ยวฉันพิมพ์ให้... เอาสิ อยากรู้นักว่าผีสมัยนี้มันเล่นโซเชียลเก่งเบอร์ไหน" ธันวาแย่งสมาร์ทโฟนมาจากมือของกะทิอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เจ้าตัวจะทันได้ห้ามปราม นิ้วแกร่งกดพิมพ์ข้อความตอบกลับบัญชีปริศนาทันทีด้วยความรวดเร็ว โดยไม่รอฟังเสียงโวยวายของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย กะทิอ้าปากค้าง หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนเห็นหน้าผีที่กระจกเสียอีก เธอลุ้นจนแทบหยุดหายใจว่าไอ้สัปเหร่อหน้าตายคนนี้มันพิมพ์อะไรลงไปหา "ผี" ตนนั้น! นิ้วเรียวของธันวากดส่งข้อความเสร็จสรรพ และในวินาทีเดียวกันนั้นเอง... หน้าจอก็ขึ้นสถานะ "กำลังพิมพ์..." ตอบกลับมาจากอีกฝั่งทันทีอย่างรวดเร็วจนน่าขนลุก! *(บัญชีปริศนา): "กล้าดีนี่... งั้นลงมาเปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับ ตอนนี้ผมยืนรออยู่หน้าห้องนอนของคุณแล้วนะ..."* ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ประมวลผลกับข้อความล่าสุด เสียงเคาะประตูก็จังๆ ดังขึ้นที่ "หน้าห้องนอน" ของกะทิอีกครั้ง... แต่มันไม่ใช่เสียงจากระเบียงข้างนอก แต่มันคือเสียงเคาะจากประตูไม้ห้องนอนชั้นสอง ที่ควรจะถูกลงกลอนไว้อย่างแน่นหนาจากด้านใน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมหวีดไปด้วยกันนะคะ