ความลับในมือถือ

"อย่าเพิ่งหันหลังมาค่ะคุณกะทิ... ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ อาจจะไม่ใช่ธันวาคนเดิมอีกต่อไปแล้วนะคะ" เสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังชิดใบหูขวา ทำเอาสติสตางค์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของกะทิดับวูบลงทันที ร่างบางแข็งทื่อราوกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถלนออกมานอกเบ้า หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัวยิ่งกว่ากลองเพลในงานวัด มือเรียวที่กำโทรศัพท์มือถือหน้าจอไอจีผีสิงไว้แน่นสั่นเทาจนแทบจะยึดเครื่องไว้ไม่อยู่ กลิ่นธูปจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นเยือกของศาลาวัดในยามวิกาลโชยเข้าจมูกจนน่าสะพรึงกลัว แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าผีสางนางไม้ใดๆ ในโลกนี้ คือสัมผัสเย็นเฉียบที่ยังคงแตะนิ่งอยู่บนลาดไหล่ของเธอ ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน *กรี๊ดดีไหมวะ หรือว่าช็อกตายไปเลยง่ายกว่า!* กะทิกู่ร้องโวยวายอยู่ในใจ สมองประมวลผลด้วยความเร็วยิ่งกว่าอินเทอร์เน็ตไฟเบอร์ออฟติก เธอนึกถึงหน้าแม่ นึกถึงยอดฟอลโลเวอร์ไอจีที่ยังไม่ถึงล้าน นึกถึงทาสแมวที่บ้าน และที่สำคัญที่สุด...เธอนึกถึงหน้าไอ้สัปเหร่อปากปีจอที่ชอบกวนประสาทเธออยู่เรื่อย! "อ๊ะ! เจ็บนะไอ้ผีบ้า!" กะทิหลับหูหลับตากรี๊ดลั่น พลิกตัวกลับไปพร้อมกับเหวี่ยงกำปั้นใส่เป้าหมายด้านหลังสุดแรงเกิดแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ ผลับ! หมัดน้อยๆ ของอินฟลูเอนเซอร์สาวกระแทกเข้าเต็มอกของใครบางคนเข้าอย่างจัง จนมีเสียงลมหายใจสะดุดดัง *'อัก'* หลุดออกมา พร้อมกับร่างสูงที่เซถอยหลังไปสองสามก้าว "โอ๊ย! คุณกะทิ! นี่คุณกะจะฆ่าสัปเหร่อหนุ่มรูปหล่ออนาคตไกลคาสนามวัดเลยหรือไงครับ... เอ๊ย! ไม่ใช่! นะคะ!" ธันวาสำลักน้ำลายตัวเองหน้าตาตื่น รีบยกมือขึ้นกุมหน้าอกป้อยๆ พร้อมกับปรับเสียงสูงต่ำแทบไม่ทัน เมื่อเห็นสายตาดุดرาวกับเสือสาวหิวกระหายของกะทิกวาดมองมาที่เขา กะทิยืนหอบหายใจโยนตัวโยน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังไม่ยอมสงบ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่ยืนทำหน้าแหقอยู่ตรงหน้า แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อซึมตามไรผม ธันวาในยามนี้ไม่ได้น่ากลัวเหมือนผีที่ไหน แต่ความกวนประสาทของเขานี่แหละที่ทำให้อยากจะหยิกให้เนื้อเขียวสักทีสองที "ไอ้...ไอ้ธันวา! นายนี่มัน..." กะทิชี้หน้าสัปเหร่อหนุ่มด้วยความโมโหปนโล่งอกจนแทบจะร้องไห้ "เล่นบ้าอะไรเนี่ย! เกือบทำให้ฉันหัวใจวายตายคาศาลาวัดอยู่แล้วนะรู้ไหม!" "ก็ใครใช้ให้คุณยืนจ้องมือถือทำหน้าเครียดเป็นตูดหม้อทอดปลาทูอยู่คนเดียวล่ะครับ" ธันวาเปลี่ยนสีหน้ากลับมาตีมึน ทำลอยหน้าลอยตากอดอกมองเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเลفة "ผมเรียกตั้งหลายครั้ง คุณก็เอาแต่ยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นขี้ผึ้งวัดค่า... ว่าแต่ เมื่อกี้ตกใจจนขาสั่นเลยสิครับ ยอมรับมาเถอะว่าแอบซุกซ่อนความห่วงหาอาทรผมไว้ในใจ" "ห่วงบ้านนายสิ! ฉันแค่ตกใจนึกว่าผีเปรตที่ไหนมาแอบข้างหลังต่างหากเล่า!" กะทิแหวใส่เสียงดังลั่น ยื่นมือไปผลักไหล่กว้างของเขาแรงๆ ด้วยความหมั่นไส้ "แล้วนี่มาทำลับๆ ล่อๆ อะไรตรงนี้ ย่องเบาเป็นโจรหรือไง หัดส่งเสียงให้มันรู้ตัวบ้างสิฟะ!" "ผมก็เดินมาตามปกติของคุณนั่นแหละครับ แต่คุณนั่นแหละ มัวแต่ใจลอยอยู่กับเจ้าไอจีเจ้าปัญหาเครื่องนั้น จนสติหลุดไปถึงดาวอังคารแล้วมั้ง" ธันวาปรายตามองโทรศัพท์มือถือในมือของกะทิ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปในพริบตา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที บรรยากาศรอบตัวที่เคยมีเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม กลับเงียบสงบลงจนน่าประหลาด "ว่าแต่... หน้าตาเครียดขนาดนั้น เจออะไรในนั้นเข้าล่ะครับ ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนกินยาขมหม้อใหญ่แบบนี้" คำถามของธันวาทำให้กะทิชะงักไป ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ใบหน้าหวานสลดลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองหน้าธันวาสลับกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือที่ยังคงเปิดหน้าโปรไฟล์ของไอจีผีสิงค้างไว้ ความลับที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อไม่กี่นาาทีก่อนหน้านี้ มันหนักอึ้งเกินกว่าจะเก็บไว้คนเดียว และยิ่งคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ... กะทิกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นถือโทรศัพท์ยื่นไปตรงหน้าธันวาช้าๆ ราวกับเครื่องมือสื่อสารนั้นเป็นวัตถุอันตรายที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "ธันวา..." น้ำเสียงของกะทิเปลี่ยนเป็นจริงจังจนสัปเหร่อหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น "คือก่อนหน้านี้... ตอนที่นายออกไปดูความเรียบร้อยรอบเมรุ ฉันลองนั่งแกะรอยข้อมูลในไอจีนี้อย่างละเอียดตามเบาะแสที่พวกเราคุยกัน" "แล้ว?" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว สายตาคมจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ "แล้วฉันก็เจอจุดเชื่อมโยงบางอย่าง..." กะทิสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า "ไอจีนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากความว่างเปล่า และคนที่อยู่เบื้องหลังแอคเคานต์นี้... ไม่ใช่ผีสางที่ไหนไกลเลยนะ" ธันวานิ่งเงียบลดสายตาลงมองหน้าจอตามมือน2ของกะทิ ในจังหวะที่แสงหน้าจอสะท้อนเข้ากับดวงตาของเขา กะทิสังเกตเห็นประกายไหววูบในแววตาคู่นั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากตามสไตล์คนกวนประสาท "อ้าว ถ้ารู้ว่าเป็นใคร ทำไมทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนั้นล่ะครับ หรือว่า..." ธันวาแกล้งลากเสียงยาว เอียงคอมองเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่ม "หรือว่าเจ้าของไอจีนั้น เป็นคนที่คุณกะทิแอบปิ๊งอยู่จนไม่กล้าบอกผมกันแน่ครับเนี่ย" "นี่! นี่ยังมีอารมณ์มาเล่นอีกเหรอไอ้สัปเหร่อบ้า!" กะทิเกือบจะปี๊ดแตกอีกรอบ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาจนปลายจมูกเกือบจะชนกันด้วยความโมโห "ตั้งใจฟังดีๆ นะ... เจ้าของไอจีผีสิงอันนี้ คือ 'คนใกล้ตัว' ของนายเองต่างหากเล่า!" ธันวาชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิดเป็นครั้งแรก "คนใกล้ตัวผมเหรอ?" ธันวาเสียงทุ้มต่ำลง ทวนคำพูดของเธอด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย "คุณหมายถึงใคร..." กะทิเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนนิ้วจิ้มหน้าจอโทรศัพท์เพื่อเปิดภาพหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่เธอเพิ่งแคปเก็บไว้สดๆ ร้อนๆ ออกมาโชว์หราต่อหน้าเขา "ก็..." กะทิสูดหายใจเข้าลึกเป็นเฮือกสุดท้าย "คนที่ส่งข้อความแชตขู่ฉันคนล่าสุด... ใช้รูปโปรไฟล์สำรองรูปนี้ ซึ่งมันคือรูปถ่ายหน้าร้านดอกไม้หน้าวัดเมื่อสามวันก่อน... และคนที่ยืนจัดดอกไม้หน้าร้านในรูปนั้น ก็คือ..." ยังไม่ทันที่กะทิจะเอ่ยชื่อนั้นออกมา เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือของธันวาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ไผ่ข้างตัว ก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* ทำลายความเงียบงันในยามวิกาลให้สะดุ้งเฮือก ธันวาก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองโดยอัตโนมัติ ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะซีดเผือดลงทันที เมื่อเห็นชื่อบัญชีผู้ส่งข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของเขาเอง ซึ่งเป็นบัญชีเดียวกันกับไอจีผีสิงที่กะทิถืออยู่ และในวินาทีนั้นเอง... เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคน ก็ดังขึ้นก้องกังวานมาจากทางประตูทางเข้าวัด พร้อมกับเสียงเรียกชื่อธันวาที่ดังแว่วมาตามสายลมเย็นยะเยือก "พี่ธันวาคะ... อยู่นี่หรือเปล่า? หนูเอาข้าวมาส่งค่ะ..." กะทิกับธันวาสบตากันด้วยความตกใจสุดขีด ร่างกายของทั้งคู่แข็งทื่อเมื่อตระหนักได้ว่า เจ้าของเสียงหวานใสที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ศาลาวัดในยามวิกาลนี้ คือใครบางคนที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่เมื่อครู่นี้เอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความหลอนและเสียงฮามาจนถึงตอนนี้นะคะ!