งานศพที่ไม่มีเจ้าภาพ

กลิ่นธูปหอมฉุนเจือกลิ่นสาบสางของดอกไม้จันทน์ที่เริ่มเหี่ยวเฉา ทำให้กะทิต้องยกหลังมือขึ้นขยี้จมูกยิกๆ เธอพยายามซ่อนตัวอยู่หลังเสาไม้สักทองขนาดใหญ่ในศาลาวัดร้างริมคลอง หลบให้พ้นจากรัศมีสายตาของชาวบ้านกลุ่มเล็กๆ ที่นั่งจับกลุ่มซุบซิบกันอยู่หน้าโลงศพสีขาวมุกที่ไร้ซึ่งรูปถ่ายตั้งหน้าศพ ไร้พวงหรีดแสดงความอาลัย และที่สำคัญที่สุดคือ... ไร้ซึ่งเจ้าภาพ ศาลาหลังนี้วังเวงจนน่าขนลุก ลมพัดโชยมาแต่ละทีเล่นเอาขนแขนของอินฟลูเอนเซอร์สาวลุกชันไปหมด เธอเหลือบมองโทรศัพท์มือถือในมือ หน้าจออินสตาแกรมยังคงค้างข้อความหลอนจากบัญชีปริศนาที่ส่งตรงมาเมื่อคืนนี้... *"...ช่วยส่งคืนเขามาให้ฉันที..."* "นี่คุณธันวาคะ เลิกทำตัวเป็นเงาตามตัวฉันสักทีได้ไหมคะ เดินตามหลังมาแบบนี้ เดี๋ยวคนอื่นเขาก็เข้าใจผิดคิดว่าเรามาแต่งงานรอบสองกันหรอกค่ะ" กะทิกระซิบกระซาบเสียงลอดไรฟัน พร้อมกับเอี้ยวตัวไปหยิกแขนคนตัวสูงที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ข้างเสา ธันวาเลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนประสาท เขายกยิ้มมุมปากตามแบบฉบับสัปเหร่อหนุ่มรูปหล่อที่มักจะทำให้เธอสติหลุดได้ทุกครั้ง "แต่งงานรอบสองอะไรล่ะครับ... เอ้ย! อะไรล่ะคะคุณกะทิ ผมแค่กลัวว่าผีในงานศพจะคว้าตัวคนปากแจ๋วอย่างคุณไปเป็นเจ้าสาวต่างหากล่ะครับ... เอ๊ย! ค่ะ!" ธันวาเผลออุทานคำผู้ชายออกมาจนต้องรีบยกมือขึ้นตบปากตัวเองเบาๆ แล้วทำหน้าเลิกลั่กเมื่อโดนกะทิตีขวับเข้าที่ต้นแขนเต็มแรง "ปากคอเราะร้ายจริงนะคะคุณสัปเหร่อ! ถ้าปากแบบนี้พรุ่งนี้ฉันจะรีวิวให้ทัวร์ลงเพจคุณแน่ๆ ค่ะ!" กะทิแยกเขี้ยวใส่ด้วยความหมั่นไส้ แต่ลึกๆ แล้วมือเรียวกลับเอื้อมไปควชายเสื้อเชิร์ตสีดำของธันวามาขยุ้มไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ยามที่ลมกระโชกแรงวูบหนึ่งพัดผ่านมาพร้อมกับเสียงก๊อกแก๊กคล้ายเล็บขูดโลงศพจากด้านใน ธันวาเหลือบมองมือเล็กที่กำเสื้อเขาไว้แน่น รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไปแทนที่ด้วยแววตาอ่อนโยนขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาย่อตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ช่วยทุเลาความกลัวในใจลงได้เปลาะใหญ่ "ถ้ากลัวขนาดนั้น ทำไมไม่ซุกอกผมไว้ล่ะคะ? อุ่นใจกว่าจับชายเสื้อเยอะเลยนะ... นะคะ" "ย่ะ! ใครจะไปซุกอกคุณกันล่ะคะ ไอ้คนฉวยโอกาส!" กะทิหน้าแดงแจ๋ รีบปล่อยมือจากเสื้อเขาแล้วเชิดหน้าหนี กลบเกลื่อนความเขินด้วยการหันไปจ้องมองโลงศพปริศนาเบื้องหน้าแทน บรรยากาศในศาลากลับมาตึงเครียดอีกครั้ง งานศพนิรนามรายนี้ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร มาจากไหน และตายด้วยสาเหตุใด อยู่ๆ ก็มีโลงศพปริศนาถูกส่งมาวางไว้ที่วัดนี้ตั้งแต่เมื่อคืน พร้อมกับซองจดหมายสีดำจ่าหน้าถึงกะทิโดยเฉพาะ นั่นคือเหตุผลที่เธอต้องแบกสังขารอันหวาดผวามาถึงที่นี่ โดยมีธันวาที่แอบขับรถตามมาอารักขา (แม้ปากจะบอกว่ามาดูลาดเลาเผื่อมีศพให้จัดการก็เถอะ) "คุณว่ามันแปลกไหมคะ..." กะทิเอ่ยเสียงเบา สายตาจ้องเขม็งไปที่รอยคราบสีดำคล้ายน้ำเหลืองที่ซึมออกมาจากใต้โลงศพไม้ "งานศพไม่มีญาติ ไม่มีพระสวด มีแต่พวกเราสองคน... แล้วทำไมในไอจีของฉันถึงต้องส่งรูปโลงนี้มาด้วยล่ะคะ?" ธันวานัยน์ตาเข้มขึ้น เขาก้าวขึ้นไปยืนบังหน้ากะทิไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ สายตาสะท้อนความจริงจังที่หาดูได้ยาก "เพราะมีใครบางคน... หรือบางสิ่ง กำลังพยายามบอกว่าเจ้าของร่างในโลงนั้น กำลังรอให้คุณไปทวงความยุติธรรมยังไงล่ะคะ" สิ้นคำพูดของธันวา ไฟนีออนบนเพดานศaลาวัดก็กะพริบถี่ๆ ส้มสลับขาว ก่อนจะดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันที มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ เข้ามาสาดกระทบโลงศพสีขาวมุก *แอ๊ด... โครม!* ฝาโลงศพไม้ขยับเลื่อนเปิดออกเองช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงัดและเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามของกะทิ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางสั่นเทารีบคว้าแขนธันวามากอดไว้แน่นจนฝังเล็บลงไป "คุณธันวาคะ... ผ... ผีหลอกหรือเปล่าคะเนี่ย ฮือ..." กะทิหลับตาปี๋ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของชายหนุ่มตัวสั่นเทา ธันวาไม่ได้ผลักไส มือใหญ่อบอุ่นยกขึ้นโอบไหล่บางของเธอไว้แน่น สายตาคมกริบเพ่งมองไปยังความว่างเปล่าภายในโลงศพที่ตอนนี้... ฝาโลงเปิดอ้าซ่าจนเห็นความมืดมิดด้านใน ไม่มีร่างไร้วิญญาณนอนอยู่ข้างในอย่างที่ควรจะเป็น... แต่มีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งวางอยู่ตรงกลาง กะพริบแสงไฟสีแดงวาบๆ เป็นจังหวะ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนอินสตาแกรมที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของกะทิเองโดยที่เธอไม่ได้เปิดแอปพลิเคชัน ธันวาก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของกะทิที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ข้อความใหม่ล่าสุดส่งตรงมาจากบัญชีปริศนาที่เธอตามหาตัวมาตลอดสามวัน *"...ฉันอยู่ข้างหลังคุณแล้วค่ะ..."* ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด กะทิสูดหายใจเข้าลึกเตรียมจะกรีดร้องลั่นวัด แต่ก่อนที่เสียงร้องจะหลุดออกมา มือเย็นเฉียบราวน้ำแข็งคู่หนึ่งก็แตะเบาลงบนไหล่ขวาของเธอจากด้านหลัง พร้อมกับลมหายใจเย็นยะเยือกที่เป่ารดต้นคอ และเสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูที่ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงใดๆ *"...ขอบคุณที่มาส่งคืน... ร่างของฉันนะคะ..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความหลอนและเสียงฮามาจนถึงตอนนี้นะคะ