เด็กชายหน้าเหมือน

กลิ่นอายความหรูหราของร้านอาหารอิตาเลียนชื่อดังใจกลางเมืองย่านหลังสวน ไม่ได้ช่วยให้มื้ออาหารบนโต๊ะวีไอพีมีความรื่นรมย์ขึ้นมาได้เลยสักนิด ในเมื่อเงาความจริงอันเจ็บปวดจากค่ำคืนก่อนยังคงตามหลอกหลอนปรัตถ์ราวกับเงาตามตัว ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเขี่ยสเต็กเนื้อวากิวในจานเล่นไปมาอย่างไร้ความอยากอาหาร นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กเหม่อมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ ท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองหลวงที่เคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง แต่หัวใจของเขากลับหยุดนิ่งสนิท... นับตั้งแต่วินาทีที่ตระหนักได้ว่า พิมพรรณ อดีตภรรยาที่เขาเคยตีค่าดั่งฝุ่นผงใต้รองเท้า กำลังถือไพ่เหนือกว่าในเกมที่เธอเป็นคนกำหนดกติกาขึ้นมาเอง เกมการแก้แค้นที่ไร้เสียงกรีดร้อง แต่กลับบาดลึกถึงกระดูกดำ "คุณปรัตถ์ครับ เรื่องเอกสารควบรวมกิจการกับทางกลุ่มทุนสิงคโปร์ ฝ่ายกฎหมายส่งร่างสุดท้ายมาให้ตรวจสอบแล้วนะครับ" เสียงของเลขาหนุ่มดังขึ้นเบาๆ ดึงสติของชายหนุ่มให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ปรัตถ์พยักหน้ารับอย่างส่งๆ ปัดเอกสารกองโตออกห่างตัว ก่อนจะยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบเพื่อดับความเร่าร้อนในอกที่แผดเผามาหลายวัน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่สายตาคมกวาดมองผ่านกลุ่มลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้าน ความเคลื่อนไหวรอบตัวของปรัตถ์ก็คล้ายจะหยุดชะงักลงฉับพลัน ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้าย ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าอย่างจัง ที่โต๊ะอาหารมุมหนึ่งไม่ไกลจากกันนัก ร่างระหงของหญิงสาวคุ้นตาในชุดเดรสสีครีมเรียบหรู กำลังก้มลงหัวเราะรơiกับเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เด็ก ใบหน้าหวานละมุนที่เขาเคยเมินเฉยบัดนี้เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและประกายตาทอแสงแห่งความสุข... พิมพรรณ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของปรัตถ์ให้ตรึงแน่นอยู่กับที่จนขยับตัวไม่ได้ สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเขาขาดห้วง คือเด็กชายตัวน้อยที่กำลังเอื้อมมือป้อมๆ ไปหยิบช้อนส้อมด้วยท่าทางเอาจริงเอาจัง ดวงตากลมโตเป็นประกายแพรวพราว จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะมุมปากหยักลึกยามที่เจ้าตัวเล็กกำลังส่งยิ้มออดอ้อนมารดา... ภาพนั้น... มันสะท้อนเงาของ ‘ใครบางคน’ ออกมาอย่างเด่นชัด เงาของตัวเขาเองในวัยเด็ก ปรัตถ์รู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ภายในร้านเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก นัยน์ตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกช็อกระคนไม่เชื่อมั่นตีรวนขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก สมองของชายหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน ย้อนกลับไปนับเดือน นับปี... ช่วงเวลาก่อนที่เธอจะขอหย่า ช่วงเวลาที่เธอหายตัวไปจากคฤหาสน์หลังโตอย่างไร้ร่องรอย และความจริงที่ว่า... พิมพรรณไม่เคยยอมให้เขาแตะต้องตัวอย่างลึกซึ้งมานานนับปี ยกเว้นคืนนั้น... คืนที่เขาเมามายและทำร้ายจิตใจเธออย่างสาหัสที่สุด เด็กชายหน้าเหมือน... หน้าเหมือนเขาราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยน! "คุณปรัตถ์ครับ? มีอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย" เสียงของเลขาฯ ดังขึ้นด้วยความกังวลเมื่อเห็นนายหนุ่มนั่งนิ่งค้างไปนานผิดปกติ แต่ปรัตถ์ไม่ได้ยินเสียงนั้นอีกแล้ว เขาสลัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างลืมตัว จนแก้วน้ำบนโต๊ะล้มคว่ำน้ำกระจาย แต่ชายหนุ่มไม่สนใจแม้แต่น้อย สายตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย ทั้งตื่นตะลึง ตื้นตัน หวาดกลัว และ... ความหวังอันริบหรี่ที่สطวสว่างขึ้นในความมืดมิด เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเองอย่างนั้นหรือ? ลูกชายที่เขาเคยโง่เขลาปฏิเสธและผลไสไล่ส่งมาตลอด ในขณะที่ปรัตถ์กำลังก้าวขาออกไปเพื่อจะเดินตรงเข้าไปพิสูจน์ความจริงให้หายคาใจ ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มอีกคนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับโต๊ะเป้าหมายเสียก่อน ภานุ ทนายความหนุ่มรูปหล่อผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและที่ปรึกษาคนเก่งของพิมพรรณ เดินถือถุงของเล่นเด็กเข้ามาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาก้มลงลูบศีรษะเด็กชายตัวน้อยอย่างสนิทสนม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างพิมพรรณด้วยความใส่ใจ ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันอย่างเป็นธรรมชาติ ภาพครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์แบบนั้นกระแทกตาปรัตถ์เข้าอย่างจัง ราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบซ้ำลงบนแผลเดิมที่ยังไม่ทันตกสะเก็ด ความหึงหวงพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนร้อนผ่าว แผดเผาทุกลมหายใจจนเจ็บปวด นั่นลูกของเขา! สายเลือดของตระกูลวัฒนพงศ์ภักดี! เหตุใดไอ้สารเลวอย่างภานุถึงได้มีสิทธิยืนอยู่ตรงนั้น ยืนในพื้นที่ที่ควรจะเป็นของเขา? ปรัตถ์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาสนิมเหล็กวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวงแหนที่ระเบิดออกมาราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปกระชากหน้ากากความสุขปลอมๆ นั้นให้แหลกคราบ แต่แล้ว... ฝ่ามือบางเฉียบเย็นเฉียบของใครบางคนก็แตะลงบนแขนของเขาเสียก่อน พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังลอดไรฟันมาจากด้านหลัง "หยุดก่อนเถอะค่ะคุณปรัตถ์... ถ้าไม่อยากให้เด็กคนนั้นต้องหวาดกลัว และถ้าไม่อยากเสียภรรยา (เก่า) กับลูกไปตลอดกาล" ปรัตถ์ชะงักกึก หันขวับกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาแข็งกร้าวระคนตกใจ ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะกระชากเฮือกใหญ่เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังคือ... พ่อบ้านผู้จงรักภักดีของพิมพรรณ ที่มาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาในมือ และเมื่อซองเอกสารนั้นถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่จ่าหน้าซอง... โลกทั้งใบของปรัตถ์ก็แทบพังทลายลงมาตรงหน้าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความรู้สึกอันลึกซึ้งนี้ด้วยกันนะคะ