คำประกาศิตจากคนไร้หัวใจ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของคฤหาสน์ดูจะหนาวเหน็บกว่าปกติเสียด้วยซ้ำ ปรมัตถ์มองร่างบางที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขายังคงจำวินาทีที่เธอสบตาเขาได้ดี... แววตาที่ครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เทิดทูน บัดนี้มันกลับว่างเปล่าราวกับมองผ่านอากาศธาตุ “เซ็นซะ” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับเลื่อนแผ่นกระดาษที่มีตราประทับทางกฎหมายวางบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เขาไม่ได้คาดหวังความอาลัยอาวรณ์ แต่ความนิ่งเฉยของเธอกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งกดทับอยู่ในอกโดยไม่ทราบสาเหตุ พิมพรรณไม่ได้ขยับตัวทันที เธอเพียงแค่มองเอกสารนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่วางอยู่ข้างกันขึ้นมาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างมั่นคงไร้ซึ่งความสั่นไหว รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอในวินาทีนั้น... มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความเจ็บปวด แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่เพิ่งได้รับอิสรภาพจากกรงขังที่มองไม่เห็น “ขอบคุณค่ะ สำหรับเวลาที่ผ่านมา... และขอบคุณที่ยอมปลดปล่อยฉันเสียที” เสียงหวานของเธอราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ ปรมัตถ์แค่นยิ้มหยัน พลางหยิบสมุดเช็คเล่มหนาออกมาจากลิ้นชัก เขาตวัดปากกาเขียนตัวเลขจำนวนมหาศาลลงไปอย่างไม่เสียดายเงินสักบาท ก่อนจะฉีกเช็คใบนั้นแล้วดีดมันไปบนโต๊ะให้ปลิวไปตกแทบเท้าของหญิงสาว “ค่าตอบแทนสำหรับความอดทนที่ต้องอยู่กับคนอย่างฉัน... รับไปสิ ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่ทำให้เธอเสียเวลาชีวิต” พิมพรรณก้มลงมองเช็คใบนั้น สายตาที่มองมันเต็มไปด้วยความสมเพช ไม่ใช่สมเพชตัวเอง แต่สมเพชผู้ชายที่คิดว่าทุกอย่างในโลกนี้ซื้อได้ด้วยเงิน เธอค่อยๆ ก้มลงหยิบมันขึ้นมา บรรจงพับเก็บไว้ในกระเป๋าถือด้วยท่าทีที่แสนสง่างาม “ขอบคุณค่ะ ฉันจะถือว่านี่คือเงินก้อนสุดท้าย... ที่เราจะเกี่ยวข้องต่อกัน” เธอหมุนตัวหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวที่ก้าวผ่านพรมราคาแพงดั่งกับเป็นการปลดแอกตัวเองออกจากโซ่ตรวนที่เคยผูกมัดไว้ถึงสามปีเต็ม ปรมัตถ์มองตามแผ่นหลังบางนั้นไปจนสุดสายตา ความรู้สึกโหวงเหวงในอกตีตื้นขึ้นมาจนเขาต้องลุกขึ้นยืน มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทำไมเขาต้องรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปตลอดกาล ทั้งที่เขาเป็นคนผลักไสเธอออกมาด้วยตัวเอง? พิมพรรณเดินมาถึงประตูทางออกของคฤหาสน์ ลมหายใจที่เธอพยายามกั้นไว้นานนับชั่วโมงถูกผ่อนออกมาอย่างแผ่วเบา เธอมองท้องฟ้ากว้างที่วันนี้ดูสดใสกว่าทุกวัน มือเรียวสวยลูบหน้าท้องที่เคยผ่านการมีชีวิตของเด็กสองคนอย่างรักใคร่ อีกไม่นาน... เธอจะไปจากที่นี่ ไปสู่ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเธอ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับ 'หัวใจ' ที่แท้จริงของเธอทั้งสองดวง ทว่า ก่อนที่พิมพรรณจะก้าวพ้นรั้วคฤหาสน์ไป รถยุโรปคันหรูของภานุก็ขับมาจอดเทียบท่าพอดี ทนายหนุ่มร่างสูงก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทีร้อนรนก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกมาพร้อมกับใบหน้าที่มีความสุขอย่างประหลาด “พิม... เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” ภานุถามเสียงเบา เขามองไปยังหน้าต่างชั้นบนของคฤหาสน์ที่ปรมัตถ์ยังคงยืนจ้องมองลงมา “เรียบร้อยค่ะภานุ ต่อจากนี้ไป... ฉันจะเป็นอิสระจริงๆ แล้ว” พิมพรรณยังไม่ทันจะพูดจบ เสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยสองคนที่ดังมาจากเบาะหลังของรถภานุก็ทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย เธอลืมไปว่าเธอแอบให้ภานุพาเด็กๆ มาคอยรอรับที่จุดนัดพบใกล้ๆ นี้ ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่วิ่งกวดออกมาจากตัวคฤหาสน์ ปรมัตถ์นั่นเอง! ชายหนุ่มวิ่งหน้าตั้งออกมาด้วยท่าทีที่ดูไม่เหมือนคนเย็นชาคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก เขาหยุดกึกอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เมตร ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่รถของภานุ ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อประตูด้านหลังของรถเปิดออก ร่างเล็กๆ ของเด็กชายและเด็กหญิงในชุดเสื้อผ้าสีสดใสวิ่งถลาลงมาจากรถมุ่งหน้ามาหาพิมพรรณ แต่แล้วก้าวน้อยๆ นั้นก็หยุดชะงักเมื่อเห็นชายแปลกหน้ายืนขวางทางอยู่ “แม่จ๋า!” เด็กน้อยทั้งสองตะโกนเรียกเสียงใส ปรมัตถ์ยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอเมื่อเห็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาอย่างชัดเจน... คิ้วเข้ม ดวงตาคม และจมูกโด่งรั้นที่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล เขาหันกลับไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือด และหันกลับมามองเด็กน้อยทั้งสองคนที่ยืนเกาะขาแม่ด้วยความหวาดระแวง... ความลับที่ถูกปิดตายมาตลอดสามปี กำลังถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาเขาในวินาทีนี้เอง หัวใจที่เคยด้านชาของปรมัตถ์เหมือนถูกสายฟ้าฟาดซ้ำลงมาอีกครั้งจนแตกร้าว... นี่มันเรื่องอะไรกัน? นี่ไม่ใช่แค่การหย่าร้าง แต่มันคือการพรากชีวิตเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไปจากเขาตลอดกาล! เข็มฉายานิศขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในความเจ็บปวดและรักครั้งใหม่ไปพร้อมกับพิมพรรณนะคะ