ปริศนาเด็กแฝด

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับ ถูกเปิดออกโดยมือของเลขานุการหนุ่มผู้มีสีหน้าเคร่งเครียด ภายในนั้นบรรจุความจริงที่ประธานหนุ่มแห่งวัฒนธรรมพงศ์ภักดีไม่เคยคาดคิดว่ามันจะมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ ปรมัตถ์หรือปริ้นซ์ ชายหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในทุกเกมชีวิต แต่วินาทีนี้เขากลับรู้สึกเหมือนพื้นห้องทำงานหรูหรากำลังพังทลายลงมาใต้ฝ่าเท้า "คุณแน่ใจแค่ไหนกับเอกสารชุดนี้..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเยียบเย็น บัดนี้กลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรและรูปถ่ายในแฟ้มซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนเสียสติ "ผมตรวจสอบอย่างละเอียดที่สุดแล้วครับ... เอ่อค่ะ ท่านประธาน" เลขานุการหนุ่มเกือบเผลอหลุดปากผิดสรรพนามเมื่อเห็นประกายตาอันน่ากลัวของเจ้านาย "คุณพิมพรรณไม่ได้เดินทางไปต่างประเทศเพื่อรักษาตัวตามที่ท่านเข้าใจในตอนนั้น เธอย้ายไป1พักฟื้นที่เมืองเงียบสงบทางเหนือ และ... และเธอคลอดบุตรเมื่อสามปีก่อนครับ" สามปี... ตัวเลขนั้นกรีดแทะหัวใจของปริ้นซ์จนชาหนึบ มันคือช่วงเวลาเดียวกันกับที่เขายื่นคำขาดและเธอกลั้นใจจรดปลายปากกาลงบนใบหย่า ภาพของพิมพรรณในวันนั้นผุดขึ้นมาในความทรงจำ หญิงสาวผู้เงียบงัน ร่างกายผอมบาง ไร้ซึ่งเสียงร้องเรียนหรืออุทธรณ์ใดๆ มีเพียงหยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้ากับแววตาที่ตายด้านสิ้นเชิง เขานึกว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอที่พยายามเรียกร้องความสนใจด้วยการเดินจากไป แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่า... ในครรภ์ที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าตัวโคร่งในวันหย่านั้น มีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขากำลังเติบโตอยู่ "เด็ก..." ปรมัตถ์กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่ถือกระดาษสั่นเทาจนแทบทำมันหลุดมือ "เด็กผู้หญิงหรือผู้ชาย..." "ฝาแฝดครับ... เป็นลูกแฝดชายหญิงวัยสามขวบ ชื่อพายุกับปลายฝัน หน้าตา... เอ่อ หน้าตาถอดแบบมาจากคุณปริ้นซ์ราวกับพิมพ์เดียวกัน โดยเฉพาะเด็กผู้ชาย..." เลขานุการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านายในยามนี้ ปริ้นซ์เซถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับคนขาดอากาศหายใจ ลูกแฝด... เขามีทายาท มีเลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างเลือดเย็น เธอดำรงชีวิตอยู่คนเดียว เลี้ยงดูเด็กสองคนโดยลำพัง ท่ามกลางบาดแผลที่เขาเป็นคนฝัง หัวใจที่เคยด้านชาบัดนี้ถูกบีบขย้ำด้วยความเจ็บปวดร้าวรานและสำนึกผิดที่สายเกินแก้ ภาพความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับมาตอกย้ำ พิมพรรณผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่ง ผู้หญิงที่เขาไม่เคยชายตามองแม้แต่วินาทีเดียว บัดนี้เธอกลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวผู้เข้มแข็ง ที่ต่อกรกับความโหดร้ายของโลกใบนี้ด้วยสองมือ โดยมีพยานรักหน้าตาเหมือนเขาไม่มีผิดคอยโอบกอดเธอไว้ "พิม..." ชื่อนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากแห้งผาก รสชาติขมปร่าแล่นพล่านไปทั่วปาก ความเย่อหยิ่งทระนงตนทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เขามันคือไอ้สารเลวคนนั้น... คนที่เกือบทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือคู่นี้ ในขณะเดียวกัน ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง พิมพรรณกำลังก้มลงมองเด็กแฝดชายหญิงที่กำลังวิ่งเล่นหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างรื่นเริง น้องไปป์เด็กชายผู้มีดวงตากลมโตเฉียบคมถอดแบบพ่อมาไม่มีผิดกำลังช่วยน้องปั้นเก็บของเล่นเข้าที่ด้วยความอ่อนโยน ภาพความน่ารักและบริสุทธิ์ของลูกๆ คือเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งที่สุดในหัวใจของเธอ "คุณแม่คะ พี่ไปป์แย่งของหนูอีกแล้วค่ะ" เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเข้ามาฟ้องพร้อมทำแก่งอนแก้มป่อง พิมพรรณย่อตัวลงโอบกอดลูกสาวไว้แนบอก สัมผัสอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจที่เคยบอบช้ำ รอยยิ้มงดงามปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความภาคภูมิใจในฐานะมารดา "ไหน ให้แม่ดูซิ พี่ไปป์แกล้งอะไรน้องอีกแล้วลูก" พิมพรรณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพล่อมลูบศีรษะลูกชายที่เดินเข้ามาทำหน้าตาสำนึกผิดแบบน่ารักน่าเอ็นดู "ไปป์ไม่ได้แกล้งครับแม่ ไปป์แค่จะเก็บหุ่นยนต์ให้น้องปั้นต่างหาก" เสียงเล็กๆ เอמהตอบอย่างฉะฉาน แววตาคู่นั้นช่างฉายแววความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวราวกับถอดพิมพ์มาจากใครบางคนที่พิมพรรณพยายามลบเลือนออกจากความทรงจำมาตลอดสามปี หญิงสาวใจหายวาบทุกครั้งที่มองดวงตาคู่นั้น มันคือเครื่องเตือนใจว่าอดีตที่เธอหวาดกลัวไม่เคยหายไปไหน แต่วันนี้... เธอมั่นใจแล้วว่าเธอไม่ใช่พิมพรรณคนเดิมที่อ่อนแอและยอมให้ใครมารังแกได้อีกต่อไป รั้วกำแพงที่เธอก่อขึ้นด้วยความเจ็บปวดนั้นมั่นคงเกินกว่าที่ใครจะพังทลายลงมาได้ง่ายๆ แม้แต่ผู้ชายคนนั้น... พ่อของลูกทั้งสองคน เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศอบอุ่นภายในห้อง พิมพรรณขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เพราะเวลานี้ไม่ควรมีใครมาหาเธอ นอกเสียจากภานุ ทนายความหนุ่มผู้คอยดูแลความเรียบร้อยให้เธอเสมอ หญิงสาวลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตูโดยไม่รู้เลยว่า... วินาทีที่บานประตูเปิดออก โลกทั้งใบที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่อย่างยากลำบาก กำลังจะถูกสั่นคลอนด้วยเงาร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีผู้มาเยือน พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดและคำว่า "พ่อ" ที่เด็กๆ ยังไม่เคยรู้จัก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่ของตัวละครไปพร้อมๆ กันนะคะ