สืบประวัติ

"เอกสารทั้งหมดเกี่ยวกับพิมพรรณ... อยู่ที่ฉันแล้วใช่ไหมธนา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบสะท้อนก้องภายในห้องทำงานส่วนตัวอันโอ่โถงของเพนต์เฮาส์หรู ปรมัตถ์ วัฒนพงศ์ภักดี ในยามที่ราตรีโรยตัวปกคลุมมหานครเบื้องล่าง แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าสาดส่องผ่านกระจกใสบานยักษ์ ทาบทับร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มที่ถอดเนกไทออกอย่างลวกๆ บ่งบอกถึงความกระวนกระวายใจที่ชายหนุ่มพยายามกดข่มมาตลอดหลายชั่วโมง ธนา เลขาส่วนตัวผู้ทำงานรับใช้เขามาเนิ่นนาน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือสั่นน้อยๆ ตามแรงบีบ เขารู้ดีว่าความจริงที่ซุกซ่อนอยู่บนกระดาษแผ่นบางเหล่านั้น กำลังจะสร้างแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในชีวิตของอดีตนายเหนือหัวผู้เคยเย่อหยิ่งและไร้หัวใจคนนี้ "ครับ... เอ่อ ค่ะ นายครับ ผมหมายถึง... เอกสารทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วครับ" ธนาเผลอหลุดปากคำต้องห้ามก่อนจะรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีตวัดกลับมามอง "นี่คือประวัติย้อนหลังสามปีนับตั้งแต่คุณพิมพรรณเซ็นใบหย่าและก้าวออกจากตระกูลวัฒนพงศ์ภักดีไปครับ" ปรมัตถ์คว้าแฟ้มนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความอยากรู้อยากเห็นที่แผดเผาอยู่ในอกทำให้เขารู้สึกราวกับตัวเองกำลังถือระเบิดเวลา ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย คิดมาตลอดว่าผู้หญิงจืดชืดไร้เสน่ห์อย่างพิมพรรณคงจะซมซานกลับไปเกาะWวงศ์ตระกูลเดิม หรือไม่ก็คงรีบหาเศรษฐีใหม่เพื่อยกระดับชีวิตตัวเองอย่างรวดเร็ว เพราะนั่นคือสิ่งที่เขาเคยปรามาសเธอไว้ด้วยซ้ำในวันที่หย่าขาดจากกัน แต่ทว่า... สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขากลับร่ำร้องว่ามันไม่ใช่ นิ้วแกร่งเปิดหน้าแรกของเอกสารออก ดวงตาคมกวาดมองตัวหนังสือและภาพถ่ายที่ถูกรวบรวมมาอย่าง Meticulous โดยนักสืบมืออาชีพ ภาพแรกคือภาพของพิมพรรณในชุดสูททำงานเข้ารูปสีเบจ เธอยืนอยู่หน้าบริษัทออกแบบตกแต่งภายในชื่อดังแห่งหนึ่ง รอยยิ้มบนเรียวปากอิบอิ่มนั้นไม่ได้มีความอ่อนแอหรือหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เธอดูสง่างาม เปี่ยมด้วยความมั่นใจ และเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนเขาแทบจำภาพภรรยาผู้เคยนั่งเงียบๆ ในมุมมืดของคฤหาสน์ไม่ได้ "เธอกลายเป็นเจ้าของบริษัท... ตั้งแต่เมื่อไหร่" ปรมัตถ์พึมพำกับตัวเอง ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความรู้สึกประหลาดที่ยากจะนิยาม มันไม่ใช่แค่ความทึ่ง แต่มันคือความเจ็บแปลบที่ถูกตบหน้าฉาดใหญ่โดยความไร้เดียงสาของตัวเองในอดีต "คุณพิมพรรณไม่ได้ใช้เส้นสายของใครเลยครับนาย เธอเริ่มต้นจากตำแหน่งพนักงานฟรีلานซ์ตัวเล็กๆ ไต่เต้าด้วยความสามารถล้วนๆ จนตอนนี้บริษัทของเธอกลายเป็นคู่แข่งคนสำคัญในวงการอสังหาริมทรัพย์ระดับไฮ엔ดไปแล้วครับ... และที่สำคัญที่สุด..." ธนาเว้นจังหวะ กลืนก้อนความอึดอัดลงคออีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านายเริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด "มีอะไรอีก! พูดมาให้หมด!" ปรมัตถ์คำรามลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด "เรื่องสถานะหัวใจ... และเรื่องที่คุณนายสงสัยมาตลอด" ธนายื่นกระดาษแผ่นสุดท้ายออกมา "คุณพิมพรรณ... ไม่ได้แต่งงานใหม่ครับ และไม่มีแม้แต่ชายใดเข้ามาพัวพันในฐานะคนรักตลอดสามปีที่ผ่านมา เธออยู่ตัวคนเดียวมาตลอด... จนกระทั่ง..." "จนกระทั่งอะไรวะ!" ปรมัตถ์ปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจัดกระจาย ความตกใจระคนโล่งอกตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก เธอไม่ได้แต่งงานใหม่? หมายความว่าเธอครองตัวเป็นโสดมาตลอดเหรอ? แล้วข่าวลือเรื่องผู้ชายที่มักจะมารับเธอที่คอนโดหรูล่ะ? "จนกระทั่งมีเด็กแฝดชายหญิงคู่นี้ปรากฏตัวขึ้นในชีวิตเธอเมื่อสามปีที่แล้วครับ!" ธนารีบวางภาพถ่ายใบสุดท้ายลงบนโต๊ะทำงาน ปรมัตถ์ก้มลงมองภาพนั้น หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ โลกทั้งใบราวกับหมุนคว่ำด้วยแรงกระแทกมหาศาล ภาพถ่ายความละเอียดสูงเผยให้เห็นเด็กชายและเด็กหญิงวัยประมาณสามขวบเศษ กำลังหัวเราะร่าเริงอยู่ข้างกายพิมพรรณ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้น... วันเดือนปีเกิดของเด็กแฝดคู่นั้น มันตรงกับช่วงเวลาที่เธอยังคงอยู่ในสถานะภรรยาของเขาอย่างพอดิบพอดี! "ลูก..." ปรมัตถ์พึมพำเสียงสั่น ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ความจริงที่กระแทกเข้าตาทำให้เขารู้สึกชาไปทั้งร่าง เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าว หูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ นอกจากเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นระรัว พิมพรรณท้อง... และเธออุ้มท้องลูกแฝดของเขาหนีไปโดยที่เขาไม่เคยระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย! ปรมาสที่เขาเคยพ่นใส่เธอในอดีต ว่าเธอไม่มีค่า ไม่มีน้ำยา และเป็นเพียงภรรยาที่น่าเบื่อ ย้อนกลับมาตบหน้าเขาอย่างเจ็บแสบจนแทบกระอักเลือด "นายครับ... จะให้ผมจัดการ..." "ไม่ต้อง!" ปรมัตถ์ตวาดลั่น ดวงตาสสีเข้มแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและหยาดน้ำใสๆ ที่คลอหน่วยขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด สามปีที่เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญโดยคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ สามปีที่เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนนั้น ทั้งที่เธอกำลังแบกรับสายเลือดของเขาไว้ถึงสองคน! "เตรียมรถ... ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้" เสียงทวารห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกด้วยความรีบร้อน ปรมัตถ์ก้าวฉับๆ ออกไปด้วยหัวใจที่ร้อนรนราวกับมีไฟสุม เขาไม่สนแล้วว่ามันจะดึกดื่นแค่ไหน หรือพิมพรรณจะเกลียดเขามากแค่ไหน สิ่งเดียวที่สมองอันหยิ่งทะนงของเขาคิดได้ในวินาทีนี้ คือการไปทวงเมียและลูกคืนมาให้จงได้! แต่ทว่า... ในขณะที่รถยนต์หรูคันงามพุ่งทะยานฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาสู่คอนโดมิเนียมใจกลางเมืองของหญิงสาว ปรมัตถ์กลับไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังประตูห้องพักสุดหรูนั้น มีสายตาของใครอีกคนกำลังมองลงมาจากระเบียง พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งตรงมาถึงเขา ภานุ ทนายความหนุ่มผู้ยืนเคียงข้างพิมพรรณมาตลอดมรสุมชีวิต ยกแก้วไวน์ในมือขึ้นจิบอย่างใจเย็น สายตาสีเข้มมองตามแสงไฟท้ายรถของอดีตสามีผู้โง่เขลาด้วยความสมเพช เวรกรรมที่ปรมัตถ์ก่อไว้ กำลังจะตามสนองเขาอย่างสาสม และเกมการแก้แค... ไม่สิ เกมการทวงคืนหัวใจครั้งนี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงที่หน้าห้องของพิมพรรณ หญิงสาวที่กำลังนั่งตรวจแบบแปลนงานอยู่บนโซฟาชะงักฝีมือ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ใครกันที่จะมาเคาะห้องยามวิกาลเช่นนี้? เธอวางแท็บเล็ตลง เดินตรงไปที่ประตูด้วยฝีเท้าแผ่วเบา ส่องตาแมวออกไปดูเพียงนิดเดียว หัวใจก็กระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น เมื่อใบหน้าหล่อเหลาที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดฝนและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนโกรธเกรี้ยว ปรากฏอยู่หลังบานประตูนั้น! ปรมัตถ์... เขามาเร็วกว่าที่เธอคาดคิดไว้เสียอีก! แอด... เสียงประตูถูกแง้มออกเพียงเล็กน้อย ก่อนที่มือแกร่งจะพุ่งเข้ามาดันบานประตูไว้ด้วยพละกำลังทั้งหมด พร้อมกับเสียงทุ้มพร่าที่ลอดผ่านไรฟันเข้ามาด้วยความเจ็บปวดและเวทนา "พิม... เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! เรามีเรื่องต้องคุยกัน... เรื่องลูกของเรา!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่ของตัวละครไปพร้อมๆ กันนะคะ