คำทักทายที่เย็นชา

กลิ่นอายความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศราคาแพงในห้องรับรองพิเศษ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... มันยิ่งโหมกระพือความอึดอัดให้พวยพุ่งขึ้นราวกับมีหมอกหนาทึบปกคลุม หัวใจของพิมพรรณเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอรู้ดีว่านี่คือจุดจบของความสงบสุขที่เธอเพียรสร้างมาตลอดสามปี สามปีที่เธอใช้หยาดเหงื่อและคราบน้ำตาประกอบสร้างชีวิตใหม่ขึ้นมาจากเศษซากปรักหักพังที่ผู้ชายตรงหน้าเป็นคนทิ้งไว้ "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน ปริ๊นซ์" เสียงหวานที่เคยสั่นเครือในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนน่าใจหาย พิมพรรณเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตที่เคยฉายแววเจ็บช้ำ มีเพียงความว่างเปล่าและรอยหยันที่ส่งตรงไปถึงหัวใจของปรมัตถ์ "ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อเธอยัง..." "ยังเป็นภรรยาคุณในทางกฎหมายงั้นเหรอคะ?" พิมพรรณสวนกลับทันควัน รอยยิ้มมุมปากของเธอบาดลึกเสียยิ่งกว่าคมมีด "อย่าลืมสิคะว่าคุณเป็นคนเซ็นชื่อหย่าลงในเอกสารฉบับนั้นด้วยความเต็มใจ แถมยังเคยบอกว่ารังเกียจนักหนาที่จะใช้ชีวิตร่วมกับผู้หญิงน่าเบื่ออย่างฉัน... วันนี้จะมาเรียกร้องอะไรจากซากศพที่เธอเป็นคนฝังมันกับมือคะ?" ปรมัตถ์ถึงกับไปไม่เป็น ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน กลับต้องชะงักงันราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉานจนชาไปหมด คำพูดแต่ละคำของเธอมันไม่ใช่แค่การประชดประชัน แต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง เมื่อร่างสูงขยับเข้าประชิดด้วยความลืมตัวหมายจะคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ พิมพรรณกลับไวเท่าความคิด เธอสะบัดแขนออกจากการจับกุมของเขาอย่างไม่ไยดี แรงเหวี่ยงนั้นเด็ดเดี่ยวและไร้เยื่อใยสิ้นเชิง จนร่างสูงต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกตะลึง ดวงตาคมกริบของอดีตสามีมองเรียวแขนที่เพิ่งสะบัดหนีเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ผู้หญิงคนนี้... คนที่เคยยอมให้เขาย่ำยีความรู้สึก คนที่เคยซบหน้าร้องไห้อยู่ปลายเตียงอย่างน่าสมเพช บัดนี้กลับกลายเป็นดอกกุหลาบที่มีหนามแหลมคมพร้อมจะทิ่มแทงทุกคนที่เข้าใกล้ โดยเฉพาะเขา... คนที่เคยทำลายเธอจนแหลقสลาย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ปริ๊นซ์" เธอย้ำทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ "ความสะอาดเป็นสิ่งที่คุณหวงแหนนักไม่ใช่เหรอคะ เพราะฉะนั้น อย่าเอาความสกปรกจากอดีตของคุณ มาแปดเปื้อนชีวิตปัจจุบันของฉันอีกเลย" "พิม..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟัน หัวใจของปรมัตถ์กระหน่ำรัวด้วยความเจ็บปวดแปลบปลาที้งทรวงอก ภาพความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาตอกย้ำ เขามองเห็นความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดในแววตานั้น มันไม่ใช่การเรียกร้องความสนใจ แต่มมันคือความเกลียดชังที่ถูกฝังรากลึกจนยากจะขุดถอน "ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญอะไรเกี่ยวกับเอกสารทางธุรกิจ เชิญออกไปจากห้องของฉันค่ะ" พิมพรรณผายมือไปยังประตูทางออกอย่างสุภาพ แต่เยียบเย็นเสียจนน่ากลัว "เพราะฉันไม่มีเวลามานั่งรำลึกความหลังกับคนแปลกหน้า" ปรมัตถ์กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับถูกสาให้เป็นหิน ความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมีถูกทุบทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ยิ่งเธอแสดงความไม่ไยดีใส่เขามากเท่าไหร่ ความคลุ้มคลั่งและสำนึกผิดบาปในอดีตก็ยิ่งกัดกินขั้วหัวใจเขามากขึ้นเท่านั้น เขาอยากจะคุกเข่าขอร้อง อยากจะบอกว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว อยากจะสารภาพว่าหัวใจของเขาตายด้านไปตั้งแต่วันที่ไม่มีเธอ... แต่ทว่า มันสายเกินไปแล้วใช่ไหม? บรรยากาศภายในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของชายหนุ่ม พิมพรรณเบือนหน้าหนี ไม่ยอมสบตากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอน เธอไม่อันตรธานความใจอ่อนของตัวเองให้กลับมามีชีวิตอีกครั้งเด็ดขาด ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศอันหนักอึ้งขึ้นเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณแม่ขา! น้องไปป์ทำเลโก้พังหมดเลย ฟ้องคุณแม่แล้วนะ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังลั่นมาจากด้านนอก พร้อมกับแรงผลักประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกสนิทให้เปิดอ้าออกกว้าง ปรมัตถ์หันขวับไปมองตามเสียงนั้นทันที ร่างสูงชะงักค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล เมื่อร่างเล็กป้อมของเด็กชายฝาแฝดหน้าตาน่ารักน่าชังวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้อง พร้อมกับเด็กหญิงอีกคนที่เดินตามมาติดๆ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา ทำให้ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถึงกับเข่าทรุดลงในใจ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่ของตัวละครไปพร้อมๆ กันนะคะ