คุณภรรยาเก่า

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงระเหยฟุ้งอยู่ในอากาศ ตัดกับกลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกของบุรุษผู้ถือครองอำนาจเหนือใครในห้องรับรองชั้นบนสุดของโรงแรมหรู ภานุหยุดชะงักฝีเท้าลงทันทีที่เห็นภาพเบื้องหน้า—ภาพของ 'ปริ๊นซ์' ปรมัตถ์ วัฒนพงศ์ภักดี กำลังยืนตะลึงงัน ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งเมื่อสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาปะทะเข้ากับร่างระหงของหญิงสาวที่เพิ่งก้าวออกมาจากมุมมืดของระเบียง นั่นคือพิมพรรณ... อดีตภรรยาที่เขาเคยทอดทิ้งให้จมอยู่กับความอ้างว้างในคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยคำปรามาสว่า 'ไร้ค่า' พิมพรรณในวันนี้ไม่ได้มีแววตาอ่อนแสงดั่งเช่นวันวาน ชุดเดรสผ้าไหมสีเข้มขับเน้นรูปร่างให้ดูสง่างามและเย้ายวนในแบบฉบับหญิงสาวผู้ผ่านการหล่อหลอมด้วยบทเรียนชีวิต เธอยืนนิ่งสงบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัว แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์สะท้อนนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายความเย็นชาเสียจนคนมองอย่างปริ๊นซ์ถึงกับเสียหลัก "พิม..." เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุม ปริ๊นซ์ก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ ราวกับพยายามจะค้นหาเศษเสี้ยวของความอ่อนแอที่เขาสามารถเหยียบย่ำได้ แต่เขากลับพบเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ปากหยักได้รูปเผยอขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแค่นเสียงถามด้วยความพยายามที่จะดึงมาดเดิมกลับมา "ไปทำอะไรมา... ถึงได้ดู... เหมือนคนที่มีคนคอยเปย์ให้สุขสบายขนาดนี้" คำพูดถากถางแบบที่เขาเคยใช้เป็นอาวุธทิ่มแทงเธอเสมอมาถูกพ่นออกมาเพื่อปกปิดความรู้สึกตื่นตระหนกในอก แต่คำพูดนั้นกลับไม่สามารถทำให้หญิงสาวตรงหน้าสะเทือนได้แม้แต่นิด พิมพรรณเพียงแค่คลี่ยิ้มบางเบา—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันคือยิ้มที่ตอกย้ำความเหนือกว่าของคนที่หลุดพ้นจากพันธนาการอย่างเขามาได้ "คงไม่ใช่เรื่องของคุณนะคะ คุณปริ๊นซ์" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ หากทว่าบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความทะนงตนของชายหนุ่ม "และกรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วย เราไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะมายืนสนทนาเรื่องส่วนตัวกันแบบนี้แล้ว" "กล้าดีนักนะ" ปริ๊นซ์กัดฟันกรอด ความหึงหวงที่เขายังไม่มีสิทธิ์ครอบครองเริ่มปะทุขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "หย่ากันไปไม่เท่าไหร่ ก็ปีกกล้าขาแข็งขึ้นหรือไง พิม? อย่าลืมว่าใครเป็นคนขุดคุณขึ้นมาจากโคลนตม!" "และอย่าลืมว่าใครเป็นคนโยนคุณกลับลงไปในโคลนตมนั้นจนเกือบตาย!" ภานุที่ยืนนิ่งมานานอดรนทนไม่ไหว แทรกตัวเข้ามาระหว่างกลาง ความตึงเครียดในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ปริ๊นซ์ตวัดสายตามาที่เพื่อนสนิทด้วยความโกรธจัดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลาย พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมถาดเครื่องดื่ม ก่อนจะทำถาดหล่นเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ "ขอประทานโทษครับ/ค่ะ!" ความชุลมุนเล็กน้อยทำให้พิมพรรณเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของปริ๊นซ์ก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าถือของเธอที่เปิดอ้าอยู่ สิ่งของภายในบางส่วนร่วงหล่นลงมาบนพื้นพรมสีเข้ม ภาพถ่ายใบเล็กสองใบที่หลุดออกมาจากสมุดบันทึกเล่มหนา ใบหนึ่งเป็นภาพเด็กชาย อีกใบเป็นภาพเด็กหญิง สองใบหน้าเล็กๆ ที่มีเค้าโครงชัดเจนว่าถอดแบบมาจากใบหน้าของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งดวงตาคมดุจเหยี่ยว จมูกโด่งรั้น และรูปหน้าที่แม้จะเป็นเด็กก็ยังดูสง่างามเกินวัย ลมหายใจของปริ๊นซ์ขาดห้วงไปทันที โลกทั้งใบของเขาเหมือนหยุดหมุน ความเย็นชาที่เขาเคยใช้เป็นเกราะป้องกันพังทลายลงในพริบตาเมื่อสมองประมวลผลได้ว่า สิ่งที่เขาเห็นนั้นคืออะไร เขาไม่ได้สนใจเสียงก่นด่าของคนรอบข้าง เขาไม่ได้สนใจว่าพิมพรรณจะถอยหนีไปทางไหน ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าหนึ่งข้างกลางงานเลี้ยง มือแกร่งสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือสั่นระริกขณะสัมผัสใบหน้าของเด็กทั้งสองที่เขาสงสัยมาตลอดว่าอาจจะมีตัวตนอยู่จริง "พิม..." เสียงของเขากลายเป็นเสียงครางแผ่วโหย "นี่มัน... ลูกใคร" พิมพรรณยืนตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาสั่นไหวด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวอย่างรวดเร็ว เธอพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งรูปกลับคืนมา ทว่าถูกฝ่ามือใหญ่ของปริ๊นซ์รั้งข้อมือเอาไว้เสียก่อน แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้รุนแรงเหมือนทุกครั้งที่เขาทำร้ายเธอ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่ประดังเข้ามาจนพิมพรรณสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาที่เอ่อล้นในดวงตาของเขา "ตอบผมมา..." ปริ๊นซ์เงยหน้าขึ้นมองเธอ นัยน์ตาที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้สั่นไหวและแดงก่ำ "เด็กพวกนี้... ลูกของผมใช่ไหม?" หัวใจของพิมพรรณเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอรู้ดีว่านี่คือจุดจบของความสงบสุขที่เธอเพียรสร้างมาตลอดสามปี ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ "เข็มฉายานิศ" สัญญาว่าจะพาไปพบกับความเข้มข้นในตอนต่อไปที่บีบคั้นหัวใจยิ่งกว่าเดิมค่ะ