การเผชิญหน้าริมระเบียง

ประโยคซื่อใสของเด็กชายวัยสามขวบที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของปรมัตถ์ราวกับเสียงระฆังเตือนภัยจากขุมนรก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาจ้องเขม็งไปยังร่างเล็กจ้อยที่วิ่งหลบไปซ่อนหลังชายกระโปรงของมารดา หัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยสะท้านต่อความวิกฤตใดในโลกธุรกิจ กลับกระหน่ำเต้นโครมครามด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนอย่างรุนแรง ใบหน้านั้น... แววตานั้น... และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ธรรมชาติจะสร้างสรรค์ความมหัศจรรย์นี้ขึ้นมา หากแต่มันคือหลักฐานชิ้นเอกที่ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาได้โง่เขลาเบาปัญญาเพียงใดที่ผลักไสผู้หญิงคนหนึ่งให้ออกไปจากชีวิต พร้อมกับสายเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง ปรมัตถ์หมุนตัวก้าวฉับๆ ออกจากห้องจัดเลี้ยงหรูหราสู่ระเบียงรับลมด้านนอกอย่างไร้ซึ่งความลังเล ความรู้สึกร้อนรุ่มภายในอกประหนึ่งมีกองเพลิงสุมทรวงทำให้ลมยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้เขาเย็นลงเลยแม้แต่น้อย และภาพเบื้องหน้าก็ยิ่งตอกย้ำความคลุ้มคลั่งใน1อก เมื่อเขาเห็นแผ่นหลังบอบบางคุ้นตาในชุดราตรีเข้ารูปกำลังยืนถือโทรศัพท์แนบหู น้ำเสียงหวานใสที่เคยเอื้อIนเอ่ยคำว่ารักกับเขาด้วยความภักดี บัดนี้กำลังเจรจาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มกับปลายสาย "...ค่ะพี่ภา... พิมกำลังจะพาเด็กๆ กลับแล้วค่ะ... ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ... ไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ" คำว่า 'พี่ภา' ที่หลุดออกจากเรียวปากอิ่มสวยนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของปรมัตถ์ราวกับมีคมมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเก่า ภานุ... ทนายความหนุ่มเพื่อนสนิทของเธอ ผู้ชายที่คอยวนเวียนอยู่ใกล้ชิดและปกป้องเธอยามที่เขาเหยียบย่ำเธอให้จมดิน ความคิดที่ว่าพิมพรรณอาจจะกำลังมีชายอื่นเข้ามาแทนที่ตำแหน่งอดีตสามี ทำให้ความหึงหวงและโทสะพุ่งทะยานขึ้นจนถึงขีดสุด พรวด! ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัว เรียวแขนแกร่งดั่งคีมเหล็กพุ่งไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของพิมพรรณทันที แรงกระชากนั้นทำให้ร่างระหงเซเข้าหาแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ "อุ๊ย!" พิมพรรณอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าเจ้าของสัมผัสอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวนี้คือใคร ปลายสายที่ยังไม่ได้วางสายส่งเสียงถามด้วยความตกใจผ่านลำโพงโทรศัพท์ "พิม! เกิดอะไรขึ้นเสียงอะไรน่ะ เสียงใคร..." ปรมัตถ์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาดุดันฉายประกายความกร้าวร้าวระคนเจ็บปวด เขายื่นมืออีกข้างไปแย่งสมาร์ทโฟนราคาแพงออกจากมือเรียวบางอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกดตัดสายและโยนมันลงบนโต๊ะกระจกข้างตัวอย่างไม่แยแส "ปล่อยฉันนะ คุณปรมัตถ์!" พิมพรรณสะบัดแขนหนีสุดแรงเกิด แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะสู้แรงของอดีตสามีผู้กำลังคลุ้มคลั่งได้ เขายิ่งกระชับวงแขนเข้าโอบกอดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แนบแน่น จนแผ่นหลังของเธอแนบติดไปกับแผงอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ "หึ... เรียกฉันว่าคุณปรมัตถ์อย่างนั้นเหรอพิม?" เสียงทุ้มต่ำพร่าและสั่นเครือกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม กลิ่นกายหอมกรุ่นละมุนละไมที่เขาเคยละเลยและโหยหามาตลอดสามปีลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวผู้ชายคนนี้ให้ตื่นขึ้น "สามปีที่เราหย่ากันไป เธอลืมวิธีเรียกสามีของตัวเองไปแล้วสินะ ถึงได้ไปออดอ้อนเรียกไอ้ทนายหน้าจืดนั่นว่าพี่ภาได้อย่างสนิทปาก!" "เราหย่ากันแล้วค่ะคุณปรมัตถ์! ดิฉันจะเป็นอิสระและจะเรียกใครว่าอะไร มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของคุณ!" พิมพรรณเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจดวงน้อยจะสั่นไหวรุนแรงเพียงใดกับสัมผัสใกล้ชิดที่ไม่ได้เผชิญหน้ากันมานานแรมปี ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาและกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยยังคงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอเสมอ แต่วินาทีนี้ ความเจ็บปวดในอดีตสอนให้เธอกลายเป็นเกราะกำบังอันแข็งแกร่ง "กรุณาปล่อยฉันด้วยค่ะ ฉันต้องกลับไปหาลูก" คำว่า 'ลูก' หลุดออกจากปากเธอ ยิ่งทำให้ปรมัตถ์หัวใจกระหน่ำรัวหนักหน่วงกว่าเดิม เขาก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นที่ไร้การป้องกันทันทีอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบลงบนผิวเนียนนุ่มจนพิมพรรณสะดุ้งเฮือกและครางประท้วงในลำคอ "อื้อ!... คุณ... ปรมัตถ์ บ้าไปแล้วหรือไง ปล่อยนะ!" "ใช่... ฉันมันบ้าไปแล้ว!" เขากระซิบเสียงพร่ามัวริมใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอขนลุกชัน "บ้าเพราะเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีลูกแฝดวัยสามขวบที่หน้าตาถอดแบบฉันมาไม่มีผิด! พิม... เธอกล้าดียังไงถึงซ่อนเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันไว้ตั้งสามปี!" พิมพรรณตัวชาวาบ ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อตระหนักได้ว่าความลับที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิตได้ถูกเปิดเผยเสียแล้ว หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่กระนั้น เธอก็ยังกัดฟันตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น "ลูกเป็นของฉันคนเดียว! คุณไม่มีสิทธิ์ในตัวเด็ก... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อปรมัตถ์หมดความอดทนที่จะฟังคำปฏิเสธ ริมฝีปากหนาร้อนระอุฉวยโอกาสประกบจูบลงมาบนเรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างดุดันและเอาแต่ใจ บดขยี้กลีบปากนุ่มด้วยความโหยหาและอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกผิดที่สั่งสมมาเนิ่นนาน พิมพรรณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วงการกระทำอันอารมณ์ร้อนนี้ แต่ปรมัตถ์กลับใช้มือใหญ่มือหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างก็ประคองท้ายทอยบังคับให้เธอเงยหน้ารับรสจูบอันเร่าร้อนและลึกซึ้งที่เขามอบให้อย่างไม่มีทางเลือก รสจูบที่ทั้งดุดันและอ่อนหวานในคราเดียวกัน ค่อยๆ หลอมละลายความแข็งกร้าวในใจของหญิงสาวลงทีละน้อย ความคุ้นเคยจากสัมผัสเดิมๆ กลิ่นกายอันคุ้นชิน และความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้กำแพงแห่งความหยิ่งทะนง เริ่มพังทลายลงจากแรงอารมณ์ที่ชายหนุ่มจงใจปลุกปั่น เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจที่ขาดห่วงทำให้พิมพรรณต้องเผยอปากรับสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างจำยอม เสียงครางฮัมในลำคอของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของระเบียงยามค่ำคืน สัมผัสแนบชิดจากเรือนร่างที่เบียดเสียดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ทำให้ไฟพิศวาสที่เคยดับมอดกลับลุกโชนขึ้นมาใหม่อย่างรุนแรง ปรมัตถ์ผริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่หน้าผากของเขายังคงแนบชิดอยู่กับหน้าผากมน แววตาคมกริบที่มองเธอบัดนี้เต็มไปด้วยประกายปรารถนาอันร้อนแรงและหยาดหยดความสำนึกผิด "ไม่ว่าเธอจะเกลียดฉันแค่ไหน... หรือพยายามจะหนีฉันไปไกลเท่าไหร่ก็ตามพิม..." ปรมัตถ์กระซิบเสียงพร่ามัว ชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบของเขา "จำใส่ใจเอาไว้เลยนะ... ว่าฉันจะไม่ยอมปล่อยเธอและลูกไปอีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุเร่าร้อนและบีบคั้นหัวใจคนอ่านจนแทบหยุดหายใจนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางประตูทางเข้าห้องจัดเลี้ยง "คุณพิมครับ... อยู่นี่เองเหรอครับ ผมตามหาเสียทั่ว" ร่างสูงของภานุ ทนายความหนุ่มก้าวออกมาริมระเบียงด้วยใบหน้าตึงเครียด และหยุดชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน! เข็มฉายานิศขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดราม่าเชือดเฉือนนี้นะคะ