กลิ่นอายที่คุ้นเคย

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาเคล้าเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันในงาน 'Luxe Elegance Gala' ค่ำคืนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความหรูหราและความลับที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้หน้ากากแห่งสังคมชั้นสูง ปรมัตถ์ ในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษเข้ารูปขับเน้นเรือนร่างสูงสง่าและไหล่กว้างอันทรงพลัง ทว่าแววตาคู่คมกลับไม่ได้ใส่ใจบรรยากาศรอบตัวเลยแม้แต่น้อย ความคิดของเขาวนเวียนอยู่เพียงคำประกาศกร้าวเมื่อค่ำคืนก่อน และเงาร่างของหญิงสาวที่เขาเคยปล่อยให้หลุดมือไป เขากวาดสายตาคมกริบมองผ่านฝูงชนในห้องโถงใหญ่ ทันใดนั้น... ปลายจมูกโด่งเป็นสันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมบางเบาที่ลอยมาปะทะกับสายลมเย็นจากระเบียง กลิ่นกุหลาบขาวผสานความเย้ายวนของไวท์มัสก์และละอองแป้งเด็กจางๆ กลิ่นนี้... กลิ่นที่เขาเคยได้กลิ่นทุกค่ำคืนบนหมอนใบเดียวกัน กลิ่นที่เขาเคยโง่เขลาเมินเฉยและผลไสไล่ส่งให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย หัวใจแกร่งที่ด้านชามานานนับปีกลับกระตุกวูบอย่างแรง ลมหายใจของปรมัตถ์สะดุดกึก เขารีบหันขวับไปตามทิศทางของกลิ่นนั้นทันที สัญชาตญาณความเป็นนักล่าและสามีเก่ากรีดร้องว่าเธออยู่ใกล้แค่มือเอื้อม "พิม..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากริมฝีปากหยักลึกที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง เขาก้าวเท้าฉับๆแหวกกลุ่มนักธุรกิจและเซเลบริตี้ที่พยายามเข้ามาทักทาย สายตาคมกวาดมองหาเจ้าของเรือนร่างระหงในชุดราตรีที่อาจซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินอ่อนหรือมุมมืดของงาน กลิ่นหอมนั้นเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ กระตุ้นเร้าสัญชาตญาณดิบในกายให้ตื่นตัว ราวกับเสือร้ายที่ได้กลิ่นเหยื่ออันโอชะที่มันโหยหามาเนิ่นนาน หัวใจในอกเต้นโครมครามด้วยความคาดหวังระคนหวาดหวั่น—หวาดหวั่นว่านี่จะเป็นเพียงภาพลวงตาที่จิตใต้สำนึกสร้างขึ้นมาทรมานเขา ทว่า... ในจังหวะที่เขาปัดม่านกำมะหยี่สีเข้มเพื่อก้าวออกไปยังโซนระเบียงส่วนตัว สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กคุ้นตาของใครบางคนที่กำลังยืนหันหลังให้อยู่ตรงมุมอับสายตา ไม่ใช่พิมพรรณ... แต่เป็นเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบในชุดสูทเด็กตัวจิ๋วที่กำลังยืนกอดตุ๊กตากระต่าย หันมาสบตากับเขาพอดิบพอดี ใบหน้านั้น... ดวงตากลมโต จมูกรั้น และริมฝีปากหยักที่ถอดแบบมาจากกระจกเงาของเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ปรมัตถ์ชะביก้าวเท้า ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเด็กน้อยเอียงคอมองเขาด้วยแววตาซื่อใส ก่อนจะเอ่ยปากเรียกชื่อใครบางคนด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วที่ทำเอาวิญญาณเขาแทบหลุดออกจากร่าง "คุณแม่ครับ... มีคุณลุงน่ากลัวมองเราด้วยครับ" ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุน "เข็มฉายานิศ" เสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ