ตามล่าหาความจริง

“พิม! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนก้องที่ผสมความเกรี้ยวกราดและความร้อนรนจนเกือบจะกลายเป็นเสียงคำรามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของบ้านพักไม้สักหลังเก่าในจังหวัดเชียงใหม่ ปรมัตถ์ไม่ได้รอให้ใครมาต้อนรับ เขาพังประตูรั้วเหล็กดัดที่ขึ้นสนิมเข้ามาด้วยพละกำลังที่เหลือล้น หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากปกติ มันไม่ใช่จังหวะของความโกรธแค้นเพียงอย่างเดียว แต่มันคือจังหวะของความ ‘กลัว’ กลัวว่าความจริงที่เขากำลังไล่ล่า จะหลุดลอยหายไปในความมืดเหมือนกับผู้หญิงที่เขาเคยผลักไส ไม่มีเสียงตอบรับจากภายในบ้าน มีเพียงความเงียบงันที่กดทับลงมาเหมือนจะเยาะเย้ยเขา รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบย่ำลงบนพื้นไม้กระดานที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ปรมัตถ์กวาดสายตามองไปรอบห้องนั่งเล่นที่แสนอบอุ่นในความรู้สึกของใครบางคน แต่มันกลับว่างเปล่า... กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่พิมชอบใช้ยังคงอบอวลอยู่ แต่มันกลับตอกย้ำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดลงกลางอก เขารีบถลาไปเปิดตู้เสื้อผ้าไม้หลังเก่า บานประตูที่ฝืดเคืองเปิดออกเผยให้เห็นเพียงความว่างเปล่า ไม่มีชุดกระโปรงสีนวลตาของเธอ ไม่มีเสื้อผ้าตัวเล็กจิ๋วของลูกแฝดที่เขาเพิ่งค้นพบภาพถ่ายในลิ้นชักลับของภานุ... ทุกอย่างถูกเก็บกวาดไปจนหมดสิ้น ราวกับคนเหล่านี้ไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนี้มาก่อน “พิม... เธอจะหนีฉันไปถึงไหน!” เขาสบถออกมาอย่างเหลืออด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกผิดที่เคยเป็นเพียงเมฆหมอกจางๆ บัดนี้กลับกลายเป็นพายุโหมกระหน่ำในใจ พิมที่เขาเคยเห็นว่าเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอในโอวาท วันนี้เธอสลัดทิ้งทุกอย่างแม้กระทั่งร่องรอยที่จะให้เขาตามหา ปรมัตถ์เดินโซเซไปที่เตียงไม้หลังเล็ก เขาหยิบหมอนขึ้นมาซุกหน้าลงไป กลิ่นกายของหญิงสาวที่เขาทอดทิ้งยังคงติดจางๆ เขาหลับตาลง ภาพของเด็กแฝดสองคนในรูปถ่ายที่เขามีในมือฉายชัดขึ้นมา ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากเขา... จมูกโด่งรั้นที่ดูดื้อรั้นเหมือนพิม... ความเจ็บปวดจากการสำนึกผิดกัดกินหัวใจจนชายหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองต้องทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นบ้านที่เย็นเฉียบ ‘นี่คือสิ่งที่ฉันทำกับเธอใช่ไหมพิม... ฉันทำลายชีวิตของเธอจนเธอต้องพาลูกหนีไปให้พ้นจากนรกที่ฉันสร้างขึ้น’ เขาสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาไปรอบห้องอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง หวังจะพบเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจจะหลงเหลืออยู่ และสายตาเขาก็สะดุดเข้ากับมุมห้อง... ตรงซอกตู้ที่มืดมิด มีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งตกอยู่ มือของเขาสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา ปกสมุดสีฟ้าหม่นมีรอยเปื้อนฝุ่น ปรมัตถ์เปิดหน้ากระดาษออกอ่านด้วยใจที่เต้นรัว ลายมือที่คุ้นเคยนั้นไม่ได้เขียนถึงความโกรธแค้น แต่มันเขียนถึง ‘ความรัก’ ที่ค่อยๆ ตายไปในทุกๆ วันที่เขาไม่เคยหันมามอง *‘...วันนี้ไปป์กับปั้นถามถึงพ่ออีกแล้ว พิมได้แต่บอกว่าพ่อเขากำลังยุ่งกับงานที่สำคัญกว่าพวกเรามาก แต่พิมรู้ดีว่าจริงๆ แล้วไม่มีงานไหนสำคัญกว่าหัวใจของคนข้างๆ หรอก ถ้าวันหนึ่งเขาเปลี่ยนใจ... พิมคงไม่มีแรงเหลือพอที่จะรออีกต่อไปแล้ว...’* น้ำตาลูกผู้ชายหยดลงบนหน้ากระดาษ ปรมัตถ์ปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นลงอย่างแรง ความเจ็บปวดร้าวรานพุ่งเข้าสู่สมองจนเขาแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะที่เขากำลังจะโยนสมุดทิ้งด้วยความโกรธแค้นตัวเอง สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษอีกแผ่นที่ร่วงหล่นลงมา มันไม่ใช่บันทึก แต่มันคือ ‘ใบเสร็จรับเงิน’ จากสถานีขนส่งเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งที่พิ่งออกให้เมื่อสองชั่วโมงก่อน ระบุจุดหมายปลายทางที่เขาไม่เคยคาดคิด เขารีบคว้ากุญแจรถเตรียมจะพุ่งออกไป แต่ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาทางระเบียงบ้านทำให้เขาหยุดชะงัก ปรมัตถ์หันขวับไปมอง หวังจะเป็นร่างของหญิงสาวที่เขากำลังตามหา แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจเขาเกือบหยุดสนิท ภานุ... ชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนสนิทของเขาและเป็นคนที่พิมไว้ใจที่สุด ยืนพิงกรอบประตูด้วยแววตาท้าทาย มือข้างหนึ่งถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีน้ำหนัก “สายไปแล้วปรมัตถ์... พิมกับเด็กๆ ไม่ต้องการให้คุณไปอยู่ในชีวิตพวกเขาอีกต่อไป” ภานุเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความสมเพช ปรมัตถ์ก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย “บอกมาว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน! อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังกับเพื่อนตัวเองนะภานุ!” ภานุหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโยนซองเอกสารในมือลงบนพื้นเตียงที่ปรมัตถ์เพิ่งลุกขึ้นมา “ก่อนจะตามหาพวกเขา... ลองอ่านสิ่งที่ผมเพิ่งไปรับมาจากโรงพยาบาลนี่เสียก่อน แล้วคุณจะรู้ว่าความผิดที่คุณทำลงไปน่ะ มันเกินกว่าคำว่า ‘ขอโทษ’ ไปไกลแค่ไหนแล้ว” มือที่สั่นเทาของปรมัตถ์เอื้อมไปหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดออก สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่แค่ผลการตรวจเลือด แต่มันคือหลักฐานบางอย่างที่ทำให้เขารู้ว่า... การตามหาครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เห็นหน้าพวกเขาในฐานะ ‘คนแปลกหน้า’ หรืออาจจะไม่มีวันได้เห็นอีกเลยตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่ของตัวละครไปพร้อมๆ กันนะคะ