ความโกรธเกรี้ยวของคนเคยใจร้าย

“ฉันให้เวลาพวกคุณอีกแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมง ถ้ายังหาตัวพิมพรรณไม่พบ... เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากบริษัทของฉันได้เลยทุกคน!” เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวร้าวและเต็มไปด้วยแรงกดดันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ปรมัตถ์ วัฒนพงศ์ภักดี หรือปริ๊นซ์ ขว้างแฟ้มเอกสารรายงานการสืบสวนลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรکاریจนกระดาษด้านในปลิวว่อน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบนิ่งและเย่อหยิ่งบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคมกริบแดงก่ำราวกับซาตานที่กำลังถูกพรากของรักไปจากอก เขากำลังคลั่ง... และความคลั่งนั้นก็กำลังแปรเปลี่ยนเป็นไฟเผาผลาญสติสัมปชัญญะของเขาจนมอดไหม้ ตลอดสามปีในฐานะสามีทางนิตินัย เขามองข้ามผู้หญิงที่ชื่อพิมพรรณมาโดยตลอด ปล่อยให้เธอจมอยู่กับความเดียวดายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ปล่อยให้ความเงียบงันกัดกินหัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเพื่อเขา ทว่าในวันที่เธอจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงบนใบหย่า แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับความจริงที่ว่าเขาสูญเสียทั้งภรรยาและเลือดเนื้อเชื้อไขไปพร้อมกัน หัวใจที่ด้านชามาตลอดกลับถูกกระชากจนขาดวิ่น ความรู้สึกผิด ความโหยหา และสัญชาตญาณดิบของการอยากครอบครองตีรวนปะปนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก นิ้วเรียวยาวหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ทั้งที่ปกติเขาเกลียดกลิ่นควันพวกนี้ ควันสีเทาพวยพุ่งขึ้นล้อมกรอบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเครียด เขากำลังใช้เส้นสายและอิทธิพลทั้งหมดที่มีในมือพลิกแผ่นดินตามล่าหาตัวเธอ แต่พิมพรรณในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป เธอฉลาดเป็นกรด และมีทนายหนุ่มอย่างภานุคอยกางปีกปกป้องอยู่เบื้องหลัง ยิ่งคิดว่าเธออาจจะกำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของชายอื่น หรือกำลังยิ้มเยาะความโง่เขลาของเขาในอดีต ความหึงหวงบ้าคลั่งก็แล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ ปัง! ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยเลขานุการสาวที่หน้าซีดเผือด เธอหอบหายใจจนตัวโยนด้วยความหวาดกลัวต่ออารมณ์ที่คุกรุ่นของเจ้านายหนุ่ม “ทะ... ท่านประธานคะ ดิฉันได้รับรายงานจากสายสืบชุดล่าสุดแล้วค่ะ!” เสียงของเธอสั่นเครือแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ปริ๊นซ์หันขวับมามอง ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนโต๊ะทำงานแทบดูเล็กถนัดตา สองมือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ว่ายังไง! พวกเขาเจอพิมอยู่ที่ไหน!” “คุณพิมพรรณไม่ได้เดินทางออกนอกประเทศอย่างที่พวกเราคาดการณ์ไว้ค่ะท่าน... เธอซ่อนตัวอยู่ที่รีสอร์ตริมทะเลขนาดเล็กแห่งหนึ่งทางภาคใต้ ซึ่งเป็นกิจการลับของครอบครัวทนายภานุ และที่สำคัญที่สุด...” เลขานุการสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงที่เธอรู้ว่ามันจะทำให้พายุในอกของเจ้านายโหมกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่าเดิม “สายสืบรายงานว่า... พบเด็กฝาแฝดวัยสามขวบ สองคนอยู่ที่นั่นด้วยค่ะ หน้าตาของเด็กผู้ชายถอดแบบมาจากท่านประธานราวกับแกะเลยค่ะ!” ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจในยามวิกาล ปริ๊นซ์นิ่งงันไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ภาพใบหน้าเล็กๆ ของลูกที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้อุ้มชู ลอยเด่นชัดขึ้นมาในห้วงความคิด ความรู้สึกผิดบาปถาโถมเข้าใส่จนหน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ดวงตาคมกริบไหวระริกด้วยหยาดน้ำใสที่เขาพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ ลูก... เขามีลูกแฝดกับพิมพรรณ ลูกที่เกิดจากหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง “เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวให้ฉันเดี๋ยวนี้...” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ “คืนนี้... ฉันจะไปรับเมียและลูกของฉันคืนด้วยตัวเอง” เขาดับบุหรี่ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ด้วยความแรงจนก้นกรองแหลกเหลว รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก ความโกรธเกรี้ยวของคนเคยใจร้ายในอดีต บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอันดุร้าย พิมพรรณคิดว่าเธอจะหนีพ้นจากเงื้อมมือของซาตานอย่างเขาได้งั้นหรือ? เธอกล้าดีอย่างไรถึงกล้าพรากเลือดเนื้อเชื้อไขไปจากอกของเขา ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายระยับของความกระหายที่จะทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของเขา ปรเมศวร์ก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องทำงานด้วยท่าทีที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า เพื่อแลกกับการได้กอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง แม้จะต้องพลิกแผ่นดิน หรือทำลายโลกทั้งใบให้แหลกสลายคามือ เขาก็ยินดีจะทำมัน! และเมื่อเขาไปถึงที่นั่น... เขาจะแสดงให้พิมพรรณเห็นเองว่า บทลงทัณฑ์จากสามีผู้เคยใจร้ายและกลับใจมารักจนคลั่งไคล้ มันจะเร่าร้อน รุนแรง และลึกซึ้งจนเธอไม่มีวันได้พักหายใจเลยทีเดียว ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่ของตัวละครไปพร้อมๆ กันนะคะ