สติที่กลับมา

กลิ่นอายความคุ้นเคยของเรือนร่างที่เคยแนบชิดยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ปลายสัมผัสแห่งความวาบหวามที่เพิ่งมอดดับลงทิ้งร่องรอยความสั่นสะเทือนไว้บนผิวเนื้อของพิมพรรณอย่างเด่นชัด ลมหายใจอุ่นร้อนของปรมัตถ์ที่ยังเป่ารดต้นคอระหงทำให้เธอดิ่งจมลงไปในห้วงอารมณ์อันตรายที่เขาเป็นผู้ชักนำ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล สะท้อนความอ่อนแอที่เธอกลנ์พยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งกร้าวมาตลอดหลายเดือน ทันทีที่สติอันเลือนรางถูกดึงกลับมาด้วยสำนึกแห่งความเป็นจริง พิมพรรณก็ผละร่างออกจากอ้อมแขนแข็งแกร่งนั้นราวกับถูกไฟลวก ดวงตากลมโตที่เคยฉ่ำเยิ้มด้วยพิษสวาทบัดนี้เบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว ปรมัตถ์ยังคงยืนค้างอยู่ในท่าเดิม แววตาคมกริบของเขาไหวระริกด้วยความอาลัยอาวรณ์และประกายความต้องการที่ยังไม่มอดดับ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่หญิงสาวหันกลับมาประจันหน้า ความนุ่มนวลทั้งหมดก็ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบขาดที่บาดลึก เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือบางฟาดกระทบเข้ากับแก้มสากของอดีตสามีดังสนั่นก้องห้องนอนกว้าง แรงปะทะนั้นมากพอที่จะทำให้ใบหน้าคมคายสะบัดไปตามแรงเหวี่ยง ปรมัตถ์ไม่ได้ขัดขืนหรือหลบเลี่ยง เขายังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ปล่อยให้ความชาหน่วงลามเลียไปทั่วผิวแก้ม พร้อมกับรอยแดงเป็นรูปฝ่ามือที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นเด่นชัด ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาของหญิงสาวตรงหน้า "คุณมีสิทธิ์อะไร... ปรมัตถ์!" น้ำเสียงของพิมพรรณสั่นเครือด้วยความโกรธระคนเสียใจ มือบางที่เพิ่งใช้ตบหน้าเขาถูกยกขึ้นกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระบายความเจ็บปวด เธอกำลังโกรธตัวเอง โกรธที่ความใกล้ชิดเพียงชั่วแล่นทำให้หัวใจที่เคยด้านชาเกือบจะพ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นจอมปลอมของผู้ชายคนนี้อีกครั้ง "พิม..." ปรมัตถ์ขยับริมฝีปากเอמהชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมากุมไว้เช่นเคย แต่กลับถูกเธอปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" พิมพรรณตวาดกร้าว ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องราวกับต้องการสร้างกำแพงกั้นระหว่างเธอกับเขา "ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วเรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไป" ปรมัตถ์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดร้าวรานที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก เขามองสำรวจใบงดงามที่บัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ ดวงตาคู่สวยคู่นั้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอแต่ไม่ยอมให้ไหลร่วงลงมาเพื่อแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น ภาพนี้บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของอดีตสามีผู้เคยเย่อหยิ่ง จนทำให้เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก "พิมฟังผมก่อน..." เขาพยายามเกลี้ยกล่อม น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเวทนาและสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง "สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่... มันไม่ใช่แค่ความเผลอไผล พิมก็รู้ว่าเราต่างก็ยังรู้สึก..." "หยุดพูดนะ!" เธอยกมือขึ้นปิดหู ส่ายหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง น้ำตาหยดใสไหลร่วงลงมาตามแก้มแต่เจ้าตัวกลับรีบยกหลังมือขึ้นปัดมันออกอย่างไร้ความปรานี "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดคำนี้ คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าเราหย่ากันแล้ว! ใบหย่าในลิ้นชักนั่นมันคือหลักฐานว่าเราเป็นแค่อดีต... เป็นคนแปลกหน้าต่อกัน!" คำว่า 'คนแปลกหน้า' กรัดกร่อนหัวใจของปรมัตถ์ราวกับมีคมมีดมาเฉือนซ้ำๆ เขาขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าวอย่างไม่ยอมแพ้ "ต่อให้มีใบหย่าสักกี่ใบ ก็ลบความจริงไม่ได้ว่าเราเคยเป็นอะไรกัน และที่สำคัญที่สุด... เด็กสองคนนั้น..." พิมพรรณสะดุ้งสุดตัวเมื่อเขาจี้ถูกจุดเปราะบางที่สุด ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด หัวใจดวงน้อยกระหน่ำซัดด้วยความหวาดกลัวว่าความลับเรื่องลูกแฝดกำลังจะถูกเปิดเผยในสถานการณ์ที่เธอยังไม่พร้อม "เด็กอะไร ฉันไม่รู้เรื่องที่คุณพูด!" เธอรีบปฏิเสธเสียงแข็ง แม้พิรุธจะฉายชัดอยู่บนใบหน้า "พิมคิดว่าผมโง่ขนาดนั้นเชียวหรือ?" ปรมัตถ์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะอ่านทะลุปรุโปร่งถึงก้นบึ้งของหัวใจ "น้องไปป์กับน้องปั้น... หน้าตาถอดแบบมาจากผมขนาดนั้น พิมยังคิดจะโกหกผมได้อีกนานแค่ไหนกัน" บรรยากาศภายในห้องอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันด้วยอารมณ์อันคุกรุ่น พิมพรรณเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความลับที่เธอเพียรปกป้องมาตลอดสามปีพังทลายลงตรงหน้าผู้ชายที่เคยผลักไสเธอในวันที่เธอต้องการเขามากที่สุด "ต่อให้ใช่แล้วยังไงล่ะคะ?" ในที่สุดพิมพรรณก็เลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น สลัดคราบความอ่อนแอทิ้งแล้วเผชิญหน้ากับเขาด้วยแววตาแข็งกร้าวไม่แพ้กัน "ในเมื่อคุณเลือกที่จะหย่า ในเมื่อคุณไม่เคยต้องการพวกเราตั้งแต่แรก แล้วตอนนี้คุณจะมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องอะไรจากฉัน!" "สิทธิ์ของการเป็นพ่อไงพิม!" ปรมัตถ์ตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้น น้ำเสียงทุ้มทรงพลังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง "ผมรู้ว่าผมเคยเลว เคยใจร้าย และทำร้ายจิตใจคุณไว้มากแค่ไหน แต่ผมกำลังพยายามไถ่บาป... ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณและลูกให้อภัย!" "การไถ่บาปของคุณมันช้าเกินไปค่ะ!" พิมพรรณสวนกลับทันควัน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้บัดนี้ไหลร่วงลงมาอาบแก้มอย่างสุดจะกลั้น "สามปีที่คุณปล่อยให้ฉันเผชิญความโดดเดี่ยว สามปีที่ลูกต้องเติบโตมาโดยไม่มีพ่อ คุณอยู่ที่ไหนคะปรมัตถ์? คุณมีความสุขอยู่บนกองเงินกองทองและความสำเร็จ ขณะที่ฉันกับลูกแทบจะเอาตัวไม่รอด!" ถ้อยคำเชือดเฉือนเหล่านั้นเปรียบเสมือนคมหอกที่ทิ่มแทงปรมัตถ์จนจุกแน่นไปหมด เขาพูดไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งรับความเจ็บปวดที่ตนเองเป็นผู้ก่อขึ้นในอดีต ร่างสูงใหญ่สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่าความผิดพลาดของตนเองนั้นช่างใหญ่หลวงและยากเกินกว่าจะได้รับการอภัย "ฉันไม่ต้องการคำขอโทษ และไม่ต้องการความสงสารจากคุณ" พิมพรรณสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่เหลืออยู่ทั้งหมดกลับคืนมา น้ำเสียงของเธอกลับมาเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง "สิ่งเดียวที่ฉันต้องการจากคุณในตอนนี้ คือการออกไปจากชีวิตของฉันและลูกซะ... แล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก!" พูดจบเธอก็ชี้ไปที่ประตูห้องเป็นเชิงไล่อย่างไร้เยื่อใย ปรมัตถ์มองหน้าอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดร้าวรานเกินบรรยาย เขารู้ดีว่าการดึงดันอยู่ต่อในตอนนี้รังแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง หญิงสาวในวันนี้ไม่ใช่พิมพรรณคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้เขาอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นแม่เสือสาวที่พร้อมจะปกป้องลูกน้อยด้วยชีวิต ปรมัตถ์กัดฟันกรอด ข่มความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เขาก้าวถอยหลังทีละก้าวอย่างจำยอม ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูห้อง ทว่าก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปเปิดลูกบิด เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็在我ดังขึ้นจากด้านนอกเสียก่อน ก๊อกๆๆ! "คุณแม่คะ! น้องไปป์บอกว่าคุณพ่อมาหา... เอ๊ะ ทำไมคุณพ่อถึงอยู่ในห้องของคุณแม่ล่ะคะ?" เสียงใสแจ๋วของน้องปั้นดังลอดเข้ามาผ่านบานประตูที่ปิดสนิท ทว่ามันกลับดังสะ้องก้องกังวานในความรู้สึกของคนทั้งคู่ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ พิมพรรณหน้าถอดสี ส่วนปรมัตถ์ชะביกักมือที่กำลังจะเปิดประตูค้างไว้ทันที ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะเบิกกว้างเมื่อบานประตูห้องถูกผลเปิดออกโดยฝีมือของลูกสาวตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่เคียงข้างลูกชายฝาแฝด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครทุกตัวด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!