ปგะชิดตัวถึงถิ่น

กลิ่นหอมกรุ่นของซุปกระดูกหมูเคี่ยวไฟอ่อนๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวขนาดกะทัดรัด แต่หัวใจของพิมพรรณกลับแข็งค้างราวกับถูกแช่ด้วยน้ำแข็งแห้ง เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมขึ้นตามไรผม แม้เครื่องปรับอากาศในบ้านเช่าหลังใหม่จะทำงานอย่างเต็มกำลัง ภาพหน้าจอแท็บเล็ตที่ภานุทิ้งไว้ยังคงติดตา—ข้อความข่มขู่จาก 'กรภัทร' อดีตคู่หมั้นผู้เคยหักหลังเธอยังคงสั่นคลอนความปลอดภัยของลูกแฝดที่กำลังวิ่งเล่นส่งเสียงหัวเราะอยู่บนพรมห้องนั่งเล่น "คุณแม่ขา... พี่ไปป์ทำหุ่นยนต์พังค่ะ!" เสียงเล็กๆ ของน้องปั้นดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมกลมในชุดนอนลายการ์ตูนที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาซบลงกับชายกระโปรงของเธอ ดวงตากลมโตใสแจ๋วถอดแบบมาจากบิดาผู้เย่อหยิ่งไม่มีผิดเพี้ยน พิมพรรณสูดหายใจเข้าลึก, พยายามสะบัดความหวาดกลัวออกไปจากอก แล้วย่อตัวลงโอบกอดลูกสาวแน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากแก้วตาดวงใจนี้ไปจากอ้อมอกอีก "ไม่เป็นไรนะคะคนดี เดี๋ยวคุณแม่ซ่อมให้... ว่าแต่ วันนี้เด็กๆ อยากกินแอปเปิ้ลปั่นไหมเอ่ย" เธอฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความสั่นเทาในน้ำเสียง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนหน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน โดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต ร่างสูงสง่าในชุดลำลองเสื้อยืดสีดำสนิทและกางเกงสแล็คสบายๆ แต่กลับขับเน้นให้เรือนร่างดูสมส่วนและทรงอำนาจก็ก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับถุงกระดาษแบรนด์ดังบรรจุเบเกอรี่อบสดใหม่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ปรมัตถ์... หรือปริ๊นซ์ ในคราบของเพื่อนบ้านจอมตื๊อผู้หน้าไมอาย "สวัสดีครับเด็กๆ วันนี้ลุงมีพายแอปเปิ้ลสูตรพิเศษมาฝาก" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เคยใช้สั่งการลูกน้องนับร้อยในบริษัท กลับเปลี่ยนเป็นอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างน่าประหลาดเมื่อพูดกับสองแฝด "เย้! พี่ปริ๊นซ์ใจดีที่สุดเลย!" น้องไปป์ร้องลั่นด้วยความดีใจวิ่งเข้าไปเกาะขาแกร่งของชายหนุ่มอย่างคุ้นเคย ปรมัตถ์ย่อตัวลงลูบศีรษะเล็กของเด็กชายด้วยความเอ็นดู แววตาคมกริบที่เคยราบเรียบและไร้หัวใจยามมองเธอ บัดนี้กลับทอประกายความอ่อนโยนลึกซึ้งจนน่าใจหาย พิมพรรณยืนกอดอก มองภาพผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี กำลังทำตัวเป็นคุณลุงใจดีเอาอกเอาใจลูกของเขาเอง ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกผสมผสานกับความโกรธขมvขื่นตีรวนขึ้นมาจนจุกคอหอย "คุณเข้ามาได้ยังไง ประตูไม่ได้ล็อกเหรืองัยคะ... แล้วก็รบกวนช่วยกลับออกไปด้วยค่ะ ที่นี่บ้านฉัน" พิมพรรณเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว ปรมัตถ์เงยหน้าขึ้นจากเด็กๆ รอยยิ้มจางๆ บนมุมปากหยักลึกเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่สะท้อนความห่วงใยอันหนักอึ้ง "ผมเห็นช่างแอร์บ้านข้างๆ ทำท่อประปาหน้าบ้านคุณรั่ว เกรงว่าน้ำจะท่วมทางเข้า เลยถือวิสาสะเดินเข้ามาดู... อีกอย่าง ผมแค่เอาขนมมาฝากลูก ไม่ได้มารบกวนคุณพิมสักหน่อย" "ลูกฉันค่ะ! ไม่ใช่ลูกคุณ!" เธอกัดฟันกรอด เน้นย้ำคำพูดเพื่อเตือนสติเขาและตัวเธอเอง ปรมัตถ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละน้อย กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุรุษจางๆ โชยปะทะนาสิกจนพิมพรรณต้องผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัว "จะลูกใคร... ผลตรวจดีเอ็นเอก็ยืนยันชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอครับพิม" เขาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ริมหู ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "แล้วก็... เลิกทำหน้าตาตื่นตระหนกแบบนั้นเสียที ผมบอกแล้วไง ว่าผมจะปกป้องพวกคุณเอง" พิมพรรณสะท้านเฮือก หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกไม่ใช่เพราะเสน่ห์อันตรายของเขา แต่เป็นเพราะประโยคเมื่อครู่... เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอกำลังหวาดกลัวเรื่องอะไร? หรือว่า... "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง" เธอถามเสียงสั่น ปรมัตถ์ไม่ตอบ เขายื่นมือหนามาเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วทำให้เธอสะบัดหน้าหนีราวกับโดนของร้อน ทว่าดวงตาคมกริบของอดีสามีกลับฉายแววดุดันและน่ากลัวขึ้นมาวูบหนึ่ง "กรภัทรมันไม่มีทางได้เข้าใกล้ลูกเมียผมหรอกครับ... เพราะตอนนี้ คนที่มันควรจะกลัวที่สุด ไม่ใช่คุณพิม... แต่เป็นมันต่างหาก" บรรยากาศในห้องครัวพลันเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจของพิมพรรณดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยถามถึงเบื้องหลังคำพูดอันทรงพลังนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของปรมัตถ์ก็แผดเสียงกังวานขึ้นทำลายความเงียบ ชายหนุ่มชำเลืองมองหน้าจอแวบหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่พิมพรรณไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบสามปีที่รู้จักกัน ปรมัตถ์กดรับสายโดยไม่ละสายตาไปจากเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกรอกลงไปคำเดียวสั้นๆ แต่น่าขนลุก "จัดการมัน... อย่าให้เหลือซาก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนนี้นจะสร้างความประทับใจให้ทุกท่านเช่นเคยค่ะ!