แผนการแปลงร่างเป็นโบ้

"ถ้าคุณยังไม่ไสหัวออกไปจากสำนักงานของฉันภายในสามวินาทีนี้ ฉันจะเรียกให้รปภ.มาหามคุณออกไปจริงๆ ด้วยนะคะคุณปรมัตถ์" น้ำเสียงของพิมพรรณเย็นเยียบและเฉียบคมราकारीบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะทำงานด้วยซ้ำ ราวกับว่าการมองหน้าอดีตสามีผู้ทรงอิทธิพลเป็นเรื่องเสียเวลาทำมาหากิน ปริมัตถ์ในชุดสูททอมฟอร์ดสั่งตัดพิเศษยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธอด้วยท่าทีที่ไร้ซึ่งมาดประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งจองหองเช่นเคย ดวงตาคมกริบทอดมองอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานทั้งความโหยหา ความสำนึกผิด และความดึงดันอย่างน่าหมั่นไส้ "เชิญเรียกเลยครับ... อ๊ะ ขอโทษที ฉันหมายถึง เชิญเรียกเลยสิพิม" ปริมัตถ์แก้คำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเห็นหางตาของหญิงสาวตวัดขึ้นมามองด้วยแววตาพิฆาต "พิมจะไล่ยังไง ฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น ในเมื่อกฎหมายบอกว่าเราหย่ากันแล้ว แต่กฎแห่งหัวใจมันบอกว่าฉันยังเป็นสามีเธอ... และที่สำคัญที่สุด ฉันคือพ่อของลูก" "คุณไม่มีสิทธิ์พูดคำนั้น!" พิมพรรณกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนแอและร้องไห้ให้ผู้ชายคนนี้อย่างไร้ค่า บัดนี้กลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความถือดีและความเจ็บปวดที่ฝังรากลึก "ตลอดสามปีที่คุณเหยียบย่ำหัวใจฉัน คุณเคยจำได้ด้วยซ้ำเหรอว่าฉันมีตัวตนอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้น ปริมัตถ์! คุณปล่อยให้ฉันอยู่กับความโดดเดี่ยว ปล่อยให้ฉันอุ้มท้องลูกแฝดโดยที่คุณไม่เคยเหลียวแล พอวันนี้ฉันก้าวออกมาได้ คุณกลับทำเป็นหน้าด้านวิ่งตามมาร้องขอความเห็นใจงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะค่ะ!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นบาดลึกเข้าไปในอกของชายหนุ่มจนเขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด ปริมัตถ์ไม่โต้เถียง ไม่แสดงความเย่อหยิ่งจองหองออกมาแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าทุกคำที่พิมพรรณพูดคือความจริง... ความจริงอันโหดร้ายที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง แต่ทว่า... คนอย่างปรมัตถ์ วัฒนพงศ์ภักดี เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะทำอะไร ต่อให้ต้องเอาศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีไปกองแทบเท้า เธอก็ต้องยอมรับมัน "โอเค ยอมรับก็ได้ว่าฉันเคยเลว" ปริมัตถ์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนพิมพรรณต้องผถอยหลังหนี แต่ไม่มีทางหนีพ้นเมื่อแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นหนังสือ "เคยโง่เง่า ปิดหูปิดตา และใจร้ายกับผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิต... แต่พิมพรรณครับ คนเรามันเริ่มต้นใหม่ได้นี่นา ในเมื่อพิมไม่อยากให้ฉันใช้สถานะสามีเก่ามาบังคับ งั้นฉันขอใช้สถานะใหม่ก็แล้วกัน" "สถานะบ้าอะไรของคุณ?" หญิงสาวถามเสียงสั่น ร่างบางถูกวงแขนแกร่งกักขังไว้ในพื้นที่แคบๆ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ "สถานะ 'ผู้ชายหน้าด้านที่กำลังตามจีบคุณใหม่อยู่ยังไงล่ะ'" เขาก้มลงกระซิบชิดริมหูกลิ่นอายความเย้ายวนแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างจงใจ ปริมัตถ์ไม่ได้รอให้เธอได้ตั้งตัวหรือปฏิเสธริมฝีปากหยักลึกก็ฉวยโอกาสกดจุมพิตลงบนแก้มเนียนนุ่มทันทีอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นร้อนและจังหวะรุกรานที่คุ้นเคยทำเอาพิมพรรณตัวแข็งทื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก "ไอ้... คนฉวยโอกาส!" เธอยกมือขึ้นผลักอกแกร่งเต็มแรง แต่เขากลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างประคองกกหูและท้ายทอยของเธอไว้ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและเร่าร้อน รสจูบของปริมัตถ์ในเวลานี้ไม่ได้มีแต่ความดุดดันเช่นในอดีต หากแต่แฝงไว้ด้วยความอ้อนวอน ความสำนึกผิด และแรงปรารถนาอันลึกซึ้งที่แผดเผาทุกเกราะป้องกันของเธอให้หลอมละลายลงอย่างช้าๆ ริมฝีปากหนาบดเคล้ากลีบปากอิ่มนุ่มนวลแต่หนักหน่วง ดูดซึมความหวานล้ำที่เธอพยายามกัก The Taste of Resistance ถูกกลืนกินหายไปในลำพละกำลังของอ้อมกอดที่โอบรัดแน่นหนาจนแผ่นอกแนบชิดติดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรินอยู่ข้างแก้มทำให้พิมพรรณรู้สึกพร่าเลือน สติสัมปชัญญะที่เคยต่อต้านเริ่มแตกกระเจิงเมื่อสัมผัสจากปลายนิ้วใหญ่ของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวสันหลังผ่านเนื้อผ้าอย่างช้าๆ ปลุกเร้าอารมณ์วาบหวามที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายเดือนของการหย่าร้าง ปริมัตถ์ผริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อสอดแทรกความล้ำลึกเข้าไปชิมความหวานภายในอย่างเอาแต่ใจ มือแกร่งกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ความเร่าร้อนที่ผู้ชายคนนี้จงใจมอบให้ราวกับจะประกาศก้องว่า เขากำลังจะใช้ทุกวิธีทาง ไม่ว่ามันจะหน้าด้านแค่ไหน เพื่อทวงคืนเมียและลูกกลับสู่อ้อมอกให้จงได้ เมื่อเขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง พิมพรรณถึงกับหอบหายใจตัวโยก ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทและหยาดอารมณ์ที่ค้างคา เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา ขณะที่ปริมัตถ์มองเธอดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจ "นี่คือบทเรียนบทแรกของการโดนจีบใหม่นะพิม... และบอกไว้ก่อนเลยว่า พรุ่งนี้ มะรืนนี้ และทุกๆ วันหลังจากนี้ ฉันจะทำยิ่งกว่านี้อีกจนกว่าเธอจะใจอ่อนยอมให้ฉันจดทะเบียนสมรสรอบสอง" พูดจบ ประธานหนุ่มก็ยอมปล่อยข้อมือเธอเป็นอิสระ ส่งยิ้มพราวเสน่ห์ที่ทำเอาคนมองอยากจะคว้าแจกันฟาดหัวให้รู้แล้วรู้รอด ก่อนจะหมุนตัวเดินฮัมเพลงออกจากห้องทำงานไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้พิมพรรณยืนหน้าแดงก่ำ หอบหายใจสะท้านอยู่ลำพังด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนยากจะควบคุม แต่ความสงบสุขหลังจากการจากไปของอดีตสามีตัวแสบยังไม่ทันได้เริ่มขึ้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพ ก่อนที่ประเด็นปัญหาใหม่จะก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ "คุณพิมครับ... มีเรื่องด่วนที่สุดครับ" ภานุ ทนายความหนุ่มและเพื่อนสนิทคนเก่งก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด "คือว่า... ทางโรงเรียนของน้องไปป์กับน้องปั้นเพิ่งโทรมาแจ้งว่า มีผู้ชายคนหนึ่งอ้างตัวว่าเป็นพ่อเด็ก ไปขอรับตัวแกกลับบ้านโดยพาลูกขึ้นรถหรูไปแล้วครับ!" พิมพรรณหน้าถอดสี ร่างกายเย็นเฉียบลงในทันที สมองอื้ออึงจนแทบไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น "ใครนะ?! ใครเป็นคนมารับลูกฉันไป!" "ไม่ใช่คุณปรมัตถ์ครับ..." ภานุกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตให้เธอ "คนที่มารับเด็กไป... คือ 'คุณกรภัทร' อดีตคู่หมั้นเก่าของคุณ ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และเขากำลังส่งข้อความขู่มาหาคุณว่า... ถ้าอยากได้ลูกแฝดคืน ให้คุณไปพบเขาตามลำพังคืนนี้ที่เพนท์เฮาส์ส่วนตัว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและลุ้นระทึกไปกับเกมรักและเกมแค้นครั้งนี้นะคะ