ลูกของใคร?

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งเด็กและซุปอุ่นๆ ไม่สามารถกลบเกลื่อนความตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่ในห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดนี้ได้เลย สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นจัดที่จู่ๆ ก็เอื้อมมาเชยคางมนของพิมพรรณขึ้นบังคับให้เธอต้องสบตา ทำให้หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งพยายามสร้างกำแพงเหล็กขึ้นมาห่อหุ้ม หล่นวูบลงไปกองที่ตาตุ่ม แววตาของปรมัตถ์ในยามนี้ไม่มีความเย่อหยิ่งจองหองเช่นวันวาน มีเพียงความระอุร้อนและความสงสัยระคนตื่นตะลึงที่ฉายชัดผ่านม่านตาคมกริบ คู่นั้น “เด็กสองคนนั้น... เกิดวันเดือนปีอะไร พิมพรรณ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยใช้เอ่ยวาจาเชือดเฉือนและขับไล่เธอออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่เมื่อสามปีก่อน บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ปรมัตถ์จ้องมองใบหน้าหวานที่ซีดเผือดลงถนัดตา หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำราวกับมีกลองเพลิงมาตีอยู่ใกล้ๆ เมื่อภาพของเด็กชายและเด็กหญิงฝาแฝดวัยสามขวบที่วิ่งเล่นอยู่ระเบียงห้องเมื่อครู่ซ้อนทับกับภาพในวัยเด็กของตัวเขาเองอย่างพอดิบพอดี ดวงตาคมโต จมูกรั้นเชิดรั้น และโดยเฉพาะรอยบุ๋มที่แก้มข้างขวาตอนที่เด็กชายตัวน้อยแย้มยิ้ม... มันคือพิมพ์เดียวกับเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน พิมพรรณสะบัดหน้าหนีจากการกอบกุมของเขาอย่างแรง ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว เธอก็ฝืนกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ตั้งสติแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาอย่างแนบเนียนที่สุด “คุณถามเรื่องนี้ทำไมคะ คุณปริ๊นซ์... เด็กๆ จะเกิดวันไหน เดือนอะไร หรือเป็นลูกเต้าเหล่าใคร มันก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับอดีตสามีที่เคยเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยอย่างคุณนะคะ” “อย่ามาเฉไฉ พิม!” ปรมัตถ์ก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างคุกคาม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงที่ยับย่นเล็กน้อยจากการตามตื๊อเธอมาทั้งวันแผ่ไอความกดดันออกมาจนอากาศรอบตัวแทบเบาบาง “ฉันไม่ใช่คนโง่ เด็กสองคนนั้น... หน้าตาถอดแบบฉันมาขนาดนั้น เธอจะกล้าปฏิเสธไหมว่าไม่ใช่สายเลือดของฉัน!” “หึ สายเลือดของคุณเหรอคะ?” พิมพรรณแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาจนคนฟังรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย “คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนกันคะคุณปรมัตถ์ ว่าเด็กบนโลกนี้จะหน้าตาคล้ายคุณได้คนเดียว คนหน้าตาเหมือนกันมีถมไปค่ะ หรือว่าคุณคิดเข้าข้างตัวเองจนเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว?” “พิม!” ปรมัตถ์กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าต้นแขนเรียวของเธอเข้าหาตัวเพื่อเค้นความจริงให้สาสม แต่พิมพรรณกลับถอยหลังกรูด หลบหลีกสัมผัสของเขาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ที่ไม่อาจปิดมิด ภาพในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ วันที่เธอกลั้นใจบอกข่าวดีเรื่องตั้งครรภ์ให้เขาฟังทั้งน้ำตา แต่วินาทีนั้นสิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงมารยาที่พยายามใช้วิธีสกปรกเพื่อผูกมัดเขาไว้ วันนั้นเขาผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย สั่งให้เธอไปจัดการเด็กในท้องเสียโดยไม่แม้แต่จะชายตามองความเจ็บปวดเจียนตายของเธอเลยแม้แต่น้อย ทว่าวันนี้... ในวันที่เธอผ่านพ้นมรสุมชีวิตอันโหดร้ายมาได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง ในวันที่แผลเป็นในใจตกสะเก็ดและเธอกำลังมีความสุขกับลูกน้อยทั้งสอง ปรมัตถ์กลับเดินกลับมาแล้วบอกว่าเด็กพวกนี้คือสายเลือดของเขาอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” พิมพรรณตวาดเสียงกร้าว ดวงตาคู่โตรenวาวด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้ไหลร่วงลงมาประจานความอ่อนแอ “ลูกของฉัน... ก็คือลูกของฉันคนเดียว เป็นเด็กที่เกิดจากความรักและความทะนุถนอมของฉันกับทนายภานุ! พวกเราช่วยกันสร้างครอบครัวนี้ขึ้นมาหลังจากที่คุณเขี่ยฉันทิ้งอย่างไร้ค่าจำไม่ได้เหรอคะ!” คำว่า *“ลูกของฉันกับทนายภานุ”* พุ่งเข้าชนประสาทหูของปรมัตถ์ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความเจ็บปวดระคนกันพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ปรมัตถ์รู้สึกราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่อกอัดแน่นจนหายใจไม่ออก ภาพที่ภานุ—ไอ้เพื่อนตัวดีและทนายความหน้าเลือดคนนั้น—คอยตามวนเวียนอยู่ใกล้ชิดพิมพรรณตลอดสามปีที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ *ไม่จริง... มันจะเป็นไปได้ยังไง!* สัญชาตญาณดิบในตัวบอกเขาอย่างหนักแน่นว่าเด็กสองคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ไม่มีทางที่ผู้หญิงที่รักเขาฝังใจอย่างพิมพรรณจะไปมีลูกกับผู้ชายคนอื่นได้เร็วขนาดนั้น แถมหน้าตาของเด็กยังถอดแบบเขามาทุกระเบียดนิ้วขนาดนั้นด้วย! “เธอโกหก!” ปรมัตถ์คำรามต่ำในลำคอ ดวงตาสสีเข้มแดงก่ำด้วยความบ้าคลั่ง “ถ้าเด็กนั่นเป็นลูกของไอ้ภานุดจริง ทำไมหน้าตาถึงได้เหมือนฉันเป๊ะขนาดนั้น! ทำไมรอยยิ้ม ทำไมแววตา ถึงได้ก๊อปปี้ฉันมาหมดทั้งดุ้น! พิมพรรณ... เธอกำลังโกหกคำโตเพื่อปกป้องเด็กพวกนี้จากฉันใช่ไหม!” “ฉันจะโกหกคุณไปทำไม ในเมื่อตัวคุณเองก็ไม่มีค่าพอให้ฉันต้องเสียเวลาโกหกด้วยซ้ำ!” พิมพรรณสวนกลับทันควัน หน้าอกกระเพื่อมไหวตามแรงหายใจหอบถี่ แม้ริมฝีปากของเธอจะพยายามแย้มยิ้มเยาะเย้ยเพื่อกลบเกลื่อนความหวาดหวั่น แต่ปลายนิ้วที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อนิ่ง กลับกำลังทรยศคำพูดของเธออย่างสิ้นเชิง ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีแข็งกร้าว... แววตาไหวระริกที่ฉายชัดถึงความหวาดกลัวว่าเขาจะแย่งลูกไป... ทุกๆ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ไม่รอดพ้นจากสายตาคมกริบของนักธุรกิจร้อยล้านที่ผ่านเล่ห์เหลี่ยมมาโชกโชนอย่างปรมัตถ์ไปได้เลย ปรมัตถ์แค่นยิ้มหยันออกมา ชัยชนะเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในอกเมื่อเขาจับจุดอ่อนของเธอได้ “เธอกำลังกลัว พิม...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของเธอเมื่อเขาสVทายก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกครั้งด้วยความเร็วที่เธอตั้งตัวไม่ทัน “แววตาของเธอมันฟ้อง... เด็กสองคนนั้นคือน้ำ 
กามและเลือดเนื้อของฉันใช่ไหม? น้องไปป์กับน้องปั้นเป็นลูกของฉัน!” “ไม่ใช่! ออกไปนะ!” พิมพรรณผลอกแกร่งเต็มแรง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดเผาะลงมาอาบแก้มด้วยความคับแค้นใจ ทว่าปรมัตถ์กลับไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มือหนาคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้นบังคับให้รับจูบคาดโทษที่เต็มไปด้วยความโหยหาและอารมณ์อันคุกรุ่น “ต่อให้เธอปฏิเสธจนปากเปียกปากแฉะแค่ไหน...” ปรมัตถ์กระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มแดงก่ำ “ฉันก็จะพิสูจน์มันด้วยตัวเอง... และถ้าเด็กพวกนั้นเป็นลูกของฉันจริงๆ พิมพรรณ เตรียมตัวชดใช้ความผิดที่กล้าพรากลูกพรากเมียฉันหนีไปได้เลย!” ยังไม่ทันที่พิมพรรณจะได้อ้าปากด่าทอหรือหาทางหลุดพ้นจากพันธนาการอันแข็งแกร่งนี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะพร้อมกับเสียงไขกุญแจจากด้านนอก ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยที่ดังลั่นห้อง “ม๊าฮะ! คุณป้าข้างห้องให้ขนมปังมาด้วย... เอ๊ะ! คุณลุงใจร้ายคนนั้นเข้ามาอยู่ในห้องเราได้ยังไงฮะ!” ปรมัตถ์ชะביกมือที่จับข้อมือพิมพรรณออกช้าๆ เขาหันขวับไปมองตามเสียงเรียกนั้นทันที... และลมหายใจของประธานหนุ่มก็แทบหยุดสะะงัก เมื่อร่างป้อมๆ ของเด็กชายฝาแฝดหน้าตาเหมือนเขาราวกับส่องกระจก กำลังยืนตาโตถือถุงขนมจ้องมองเขาเขม็งอยู่ที่หน้าประตู โดยมีทนายภานุกำลังยืนหน้าเครียดขมึงตึงประกบอยู่ด้านหลังพร้อมเอกสารในมือ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่ของตัวละครไปพร้อมๆ กันนะคะ