เดิมพันด้วยชีวิต

กลิ่นอับชื้นของซากอิฐปรักหักพังผสมผสานกับกลิ่นคาวสนิมเลือด จู่โจมโสตประสาททันทีที่รองเท้าบูทหนังเหยียบย่ำลงบนพื้นคอนกรีตผุกร่อน ที่นี่คือโรงงานร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา สถานที่ที่แผนผังกรมโยธาธิการระบุว่าเป็นเขตก่อสร้างถูกทิ้งร้างมานานกว่าทศวรรษ แต่ในความเป็นจริง มันถูกใช้เป็นห้องทดลองลับสำหรับพิธีกรรม "ย้อมวิญญาณ" ที่เปื้อนเลือดของฆาตกรต่อเนื่องซึ่งกำลังเล่นเกมประสาทกับพวกเขา "คุณประเมินความเสี่ยงต่ำเกินไป หมอชา" เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์ภาคินดังขึ้นเหนือเสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิม เขาขยับกายเข้าประชิดแผ่นหลังบางของแพทย์หญิงณัฐชาในความมืด ร่างสูงใหญ่กักตัวเธอไว้กับเสาคอนกรีตเปลือยเปล่าเพื่อซ่อนเร้นจากแสงไฟฉายกราดผ่านของยามลาดตระเวนด้านนอก ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มและกลิ่นบุหรี่จางๆ เจือกลิ่นจันทน์กะพ้อผสมผสานกันอย่างเป็นเอกลักษณ์ มันคือกลิ่นที่ณัฐชาคุ้นเคยดี—กลิ่นที่มักมาพร้อมกับอันตรายและความเย้ายวนใจอันตราย ณัฐชาไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เธอนิ่งค้างสายตาคมกริบไว้ที่จอแท็บเล็ตขนาดเล็กในมือ แสดงแผนผังความร้อน (Thermal Imaging) ที่ตรวจจับสัญญาณชีพของตัวประกันสามคนที่ถูกขังอยู่ชั้นใต้ดิน "ฉันไม่ใช่เด็กฝึกงานที่จะต้องให้คุณมาสอนเรื่องการประเมินสถานการณ์นะครับ อาจารย์ภาคิน" เธอกระซิบตอบ เสียงเรียบสนิทแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน ดวงตาสอบสวนคู่นั้นเหลือบมองหน้าผากที่มีรอยเหงื่อซึมของชายหนุ่ม "และถ้าจำไม่ผิด ข้อตกลงของเราคือการแยกย้ายกันหาทางเข้า ไม่ใช่มาเดินตามประกบกันแบบนี้" "เพราะผมไม่อยากเก็บศพคุณกลับไปชันสูตรด้วยมือตัวเองต่างหาก" ภาคินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่จนเส้นขนลุกชัน "ฆาตกรไม่ได้ใช้แค่วิทยาศาสตร์ หรือแค่ไสยเวท แต่มันเล่นกับจิตวิทยาของเหยื่อ... และมันรู้ว่าจุดอ่อนของคุณคืออะไร" คำพูดนั้นสะท้อนลึกลงไปในรอยแผลเป็นที่ณัฐชาพยายามฝังกลบมาตลอดชีวิต—ภาพความทรงจำสีเลือดในคืนที่ครอบครัวของเธอถูกสังเวยในพิธีกรรมโบราณ มือเรียวของแพทย์หญิงกำด้ามปืนพกในซองใต้เสื้อแจ็คเก็ตแน่นขึ้นจนข้อต่องอขาว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบัน "ถ้ามันรู้จุดอ่อนของฉัน มันก็คงไม่รู้ว่าฉันเกลียดการถูกชักใยมากแค่ไหน" ณัฐชาดันร่างสูงออกเบาๆ ก่อนจะพยักเพยิดให้เคลื่อนตัวไปตามทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวสู่ชั้นใต้ดิน บรรยากาศรอบตัวหนาทึบด้วยพลังงานลี้ลับที่แม้แต่คนไม่เชื่อเรื่องงมงายอย่างเธอยังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล อากาศเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นธูปโบราณและน้ำมันพรายโชยมาเป็นระลอก พร้อมกับเสียงสวดพึมพำภาษาขอมโบราณที่แว่วมาจากเบื้องล่าง ราวกับมีคนนับร้อยกำลังกระซิบอยู่ในโสตประสาท ทั้งคู่ก้าวลึกเข้ามาในห้องโถงกว้างกลางชั้นใต้ดิน แสงไฟจากคบเพลิงสีแดงสลัวเผยให้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว ร่างของตัวประกันสามคนถูกมึงตรึงไว้กับเสาไม้ด้วยสายสิญจน์อาคม เลือดสดๆ ไหลหยดลงสู่ภาชนะสำริดโบราณกลางวงสายมหาอุตม์ ตรงกลางนั้น ฆาตกรในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังยืนหันหลังให้ ท่องคาถาก้องกังวานพร้อมกับยกมีดอาคมขึ้นเตรียมปลิดชีพเหยื่อรายแรก "หยุดอยู่ตรงนั้น!" ณัฐชาตวาดลั่น พร้อมกับยกปืนเล็งตรงไปยังแผ่นหลังของฆาตกร เสียงของเธอสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงมืดทึบ ฆาตกรหยุดชะงัก ชายในชุดคลุมค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ... เผยให้เห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าที่สวมหน้ากากครึ่งซีก รอยยิ้มที่ทำให้ภาคินต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความตกใจ "ระวัง! หมอชา ถอยออกมา!" ภาคินตะโกนลั่นเมื่อตระหนักถึงบางอย่าง แต่สายเกินไปแล้ว ร่างของตัวประกันคนกลางเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกโพลงกลายเป็นสีดำสนิทอย่างไร้แววตา ก่อนที่เสียงหัวเราะเยือกเย็นจะดังออกมาจากลำคอของเหยื่อและฆาตกรพร้อมกัน—เสียงที่ไม่ได้มีแค่เสียงเดียว แต่เป็นเสียงประสานนับสิบทับซ้อนกัน "ยินดีต้อนรับสู่พิธีบรรณาการครับ... ดร.ภาคิน และคุณหมอณัฐชา" เสียงนั้นเอ่ยชื่อพวกเขาอย่างสนิทสนม พร้อมกับที่ประตูเหล็กหนักอึ้งเบื้องหลังกระแทกปิดลงด้วยแรงลมมหาศาล เสียงล็อกกลอนดัง "คลิก" สะท้อนก้อง ปิดตายทางหนีทีไล่ทั้งหมดในพริบตา ณัฐชากวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตระหนก สายสิญจน์ที่พื้นไม่ได้มีไว้แค่ขังตัวประกัน แต่มันกำลังเรืองแสงสีเลือดลามเข้ามาหาพวกเธอเป็นวงกลม นี่ไม่ใช่การบุกรุกเพื่อช่วยตัวประกัน... แต่นี่คือกับดักที่ถูกออกแบบมาเพื่อต้อนพวกเขาให้เดินเข้ามาอยู่ในวงล้อมของพิธีกรรมตั้งแต่แรก ภาคินก้าวเข้ามาขวางหน้าณัฐชาไว้ มือขวากระชากยันต์ทองแดงโบราณออกจากกระเป๋าเสื้อพร้อมรับมือ แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นสัญลักษณ์ที่สลักไว้บนเสาหลักของห้อง—สัญลักษณ์ประจำตระกูล... ตระกูลที่ควรจะสูญสลายหายไปจากสารบบเมื่อยี่สิบปีก่อน พร้อมกับเหตุการณ์ในอดีตของเขาเอง รอยยิ้มบนหน้ากากของฆาตกรกว้างขึ้น ก่อนที่เขาจะดึงหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของภาคินแทบหยุดเต้น "ไม่เจอกันนานนะ... พี่ชาย" อรุณมนตราขาวขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดและจิตวิทยาอันซับซ้อนในบทที่ 30 นี้ด้วยกันนะครับ