การหักมุมครั้งใหญ่

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและน้ำยาฟอร์มาลินเจือจางในห้องผ่าศพปลอดเชื้อ ไม่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัยกับใคร... ยิ่งในยามวิกาลที่เงียบสงัดเช่นนี้ บรรยากาศรอบตัวยิ่งบีบคั้นราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนเกือบหมดห้อง "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ใหญ่กว่าที่คุณคิดนะ, สารวัตร" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของอาจารย์ภาคินดังขึ้น ทำลายความเงียบงัดขึ้นท่ามกลางแสงไฟนีออนสีขาวโพลน ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับยืนกอดอกพิงขอบตู้เก็บเครื่องมือแพทย์ สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์จ้องมองไปยังร่างของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบตำรวจยศพันตำรวจโท ซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะชันสูตร สารวัตรวิฑูรย์... นายตำรวจผู้เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงคนสำคัญในคดีพิธีกรรมลึกลับ ผู้ที่คอยประสานงาน จัดหาเอกสารลับ และเคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขามาตลอดหลายสัปดาห์ ใบหน้าของสารวัตรวิฑูรย์ในยามนี้ไม่มีรอยยิ้มที่เป็นมิตรเช่นเคย มีเพียงความนิ่งงันที่เคลือบด้วยความเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด แพทย์หญิงณัฐชาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติการชันสูตร แววตาคู่สวยไหววูบด้วยความไม่เข้าใจ เธอมองหน้าภาคินสลับกับสารวัตรวิฑูรย์ อากาศรอบตัวเธอกำลังลดอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว "อาจารย์หมายความว่าอย่างไรครับ?" ณัฐชาขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงของเธอเจือความตึงเครียด "สารวัตรวิฑูรย์คือคนที่ช่วยเราแกะรอยยันต์อาคมในศพแรก... เขาเป็นคนเดียวในกองปราบที่เชื่อเรื่องไสยเวทที่เรากำลังสืบสวนอยู่" วิฑูรย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหบพร่าและแห้งแล้ง มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของมิตรแท้ แต่มันคือเสียงของสัตว์ป่าที่จนมุมและเตรียมจะกระโจนใส่เหยื่อ "คุณหมอนี่ช่างไรoเดียงสาเสียจริง หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่ครับ?" วิฑูรย์ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตร กลิ่นอายบางอย่างโชยมาปะทะจมูกของภาคิน—กลิ่นหอมหวานเอียนๆ ของกำยานโบราณผสมกับสาบโคลนจากแม่น้ำสายเก่า กลิ่นอายแบบเดียวกับที่ติดอยู่บนร่างของเหยื่อในคดีฆาตกรรมทุกศพ "คุณคิดจริงๆ หรือว่า ตำรวจยศแค่นี้จะเข้าถึงแฟ้มลับระดับความมั่นคงของกรมได้ง่ายๆ โดยไม่มี... 'ใครสักคน' คอยเปิดประตูให้?" ณัฐชาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาที สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว ภาพเอกสารที่รั่วไหล ภาพแผนการเคลื่อนย้ายกำลังพลที่มักจะผิดพลาดไปหนึ่งก้าวเสมอ... ทุกอย่างเริ่มต่อจิ๊กซอว์เข้าหากันอย่างน่ากลัว "คุณ... คุณคือหนอนกระบือในองค์กรอย่างนั้นหรือ?" ณัฐชาเอ่ยถาม เสียงของเธอดังสะท้อนก้องในห้องสี่เหลี่ยม "คำว่า 'หนอนกระบือ' มันดูเด็กน้อยไปหน่อยนะครับคุณหมอ" วิฑูรย์ยิ้มเยาะ แววตาของนายตำรวจใหญ่ฉายแววอำมหิตขึ้นอย่างปิดไม่มิด "ในวงการไสยเวทและอำนาจมืด ไม่มีใครเป็นแค่ลูกน้องหรอกครับ... เราทุกคนต่างก็เป็น 'ผู้รับใช้' ของวงจรที่ใหญ่กว่านั้นทั้งสิ้น" ภาคินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันแบบที่มักจะทำให้คู่สนทนารู้สึกเหมือนถูกอ่านทะลุปรุโปร่ง "ผมสงสัยคุณมาตั้งแต่คืนที่เราตรวจพบบันทึกใบลานที่วัดร้างแห่งนั้นแล้ว, สารวัตร" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น่าขนลุก เขาก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากมุมห้อง ร่างสูงใหญ่กดดันบรรยากาศรอบตัวให้แคบลง "รอยเปื้อนหมึกจันทร์เพ็ญบนข้อมือขวาของคุณ... มันล้างไม่ออกหรอก ต่อให้คุณจะพยายามขัดมันด้วยกรดเคมีแค่ไหนก็ตามที กลิ่นอายของอาคมสายดำมันฝังรากลึกถึงระดับจิตวิญญาณแล้ว" วิฑูรย์หุบยิ้มทันที แววตาฉายความตื่นตระหนกวูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเหี้ยมเกรียม มือขวาของเขาค่อยๆ เลื่อนลงไปแตะที่ด้ามปืนพกประจำกายข้างเอวอย่างแนบเนียน "แกฉลาดเกินไปแล้ว, อาจารย์ภาคิน..." วิฑูรย์กระซิบ เสียงต่ำลอดไรฟัน "น่าเสียดายที่คนฉลาดมักจะอายุสั้น" ภายในห้องผ่าศพที่ควรจะเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุด กลับกลายเป็นกรงมรณะที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ณัฐชากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แม้เธอจะเป็นแพทย์ที่เชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกำลังกรีดร้องเตือนภัยขั้นสูงสุด ดวงตาของภาคินและวิฑูรย์ประสานกันในความเงียบที่ระอุด้วยจิตสังหาร ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่วิฑูรย์กำลังจะชักอาวุธออกจากซอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องผ่าศพ พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งตามรหัสลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ นอกจาก... วิฑูรย์ชะงัก ภาคินหรี่ตาลงเล็กน้อย ส่วนณัฐชากลั้นหายใจ ประตูห้องผ่าศพถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา... คนที่พวกเขาทั้งคู่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น ณ ที่แห่งนี้ ในเวลานี้ อรุณมนตราขาวขอขอบพระคุณท่านผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดด้วยกันในตอนนี้นะครับ