การเลือกครั้งสุดท้าย

"วางมือถือของคุณลงเสียเถอะครับอีฟ เพราะไม่ว่าคุณจะกดคำสั่งรันอัลกอริทึมซ้ำอีกกี่ครั้ง ตัวเลขความน่าจะเป็นที่ครอบครัวผมจะรอดชีวิตในลูปนี้ มันก็ยังคงเป็นศูนย์" เรนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องแล็บใต้ดิน เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับพื้นผิวของทะเลสาบที่ถูกแช่แข็ง แต่ในแววตาคู่คมนั้นกลับสั่นไหวด้วยพายุแห่งความขัดแย้ง เขาไม่ได้หันไปมองคู่หูที่กำลังพิมพ์คำสั่งด้วยนิ้วสั่นเทา หากแต่จ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมสีครามที่แสดงกราฟความผันผวนของมิติเวลา 86,400 วินาที ซึ่งกำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของลูปที่หมื่นเท่าไหร่เขาเองก็เริ่มจำไม่ได้ ดร.อีฟหยุดมือทันที เธอสูดหายใจเข้าลึกจนเห็นกล้ามเนื้อไหปลาร้าไหวระริก ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม "คุณรู้ดีกว่าใครเรน ว่าถ้าเราเลือกทางเลือกสุดท้ายนี้... อดีตที่สมบูรณ์แบบที่คุณโหยหาจะกลายเป็นจริง แต่โลกที่คุณรู้จัก โลกที่มีตัวตนของฉันและงานวิจัยทั้งหมดนี้จะถูกลบหายไปเหมือนเศษฝุ่นในจักรวาล คุณยอมแลกชีวิตคนนับล้านในปัจจุบัน เพียงเพื่อสัมผัสความอบอุ่นของบ้านที่ไม่มีอยู่จริงงั้นหรือครับ?" "นั่นไม่ใช่การแลกเปลี่ยน แต่มันคือการแก้ไขข้อผิดพลาดครับอีฟ" เรนหันกลับมา แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววโหยหาอย่างปิดไม่มิด "ทุกวินาทีที่ผมอยู่ในลูปนี้ ผมคือคนบาปที่ติดค้างอยู่กับความตายของพ่อแม่ ผมคำนวณมาแล้ว อัลกอริทึมสุดท้ายไม่ได้ทำลายล้างโลก แต่มันแค่รีเซ็ตเงื่อนไขของเวลาไปสู่จุดก่อนเกิดโศกนาฏกรรม ครั้งเดียวเท่านั้น... แค่ครั้งเดียวที่ผมจะได้บอกลาพวกเขาด้วยตัวเอง" "ด้วยการเสียสละอนาคตของมนุษยชาติ?" อีฟเดินตรงเข้ามาใกล้ กลิ่นโอโซนจากเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัมฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศจนสัมผัสได้ถึงความกดอากาศที่ต่ำลง เธอคว้าข้อมือของเรนไว้แน่น "มองหน้าผมสิเรน! คุณมองเห็นความหมายของชีวิตในอนาคตที่กำลังจะมาถึงบ้างไหม หรือในหัวคุณมีแค่สมการที่พยายามหาทางย้อนเวลาเพื่อรักษาอีโก้ของตัวเองกันแน่?" เรนชะงัก สายตาของเขาเลื่อนไปมองใบหน้าของอีฟ—หญิงสาวที่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขามาตลอดการเดินทางที่ไร้จุดจบ ความสับสนในใจของเขาตีรวนราวกับสมการที่ไม่มีวันลงตัว หากเขาเลือกความสมบูรณ์แบบของอดีต เขาจะสมหวังในฐานะลูกชายที่เคยบกพร่อง แต่ถ้าเขาเลือกปัจจุบันที่โหดร้าย เขาจะยังคงเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง แต่ต้องแบกรับความโดดเดี่ยวไปตลอดกาล "ตรรกะบอกให้ผมทำลายลูปนี้ด้วยการปล่อยให้มันดำเนินต่อไปตามความเป็นจริง แต่หัวใจของผม..." เรนเว้นจังหวะ เสียงของเขาทุ้มต่ำและแผ่วเบา "หัวใจของผมมันคำนวณไม่ได้ครับอีฟ มันไม่ได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของเหตุและผล แต่มันตั้งอยู่บนกองซากปรักหักพังของความทรงจำ" เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะแผงควบคุมหลัก ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง นิ้วของเขาจ่ออยู่เหนือปุ่ม 'Execute Final Reset' ซึ่งจะเปลี่ยนผ่านเวลาจากลูปที่วนเวียนไปสู่เส้นเวลาใหม่ที่เขาเป็นผู้กำหนดค่าพารามิเตอร์เองทั้งหมด "ถ้าผมกดปุ่มนี้ คุณจะไม่ได้ยินแม้แต่เสียงของตัวเองในโลกใหม่" เรนกระซิบ "คุณจะถูกลบหายไปเหมือนไม่เคยเกิดมา อีฟ... คุณกลัวไหม?" อีฟยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่เศร้าสร้อยแต่เต็มไปด้วยความเข้าใจ เธอค่อยๆ วางมือทับบนมือของเรนที่สั่นเทา "นักคณิตศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมักจะรู้ดีว่า สมการที่สวยงามที่สุด บางครั้งก็คือสมการที่ต้องมีจุดจบครับเรน ถ้าการเสียสละของฉันคือค่าความแปรปรวนเดียวที่ทำให้คุณก้าวข้ามความเจ็บปวดได้... ผมก็ยินดีที่จะเป็นค่าตัวแปรนั้น" มือของทั้งสองคนกดทับลงบนแผงควบคุมพร้อมกัน ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าก็ระเบิดออกมาจากแกนกลางของเครื่องปฏิกรณ์ เสียงสัญญาณเตือนภัยที่เคยดังระงมดับหายไปเหลือเพียงความเงียบงันดั่งสุญญากาศ หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวและเริ่มแตกสลายเป็นละอองแสง แต่ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลง เสียงปริศนาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างหลังพวกเขา "ฉันเกรงว่า... พ่อแม่ของเรนในอดีตที่คุณกำลังจะกลับไปหา ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดหรอกนะ" ทั้งเรนและอีฟหันขวับไปมองทางด้านหลัง พร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง เมื่อบุคคลที่ปรากฏตัวขึ้นในห้องแล็บที่ควรจะเป็นจุดจบของเวลา กลับเป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเหมือนกับเรนทุกประการในวัยที่แก่กว่าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เขาถืออุปกรณ์ควบคุมมิติเวลาที่ล้ำสมัยกว่าที่พวกเขามีอยู่ในมือ และปืนเลเซอร์สีดำสนิทที่จ่อตรงมายังหัวใจของเรน "ยินดีต้อนรับสู่ลูปที่ 86,401 ครับเรน... ลูปที่คุณไม่เคยคำนวณถึง" ควอนตัมคอร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลานี้มาด้วยกันนะครับ