เหนือความน่าจะเป็น

"ถ้าคุณกดปุ่มนั้น เราจะไม่มีวันกลับไปที่จุดเริ่มต้นได้อีกเลย เรน... แม้แต่ความเจ็บปวดที่จำฝังใจว่าครอบครัวตายไปต่อหน้าต่อตานั่น คุณก็อาจจะไม่มีโอกาสได้แก้ไขมันอีก" เสียงของดร.อีฟสั่นพร่า มือของเธอที่วางอยู่บนแผงควบคุมหลักสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด แสงไฟสีฟ้าสลัวจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนบนดวงตาที่เบิกกว้างของเธอ ภายในห้องนิรภัยใต้ดินที่เต็มไปด้วยเสียงหึ่งของเซิร์ฟเวอร์ควอนตัมที่กำลังทำงานหนักจนแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เรนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าคันโยกที่ทำจากโลหะผสมพิเศษ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไร้อารมณ์ ราวกับหน้ากากที่สร้างขึ้นจากสมการคณิตศาสตร์ที่ไร้หัวใจ แต่ในดวงตาคู่คมนั้นกลับมีร่องรอยของพายุที่กำลังโหมกระหน่ำ เขาไม่ได้มองไปที่อีฟ เขามองไปที่ตัวเลขรหัสที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วเหนือขีดจำกัดของมนุษย์ที่จะอ่านทัน—มันคืออัลกอริทึมของเวลาที่กำหนดชะตากรรมของโลกใบนี้มาตลอด 86,400 วินาที "นั่นแหละคือประเด็นครับ อีฟ" เรนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบ แต่แฝงด้วยความหนักแน่นราวกับประกาศิต "ความเจ็บปวดที่วนลูปอยู่ซ้ำๆ มันไม่ใช่การแก้ไข แต่มันคือการทรมาน พระเจ้า... หรือไอ้โค้ดบ้าๆ ที่เขียนโลกนี้ขึ้นมา กำลังสนุกกับการเห็นเราพยายามเปลี่ยนผลลัพธ์ แต่ถ้าเราทำลายเงื่อนไขของตัวแปรอิสระทิ้งไป ความเป็นไปได้จะไม่ได้มีแค่หนึ่ง หรือศูนย์อีกต่อไป แต่มันจะกลายเป็น 'อนันต์'" "คุณกำลังพนันด้วยความว่างเปล่า!" อีฟก้าวเข้ามาใกล้ พยายามจะคว้าแขนของเขาไว้ "ถ้าเราทำลายลูปนี้ อนาคตจะกลายเป็นความไม่แน่นอนที่คำนวณไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยววินาที เราอาจจะหายไปจากประวัติศาสตร์ทันทีที่นิ้วของคุณแตะลงไป!" เรนหันมามองอีฟ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา—มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงความเย่อหยิ่ง แต่มันคือรอยยิ้มของชายที่ปลดแอกตัวเองจากโซ่ตรวนแห่งความกลัว "อีฟครับ ชีวิตที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจุดจบคืออะไร มันไม่ต่างจากก้อนหินที่ถูกโยนลงน้ำ มันรู้อยู่แล้วว่าจะตกลงที่ไหน การที่เรามีชีวิตอยู่โดยไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร นั่นแหละคือมนุษย์ที่แท้จริง" นิ้วของเรนกดลงบนหน้าจอคอนโซล นิ้วรัวพิมพ์คำสั่งสุดท้าย *'DELETE_PREDETERMINED_PATH.EXE'* ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวแหลมสูงดังขึ้นจนแก้วหูแทบฉีกขาด พลังงานควอนตัมที่ถูกกักขังระเบิดออกเป็นแสงสว่างวาบสีขาวโพลนไปทั่วห้อง ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำชะล้าง อัลกอริทึมที่เคยเป็นกฎเหล็กของเวลาเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองที่ร่วงหล่นลงมาดุจหิมะ ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง อีฟทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน เธอพยายามเช็กค่าสถานะบนจอดิจิทัลที่หลงเหลืออยู่ "เรน... สัญญาณชีพของเวลา... มันหายไปแล้ว ทุกอย่างกลายเป็นศูนย์ เราไม่ได้อยู่ในลูปแล้ว แต่เรา... เรากำลังหลุดออกไปจากมิติเวลา!" เรนไม่ได้ตอบ เขาทำเพียงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ในขณะที่กำแพงห้องนิรภัยค่อยๆ เลือนหายไป เผยให้เห็นทัศนียภาพเบื้องหลังที่ไร้เหตุผล บางจุดเป็นท้องฟ้าที่มืดมิดไร้ดาว บางจุดเป็นทุ่งหญ้าที่ลุกไหม้ด้วยไฟสีฟ้า เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำคือการทำลายกรงขังที่เรียกว่า 'ชะตากรรม' แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เปิดประตูสู่อันตรายที่ไม่มีใครในจักรวาลนี้เคยเผชิญมาก่อน "เราทำสำเร็จแล้วใช่ไหม?" อีฟกระซิบถาม ทั้งที่รู้ดีว่าคำถามนี้ไม่มีคำตอบที่แน่นอน "เราทำสำเร็จในฐานะผู้ท้าทายครับ" เรนตอบพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่กำลังแตกสลายเป็นเศษแก้ว "แต่เรายังต้องพิสูจน์ว่า เราจะสามารถยืนหยัดอยู่บนความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์นี้ได้นานแค่ไหน" ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ก้าวเดินต่อไป แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ทำให้ทั้งห้องหยุดนิ่งสนิท ท่ามกลางซากปรักหักพังของมิติเวลา ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวผ่านม่านแห่งความว่างเปล่าเข้ามา เป็นชายในชุดสูทสีเทาเรียบกริบที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาถือร่มคันหนึ่งที่ปลายด้ามเป็นรูปทรงนาฬิกาทรายที่ไม่มีทรายไหลผ่าน ใบหน้าของชายผู้นั้นหันมามองเรน ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่เยือกเย็นเสียจนทำให้บรรยากาศรอบตัวแข็งทื่อ "ยินดีด้วย คุณทำลายมันได้จริงๆ เรน... แต่น่าเสียดายนะที่คุณลืมไปว่า ในฐานะผู้เขียนอัลกอริทึม ผมจำเป็นต้องมี 'ระบบสำรอง' เสมอ" เขาสะบัดร่มหนึ่งครั้ง และภาพเหตุการณ์ทั้งหมดในชีวิตของเรน ตั้งแต่วันที่ครอบครัวเขาจากไปจนถึงวินาทีที่เขากดปุ่มทำลายลูป ก็ย้อนกลับมาฉายซ้ำเบื้องหน้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... มันมีตัวละครใหม่ที่ไม่ควรมีอยู่ปรากฏตัวขึ้นในความทรงจำนั้น—ตัวละครที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลานี้มาด้วยกันนะครับ ควอนตัมคอร์