ผลลัพธ์ของจักรวาล

"ถ้าเรากดปุ่มนี้ วินาทีที่ 86,401 จะกลายเป็นสิ่งที่เราไม่เคยรู้จัก... อีฟ คุณมั่นใจในค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานที่เพิ่งคำนวณมาได้จริงๆ ใช่ไหมครับ?" เรนวางนิ้วสั่นเทาลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมที่กะพริบแสงสีฟ้าหม่น แววตาของเขาไม่ได้สะท้อนความตื่นเต้น แต่สะท้อนถึงความว่างเปล่าที่สะสมมานับหมื่นลูป เขามองไปที่หน้าจอมอนิเตอร์ที่แสดงกราฟความน่าจะเป็นซึ่งบิดเบี้ยวจนแทบจะกลายเป็นเส้นตรง ดร. อีฟไม่ได้หันมามองเขา เธอจ้องมองไปที่แกนเวลาที่กำลังหยุดนิ่ง ณ วินาทีสุดท้ายของลูปที่ 86,400 นิ้วเรียวของเธอไล้ไปตามหน้าจอราวกับกำลังลูบไล้บาดแผลของจักรวาล "ความน่าจะเป็นที่ลูปจะพังทลายคือ 99.99% เรน... แต่นั่นหมายความว่าอีก 0.01% ที่เหลือ คือความพินาศที่เราอาจจะลบตัวตนของตัวเองออกไปจากประวัติศาสตร์" "ความพินาศหรืออิสรภาพครับ?" เรนแค่นยิ้ม "ตลอดแปดหมื่นหกพันสี่ร้อยวินาทีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมจำรสชาติของกาแฟที่เย็นชืดได้แม่นยำกว่าจำหน้าพ่อแม่ตัวเองเสียอีก การติดอยู่ในกรงขังแห่งตรรกะที่สมบูรณ์แบบแบบนี้... มันคือความตายที่ไม่มีวันได้พัก" เสียงเครื่องปั่นไฟในห้องแล็บใต้ดินครางต่ำราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะหมดลมหายใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของทั้งสองคน เรนมองเห็นภาพนิมิตของอดีตซ้อนทับขึ้นมา—เสียงกระจกแตก เสียงกรีดร้อง และกลิ่นควันไฟที่จางหายไปในทุกครั้งที่ลูปรีเซ็ต "เรน" อีฟหันมา แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย "หากหลังจากนี้ เวลาเดินหน้าไปแล้ว เรายังต้องเผชิญหน้ากับความสูญเสียที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ตัวเลขที่คำนวณได้ คุณจะยังเดินต่อไปไหม?" "ถ้ามันคือความจริงที่ผมต้องเจ็บปวด ผมก็ยินดีที่จะแบกรับมันครับ" เรนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "เพราะอย่างน้อย มันก็เป็นความเจ็บปวดที่เป็นของผมจริงๆ ไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ถูกโปรแกรมเอาไว้" นิ้วของเรนกดลงบนปุ่ม Enter แรงกดนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาด ทันใดนั้น ความเงียบที่เคยหยุดชะงักก็ถูกกระชากออกเหมือนผืนผ้าที่ขาดวิ่น แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องแล็บจนทั้งสองต้องหลับตาแน่น กลิ่นโอโซนฟุ้งกระจายจนแสบจมูก แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ข้าวของเครื่องใช้ร่วงหล่นลงพื้น หนึ่งวินาที... สองวินาที... สามวินาที... เสียงนาฬิกาอะนาล็อกบนผนังที่เคยตายสนิทไปนานนับปี เริ่มขยับเขยื้อน—เข็มวินาทีดีดตัวขึ้นช้าๆ ก่อนจะเดินหน้าต่ออย่างมั่นคง *ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...* อีฟลืมตาขึ้นช้าๆ แสงสว่างจางลงจนกลายเป็นแสงไฟนีออนปกติในห้องแล็บ เธอหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก "เรน... เราทำสำเร็จแล้ว เวลา... มันกำลังเดินไปข้างหน้า" เรนรีบกวาดสายตาไปที่นาฬิกาบนหน้าจอหลัก: 00:00:04... 00:00:05... ตัวเลขเหล่านั้นไม่รีเซ็ต แต่มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหยาดฝนที่ไม่มีวันหยุดตก เขารู้สึกถึงน้ำหนักของอากาศที่เปลี่ยนแปลงไป เขารู้สึกถึง 'ปัจจุบัน' ที่สัมผัสได้จริง ไม่ใช่ค่าคงที่ทางคณิตศาสตร์ที่เขาสร้างขึ้นมา แต่ความปิติในใจยังไม่ทันได้ก่อตัว สิ่งผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอย่างกะทันหัน ไม่ใช่สัญญาณเตือนระบบลูป แต่เป็นสัญญาณเตือนการบุกรุกจากภายนอก ประตูนิรภัยของห้องแล็บถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนหลายกลุ่มที่กรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ชายในชุดสูทสีดำสนิทเดินนำหน้าเข้ามาในห้อง เขาดูไม่เหมือนทหารรับจ้าง แต่ดูเหมือนผู้บริหารระดับสูงขององค์กรที่เขาทั้งคู่เคยทำวิจัยให้ ชายคนนั้นมองมาที่เรนด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ก่อนจะกดอุปกรณ์บางอย่างที่ข้อมือ "ยินดีด้วยครับ คุณเรน ดร. อีฟ" ชายคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "ขอบพระคุณที่ช่วยพิสูจน์ให้เราเห็นว่า อัลกอริทึมสุดท้ายทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ... ทีนี้ ก็นำโปรเจกต์ 'คืนชีพพระเจ้า' ออกมาให้เราได้แล้ว" เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพบนจอมอนิเตอร์เบื้องหลังชายผู้นั้น... มันไม่ใช่ภาพของโลกที่เขาเพิ่งกอบกู้ แต่มันคือภาพถ่ายของเขาและอีฟในห้องนี้... แต่ในภาพนั้น ทั้งคู่ไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพัง หากแต่มีเงาสีดำรูปร่างมนุษย์ยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังของพวกเขาทั้งสองคนมาตลอดเวลา นี่ไม่ใช่การเดินหน้าของเวลา แต่มันคือการเปิดประตูสู่บางสิ่งที่รอคอยให้พวกเขาสิ้นสุดลูปเพื่อเริ่มเกมการล่าที่แท้จริง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลานี้มาด้วยกันนะครับ ควอนตัมคอร์