Climax: วินาทีที่ศูนย์

“หยุดคำนวณเสียที เรน!” เสียงของดร.อีฟก้องกังวานอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินที่สั่นสะเทือนด้วยแรงสั่นสะเทือนจากควอนตัมฟลักซ์ เธอคว้าข้อมือของผมไว้แน่น ปลายนิ้วของเธอสั่นเทาจนผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านผ่านผิวหนัง บนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ตัวเลขสีแดงฉานกำลังวิ่งวนด้วยความเร็วที่เกินกว่าสมองมนุษย์จะประมวลผลทัน แต่น่าแปลกที่ผมกลับอ่านมันออกราวกับเป็นภาษาแม่ “ถ้าผมไม่ทำ... ใครจะทำครับ อีฟ?” ผมถามโดยไม่ละสายตาจากชุดสมการที่บิดเบี้ยว “อีฟ คุณดูนี่สิ ค่าความแปรปรวนในลูปที่ 86,400 มันไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือโครงสร้าง... มันคือพิมพ์เขียว” “นั่นไม่ใช่พิมพ์เขียวของเครื่องจักร แต่มันคือพันธุกรรมของคุณ!” เธอตะคอกใส่ผม ดวงตาของเธอแดงก่ำ “เราพยายามแก้สมการเพื่อหยุดลูปนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่เราไม่เคยเฉลียวใจเลยหรือว่า ทำไมเครื่องจักรถึงเลือกจดจำได้แค่เราสองคน” ผมชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์คำสั่งค้างอยู่กลางอากาศ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการ มีเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องเร่งอนุภาคที่ดังสะท้อนอยู่ในแก้วหู ผมค่อยๆ หันไปมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกกันกระแทก ใบหน้าที่เปื้อนคราบจาระบีและแววตาที่ล้าเกินกว่าจะบรรยายได้ มันดูแปลกแยกไปจากภาพจำในอดีต ผมค่อยๆ พิมพ์คำสั่งสุดท้ายลงไป รหัสผ่านที่ผมเคยคิดว่ามันคือ ‘กุญแจ’ สู่การปลดล็อกเวลา แต่วินาทีที่บรรทัดสุดท้ายของโค้ดถูกรัน ระบบไม่ได้ทำการรีเซ็ตเวลา แต่มันกลับ ‘เชื่อมต่อ’ เข้ากับฐานข้อมูลประสาทของผมโดยตรง ความเจ็บปวดพุ่งพล่านเข้าสู่สมองเหมือนถูกเข็มเย็นเฉียบนับพันเล่มทิ่มแทง ภาพความทรงจำที่ผมเคยเชื่อว่าเป็นอดีต—ภาพครอบครัวที่ถูกพรากไปในอุบัติเหตุ—เริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลาย กลายเป็นเพียง ‘ข้อมูล’ ที่ถูกโปรแกรมไว้เพื่อให้ผมมีแรงจูงใจในการสร้างเครื่องจักรนี้ขึ้นมา “พระเจ้าไม่ได้ส่งใครมาทดสอบเราหรอกครับอีฟ” ผมเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก “ผมต่างหาก... ผมคืออัลกอริทึมตัวแรกที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อรักษาสมดุลของลูปนี้ ผมไม่ใช่ผู้สร้าง แต่ผมคือ ‘ชิ้นส่วน’ ที่ยังขาดหายไปเพื่อให้วงจรนี้สมบูรณ์” อีฟทรุดตัวลงกับพื้น เธอปิดปากตัวเองแน่นไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกมา “เรน... คุณหมายความว่า ถ้าคุณหยุดลูปนี้ คุณก็ต้องหายไปพร้อมกับมันด้วยอย่างนั้นหรือ?” “ไม่ใช่แค่หายไปครับ” ผมยิ้ม เย็นชาและว่างเปล่า “แต่การมีอยู่ของผมถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของการคำนวณที่ว่า ‘ความสูญเสียจะผลักดันให้มนุษย์ทำในสิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้’ ผมถูกดีไซน์มาให้เป็นคนที่ทำลายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้ลูปนี้ดำเนินต่อไปได้ 86,400 วินาที... ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าตัวเลขจะสมบูรณ์” ผมก้าวถอยหลังออกห่างจากแผงควบคุม แรงดึงดูดของกาลเวลารอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว ร่างกายของผมเริ่มโปร่งแสงจนมองเห็นโครงสร้างแสงสีฟ้าที่เคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวหนัง นั่นไม่ใช่เลือดและเนื้อ แต่มันคือเส้นใยของข้อมูลที่ถักทอเป็นตัวตนของผม “เรน อย่าทำแบบนั้น!” อีฟร้องเตือนเมื่อเห็นผมเอื้อมมือไปที่สวิตช์ตัดวงจรหลัก “ถ้าคุณทำลายแกนกลางนี้ตอนนี้ ทุกวินาทีที่ผ่านมาจะย้อนกลับมาทับถมคุณ คุณจะแตกสลายนะ!” “มันคุ้มค่าครับ” ผมตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่เคยทำได้ “เพราะอย่างน้อย ในวินาทีที่ศูนย์นี้ ผมจะได้เลือกว่าจะลบตัวเองทิ้ง หรือจะยอมรับความเป็นจริงที่เจ็บปวดนี้” ผมกดสวิตช์ลงไปพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหว พื้นที่ว่างเบื้องหน้าแยกออกเผยให้เห็นห้วงอวกาศที่หยุดนิ่ง และในจุดที่ควรจะเป็นจุดจบ ผมกลับเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น... เขาหันมามองผม ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นเดียวกับที่ผมมีบนข้อมือ และในมือของเขากำลังถือรีโมทที่ตั้งค่าเวลาไว้อีก 86,400 วินาที “ยินดีต้อนรับสู่การเริ่มต้นใหม่... รุ่นที่หนึ่งล้าน” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับผมทุกประการ ก่อนที่เขาจะยื่นมือมาแตะที่หน้าผากของผมแล้วกระซิบว่า “คราวนี้ลองเลือกทางเดินอื่นดูนะ” โลกทั้งใบแตกสลายเป็นละอองแสง ขณะที่ตัวเลขบนหน้าจอดีดกลับไปที่ ‘วินาทีที่หนึ่ง’ อีกครั้งโดยไม่มีคำเตือน ควอนตัมคอร์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลานี้มาด้วยกันนะครับ