เบื้องหลังม่านมิติ

ประกายไฟสีน้ำเงินจัดจ้ากระเด็นออกจากแผงควบคุมหลัก กลิ่นโอโซนไหม้เกรียมฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดิน เสียงไซเรนเตือนภัยดังหวีดหวิวสลับกับเสียงระบบหล่อเย็นที่รั่วไหลจนเกิดเสียงซ่าเหมือนน้ำมันเดือด "ทำไม... อีฟ" ผมเค้นเสียงถามท่ามกลางความโกลาหล พยายามประคองร่างที่สั่นเทาจากการกระชากของมิติเวลา ฝ่ามือผมเปื้อนคราบเขม่าดำจากการพยายามเข้าไปยื้อแย่งมีดเล่มนั้น แต่ดูเหมือนมันจะสายเกินไป แผงวงจรหลักถูกทำลายยับเยิน ฐานข้อมูลเวลาของลูปที่ 10 ดับมืดลงพร้อมกับความหวังที่จะแก้ไขสมการย้อนกลับ อีฟยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือสำนึกผิด ดวงตาคู่สวยที่ผมเคยเชื่อใจว่าคือเข็มทิศนำทางในความมืดมิดคู่นั้น กลับดูเรียบเฉยเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ ใบหน้าของเธออาบด้วยแสงไฟกะพริบจากเพดานที่กำลังจะดับลง "เพราะลูปนี้คือความพยายามครั้งสุดท้ายที่ความเสถียรจะคงอยู่ได้ เรน" เธอพูดพลางปล่อยมีดในมือให้ร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง "คุณพยายามคำนวณหาทางรอด แต่คุณมองไม่เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังสมการเหล่านั้นเลยหรือครับ" "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร!?" ผมก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ มือเอื้อมคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น "เราติดอยู่ในนี้มาเก้ารอบ เราสูญเสียทุกอย่าง ทุกคนตายในลูปที่ 8 และคุณบอกว่าเรากำลังจะจบสิ้นในลูปนี้งั้นหรือ?" อีฟแค่นยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงกระดูก "ลูปคือคุกที่สวยงามที่สุดสำหรับมนุษยชาติครับ เรน... คุณจำได้ไหมว่าทำไมเราถึงเริ่มโครงการ 'โครโนส' นี่ขึ้นมา? ไม่ใช่เพื่อแก้ไขอดีต แต่เพื่อป้องกันไม่ให้มนุษย์ทำลายอนาคตที่กำลังจะมาถึงด้วยความมักง่ายของตัวเอง" ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน รอยร้าวปรากฏขึ้นบนมิติอากาศรอบตัวเรา เหมือนกระจกที่ถูกกระแทกด้วยค้อนหนักๆ เสียงกระจกแตกดังสนั่นไปทั่ว แต่เศษที่ร่วงหล่นลงมากลับกลายเป็นตัวเลขฐานสิบหกที่สลายตัวไปก่อนถึงพื้น "นั่นไม่ใช่เป้าหมายของโครงการ!" ผมตะคอก เสียงของผมสั่นเครือจากความโกรธและสับสน "เราคือกลุ่มวิจัยอิสระ เราสาบานว่าจะกอบกู้โลกจากวิกฤตพลังงานมิติที่สภาโลกสร้างขึ้น!" "สภาโลก?" อีฟหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรู้สึกสนุก "คุณยังคิดว่ามี 'สภาโลก' อยู่อีกหรือครับ เรน? ทุกอย่างที่คุณเห็น ทุกโครงการที่คุณทำ ทุกวิจัยที่คุณทุ่มเทชีวิตให้... ทั้งหมดคือสิ่งที่เราจัดฉากไว้เพื่อกักขังอัจฉริยะอย่างคุณไว้ในลูป 86,400 วินาทีนี้" เธอเดินถอยห่างไปทางกำแพงเหล็กที่กำลังบิดเบี้ยว ก่อนที่ผนังห้องจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินกว้างขวางที่ดูทันสมัยเกินกว่าจะเป็นฐานลับใต้ดิน มันไม่ใช่สถาปัตยกรรมที่ผมเคยเห็น แต่เป็นพื้นที่สีขาวโพลนที่ไร้จุดสิ้นสุด บนผนังแต่ละด้านปรากฏจอภาพโฮโลแกรมลอยตัวนับพัน แสดงภาพเหตุการณ์เดียวกันในลูปที่ 1 ถึงลูปที่ 9 วนซ้ำไปมาอย่างเป็นระเบียบ "องค์กร 'เอเธอร์' ไม่ได้ต้องการกู้โลก" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังอีฟ ชายในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบเดินออกมา เขาขยับแว่นสายตาก่อนจะยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตรเกินควร "เราแค่ต้องการให้เวลาหยุดหมุน เพื่อที่ความผิดพลาดของมนุษย์จะไม่ขยายตัวไปสู่อนาคตที่พังทลาย คุณเรน... การคำนวณของคุณแม่นยำเกินไปจนเริ่มจะทำลายกำแพงที่พวกเราสร้างไว้ เราจึงจำเป็นต้องขัดขวางคุณ" ผมยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในหัว สมการในหัวของผมเริ่มรันการคำนวณย้อนกลับด้วยความเร็วสูง ภาพของพ่อแม่ที่เสียชีวิตในวันที่โครงการเริ่ม ภาพของอีฟที่ค่อยๆ ถูกเปลี่ยนความจำในแต่ละลูปเพื่อคอยจับตาดูผม ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการทดลองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ "พวกคุณจับผมไว้ที่นี่... เพื่ออะไร?" ผมถามโดยไม่ละสายตาจากชายคนนั้น "เพื่อให้คุณตระหนักว่า" เขาเว้นจังหวะ เดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงแรงดันอากาศที่ผิดปกติ "ในโลกที่ไร้ทางออก... อัจฉริยะมักจะลงเอยด้วยการยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์เสมอ แต่คุณต่างออกไป เรน... คุณคือตัวแปรที่ผิดพลาดเพียงตัวเดียวที่เราไม่อาจลบออกได้ เราจึงต้องเปลี่ยน 'วิธี' การจัดการ" ทันใดนั้น แสงสีขาวจ้าจากเพดานห้องดับพรึบลง ทุกอย่างรอบตัวผมหยุดนิ่ง ราวกับเวลาถูกกดปุ่ม Pause ในจังหวะที่หัวใจผมเต้นระรัว อีฟก้าวเข้ามาใกล้ผมแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป มันสั่นเครือและแฝงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง "เรน... อย่าเชื่อในสิ่งที่เขากำลังจะพูดถัดไป" เธอรีบยัดของบางอย่างใส่มือผมขณะที่ยามสองคนพุ่งเข้ามาล็อกตัวผม "นั่นคือรหัสผ่านที่จะพาคุณออกไปจากวงจรนี้จริงๆ แต่จำไว้ว่า... ถ้าคุณกดมัน ลูปนี้จะไม่ใช่ลูปสุดท้าย แต่จะเป็นลูปแรก... ของจุดจบจริงๆ ที่คุณต้องเป็นคนเลือกเอง" ความรู้สึกมวลอากาศรอบตัวบีบอัดจนผมแทบหายใจไม่ออก ชายในชุดสูทขยับริมฝีปากพูดอะไรบางอย่างที่ผมไม่ได้ยิน แต่สายตาของเขาจับจ้องมาที่สิ่งที่อยู่ในมือผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากสุภาพเป็นความกระหายเลือดทันที มือของผมสั่นเทาขณะที่นิ้วโป้งแตะลงบนปุ่มเล็กๆ บนแผงวงจรที่อีฟยื่นให้... ลูปที่ 10 กำลังจะจบลงในอีกห้าวินาที แต่ในสมองของผมกลับเกิดการคำนวณใหม่ที่สว่างวาบขึ้นมา: *หากอีฟแกล้งเป็นคนของพวกนั้นมาตลอดเพื่อรอจังหวะนี้ แล้วคนที่ตายในลูปที่ 8 คือใครกันแน่?* ผมเหลือบไปเห็นภาพบนโฮโลแกรมฝั่งซ้ายสุด... ร่างที่ไร้วิญญาณของอีฟนอนจมกองเลือดอยู่ในห้องวิจัยที่ถูกทำลาย ซึ่งนั่นหมายความว่า... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ คือใคร? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาไปกับผมในบทที่ 10 นี้ หวังว่าทุกท่านจะยังคงมีสมาธิจดจ่อกับปริศนาที่กำลังจะคลี่คลายในตอนต่อไปนะครับ ควอนตัมคอร์