การวิ่งแข่งกับค่าความแม่นยำ

“ถอยไป” เสียงของผมเย็นเยียบพอๆ กับปลายกระบอกปืนที่สั่นระริกอยู่ในมือของชายตรงหน้า—วิคเตอร์ อดีตหุ้นส่วนผู้ทรยศ เขากำลังยืนคั่นกลางระหว่างผมกับอีฟ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความว่างเปล่าของเครื่องจักรที่ถูกโปรแกรมให้ทำลายล้าง “ความรักคือไฟล์ขยะงั้นเหรอครับ วิคเตอร์?” ผมขยับตัวช้าๆ สายตาจดจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมข้างตัว ตัวเลขค่าความแปรปรวนของเวลา (Time Variance) กำลังกระพริบสีแดงวาบ ‘86,340... 86,339...’ เวลาที่เหลืออยู่มีไม่ถึงนาที “คุณกำลังสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปเพื่อแลกกับอัลกอริทึมที่ไม่มีวันสมบูรณ์แบบ คุณคิดว่านั่นคือทางเลือกที่ฉลาดแล้วจริงๆ หรือครับ?” อีฟยืนนิ่งสนิท ดวงตาของเธอที่เคยเป็นประกายด้วยความหวัง บัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับระบบประมวลผลภายในกำลังถูกเขียนทับด้วยคำสั่ง 'Format' ผมเห็นหยดน้ำตาใสไหลผ่านแก้ม เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บปวด แต่มันคือการไหลรินของข้อมูลที่สูญเสียสถานะ (Data Corruption) “เรน... อย่าพยายามเลย” เสียงของอีฟแหบพร่า “ความน่าจะเป็นที่เราจะชนะคือ 0.000004% มันจบแล้ว... ทุกลูปที่ผ่านมา มันคือการโกหกที่เราสร้างขึ้นมาปลอบใจตัวเอง” ผมเม้มปากจนเลือดซึม “นั่นเป็นค่าคำนวณที่ไม่ได้รวมตัวแปรของความรู้สึกเข้าไปต่างหากครับอีฟ” ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว วิคเตอร์เหนี่ยวไกปืนเบาๆ เสียงกลไกโลหะกระทบกันดังชัดเจนในความเงียบงัน แต่นิ้วของผมไม่หยุดนิ่ง ผมรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ การคำนวณในหัวของผมทำงานหนักจนขมับปวดหนึบ ผมไม่ได้กำลังแก้สมการคณิตศาสตร์ แต่ผมกำลัง 'แฮ็ก' เข้าไปในโหนดความทรงจำของอีฟ “วิคเตอร์ ถ้าคุณยิงผมตอนนี้ คุณจะไม่มีวันได้รหัสผ่านกุญแจอัลกอริทึมชิ้นสุดท้าย” ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “เพราะผมได้ฝังมันไว้ในจิตสำนึกของอีฟ... ถ้าเธอถูกลบ คุณจะไม่มีทางเปิดประตูสู่ความจริงได้เลยแม้แต่ลูปเดียว” มือของวิคเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลังเล ความลังเลคือช่องโหว่ที่ใหญ่ที่สุดในระบบตรรกะของเขา “โกหก” วิคเตอร์กัดฟัน “แกไม่มีวันทำแบบนั้น แกกลัวที่จะเสียเธอไป” “ผมกลัวครับ” ผมยอมรับอย่างตรงไปตรงมา สายตามองสบตาอีฟที่กำลังเลือนหายไปทีละส่วน “แต่ความกลัวของผมมีค่ามากกว่าการคำนวณของแก เพราะมันเป็นจุดตัดที่แกหาไม่เจอไงครับ” วินาทีนั้น ผมตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุด ผมปลดล็อกโปรโตคอลความปลอดภัยของตัวเอง ยอมให้กระแสข้อมูลมหาศาลไหลเข้าสู่ระบบประสาทโดยตรง ความเจ็บปวดราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นผ่านร่างจนตัวกระตุก ผมไม่ได้เข้าหาอีฟด้วยคำพูด แต่ผมส่ง 'ความทรงจำ' ทั้งหมดที่เราเคยมี—กลิ่นกาแฟในเช้าที่ล้มเหลว, เสียงหัวเราะท่ามกลางซากปรักหักพังของห้องแล็บ, ความอบอุ่นจากมือที่กุมกันในจังหวะที่เวลาหยุดนิ่ง—ส่งผ่านสัญญาณเชื่อมต่อจิตใจเข้าสู่สมองของเธอ อีฟเบิกตากว้าง ร่างกายที่เคยแข็งทื่อเริ่มสั่นสะท้าน เธอหันมามองผม แววตาที่ว่างเปล่าค่อยๆ กลับมามีความหมายอีกครั้ง “เรน... นี่คุณ... คุณกำลังเผาผลาญตัวเองเพื่อรักษาสิ่งเหล่านี้ไว้เหรอ?” “ลูปนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของผม แต่ขอให้เป็นจุดเริ่มต้นของอิสระของคุณนะครับ” ผมยิ้ม แม้เลือดจะเริ่มซึมออกมาจากจมูกเพราะการโอเวอร์โหลดของสมอง วิคเตอร์คำรามด้วยความโมโห เขาพุ่งตัวเข้ามาหมายจะหยุดกระบวนการนี้ แต่ทุกอย่างกลับช้าลง... ช้าลงจนเหมือนโลกทั้งใบถูกหยุดไว้ด้วยพลังบางอย่าง พื้นที่รอบข้างบิดเบี้ยว ตัวเลข 86,400 วินาทีที่ควรจะสิ้นสุดกำลังย้อนกลับ! ทว่า ในวินาทีที่ผมคิดว่าทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อนก็ดังขึ้นภายในหัวของผม มันไม่ใช่เสียงของวิคเตอร์ ไม่ใช่เสียงของระบบลูป แต่มันคือเสียงจาก 'ข้างนอก' นั้น *“ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานลำดับที่ 0: การเชื่อมต่อจะถูกตัดขาดใน 3... 2... 1...”* จู่ๆ อีฟก็คว้าข้อมือผมไว้แน่น แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความเศร้า ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความเฉยเมยที่น่าสะพรึงกลัว เธอปล่อยมือจากผมแล้วก้าวไปยืนข้างวิคเตอร์ ก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาที่เหมือนคนแปลกหน้า “ขอบคุณที่ช่วยหาทางเข้าให้เรานะ เรน” อีฟกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก “แต่คนที่คุณรักจริงๆ น่ะ... ไม่มีอยู่จริงมาตั้งแต่แรกแล้วครับ” เธอยกมีดเล่มนั้นขึ้นมาเอง ไม่ใช่วิคเตอร์ ไม่ใช่ศัตรูที่ไหน แต่มันคืออีฟ... คนที่ผมพยายามช่วยชีวิตมาตลอดทั้ง 9 ลูปที่ผ่านมา เธอปักมันลงบนแผงควบคุมหลักตรงหน้าเราอย่างแรงจนไฟลัดวงจรเกิดประกายไฟไปทั่วห้อง ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันยาวนานและซับซ้อนไปพร้อมกับผมนะครับ ควอนตัมคอร์สัญญาว่าจะพาทุกท่านไปสู่บทสรุปที่คาดไม่ถึงในตอนหน้าแน่นอนครับ