กับดักแห่งความทรงจำ

“หยุดเดี๋ยวนี้ อีฟ! นั่นไม่ใช่สมการที่คุณควรจะเขียนในวินาทีนี้” ผมตะคอกออกไป เสียงของผมก้องสะท้อนอยู่ในห้องแล็บที่ว่างเปล่า ทว่าอีฟไม่ได้หันมามอง แววตาของเธอเหม่อลอยจดจ้องอยู่บนกระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยเส้นสายของกราฟความน่าจะเป็นที่บิดเบี้ยว นิ้วเรียวของเธอสั่นเทาขณะขีดเขียนตัวเลขชุดหนึ่งซ้ำไปซ้ำมา—รหัสเลขศูนย์และหนึ่งที่ผมเพิ่งเห็นมันแตกสลายไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน “เรน... คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?” เธอถามเบาๆ เสียงของเธอแหบพร่าเหมือนคนที่ไม่ได้ดื่มน้ำมานานนับปี “เราเพิ่งเริ่มบันทึกค่าความแปรปรวนของรอบที่ 4,302 ไม่ใช่หรือคะ... อ้อ ไม่สิ รอบที่ 4,303 ต่างหาก” ผมชะงัก ฝ่ามือที่กำลังจะคว้าแขนเธอค้างอยู่กลางอากาศ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง หัวใจผมเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหยุดทำงาน “อีฟ คุณจำไม่ได้จริงๆ หรือว่าเราเพิ่งทำอะไรไป? รีโมทตัวนั้น... รหัสสีแดงที่เราเพิ่งกด...” เธอนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองผม ดวงตาคู่นั้นที่เคยคมกริบและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับดูว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “รีโมท? คุณหมายถึง... กุญแจมือที่ทำจากพลาสติกนั่นน่ะหรือ? เรนคะ เรายังไม่ได้ประดิษฐ์อะไรแบบนั้นเลย เราแค่กำลังทดสอบอัลกอริทึมที่จะช่วยรักษาความทรงจำส่วนเกินของเราเอาไว้... เพื่อไม่ให้เราลืมว่าเราเป็นใคร” ผมขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ตรรกะในหัวของผมสั่งให้ผมรักษาสมดุล แต่ความจริงเบื้องหน้ากลับพังทลายลง นี่คือสิ่งที่ผมกลัวที่สุด—ค่า 'Entropy' ในสมองของเธอเริ่มล้นเกินขีดจำกัด การทำซ้ำลูปเหตุการณ์กว่าสี่พันครั้งไม่ได้ส่งผลแค่กับเวลา แต่มันกำลังกัดกินตัวตนของเธอไปทีละน้อย เหมือนไฟล์ข้อมูลที่ถูกเขียนทับซ้ำๆ จนเนื้อหาต้นฉบับสูญสลายกลายเป็นเพียงสัญญาณรบกวน (Noise) “คุณลืมไปแล้วว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง” ผมลดเสียงลง พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “คุณลืมว่าครอบครัวผมตายไปในลูปที่ 12 และคุณลืมไปว่าคุณสัญญาว่าจะอยู่กับผมจนกว่าสมการนี้จะแก้ได้สำเร็จ” อีฟขมวดคิ้ว เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุน พลางกุมขมับ “เรน... อย่าพูดเรื่องความรู้สึกเลยครับ มันไม่มีอยู่ในตัวแปรของสมการ พระเจ้าไม่ได้ออกแบบมนุษย์มาให้จำทุกอย่างได้ในลูปที่ไม่มีวันจบสิ้น แต่ละครั้งที่เราเริ่มใหม่ เหมือนกับมีใครสักคนใช้ยางลบอันใหญ่ลบกระดานความทรงจำของฉันไปทีละนิด...” เธอมองมาที่ผม สายตาคู่นั้นมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ลึกๆ “ครั้งนี้... ฉันจำชื่อแม่ของตัวเองไม่ได้แล้ว เรน ฉันจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเองด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเขียนชื่อฉันไว้บนป้ายห้อยคอเนี่ย” ผมก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจติดขัด ผมเอื้อมมือไปสัมผัสไหล่ที่สั่นเทาของเธอ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ หากนี่คือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้ได้มาซึ่งความรู้ที่เหนือธรรมชาติ ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ามันคุ้มค่าหรือไม่ “ฟังผมนะอีฟ” ผมประคองใบหน้าเธอให้มองมาที่ผม “ไม่ว่าคุณจะจำอะไรไม่ได้ แต่ตรรกะเดียวที่ยังคงอยู่คือ 'เราต้องออกไปจากที่นี่' คุณคือคนเดียวที่ผมเชื่อใจได้ในโลกที่พังทลายนี้ ถ้าคุณลืมทุกอย่าง ผมจะเป็นคนจำให้คุณเอง ผมจะเป็นอัลกอริทึมที่เก็บรักษาตัวตนของคุณไว้ จนกว่าเราจะเจอทางออก” อีฟนิ่งเงียบไปนาน ก่อนที่เธอจะแย้มยิ้มออกมา—เป็นยิ้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น “คุณช่างเป็นคนโกหกที่ใจดีเหลือเกินนะเรน... แต่คุณรู้ดีกว่าใคร ว่าอัลกอริทึมที่ไม่มีข้อมูลดิบหลงเหลืออยู่ มันก็เป็นแค่เศษเหล็กที่ประมวลผลอะไรไม่ได้” ฉับพลันนั้นเอง จอภาพในห้องแล็บทั้งหมดก็ดับวูบ เสียงไซเรนเตือนภัยดังแผดขึ้นมาแทนที่ความเงียบงัน ตัวเลขบนหน้าจอหลักที่เคยนิ่งสนิทกลับเริ่มวิ่งวนอย่างบ้าคลั่ง อีฟหันกลับไปมองที่หน้าจอ ความหวาดกลัวปรากฏชัดในแววตาของเธอ “เรน... ข้อมูลในหน่วยความจำของฉัน... มันไม่ได้ถูกลบ แต่มันกำลังถูกดึงออกไป” เธอชี้ไปยังเส้นกราฟที่พุ่งสูงขึ้นเป็นแนวตั้ง “มีใครบางคนกำลังแฮ็กเข้ามาในลูปของเรา... และคนคนนั้นไม่ได้ต้องการแก้สมการ... เขาต้องการลบเราทิ้งจากหน้าประวัติศาสตร์!” ผมหันไปมองประตูห้องแล็บที่ล็อคแน่นหนาจากด้านใน ทว่าบานประตูกลับค่อยๆ บิดเบี้ยวราวกับภาพในฝันร้าย ร่างเงาดำร่างหนึ่งก้าวผ่านเข้ามา—ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นตัวผมเอง... ในสภาพที่สวมชุดวิจัยที่เก่าคร่ำคร่ากว่า ผมในเวอร์ชันนั้นถือมีดโกนสั้นๆ ไว้ในมือ และที่สำคัญที่สุด คือดวงตาของเขามีสีแดงฉานประหนึ่งเครื่องจักรที่กำลังประมวลผลคำสั่งสังหาร “ไม่ต้องพยายามหรอกเรน” ร่างเงานั้นพูดด้วยเสียงที่เหมือนกับผมทุกประการ ทว่าเย็นชาจนน่าขนลุก “เพราะนี่ไม่ใช่ลูปที่ 4,303... แต่มันคือลูปที่ 86,400... ลูปสุดท้ายที่คุณเลือกจะลืมทุกอย่าง เพื่อที่จะได้เริ่มต้นใหม่กับเธอ... ในฐานะคนที่ไม่มีวันจะจำอะไรได้อีกเลย” เขายกมีดขึ้นชี้มาที่ผม ก่อนจะหันไปหาอีฟที่กำลังยืนตัวสั่น “ดร. อีฟ... ได้เวลาลบไฟล์ขยะที่ชื่อว่า 'ความรัก' ออกจากระบบแล้วครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรนและอีฟผ่านลูปแห่งกาลเวลามาจนถึงจุดวิกฤตินี้นะครับ ควอนตัมคอร์สัญญาว่าจะพาพวกคุณไปพบกับคำตอบในตอนต่อไปครับ