ทฤษฎีความสุ่ม

“อีฟ! หยุดการทำงานของเซิร์ฟเวอร์สำรองเดี๋ยวนี้ ถ้าขืนปล่อยให้มันคำนวณต่อ ลูปนี้จะกลายเป็นกรงขังถาวรของเรา!” ผมตะโกนก้อง เสียงของผมสั่นสะท้านไม่ต่างจากจังหวะการเต้นของหัวใจที่พุ่งทะลุขีดจำกัด บนข้อมือซ้ายของผม รอยแผลเป็นรูปนาฬิกาทรายไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญลักษณ์ แต่มันคือเข็มทิศที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของอัตลักษณ์ตัวตน ผมมองเห็นเม็ดทรายสีเงินไหลย้อนกลับผ่านผิวหนังที่ปริแตก ราวกับจักรวาลกำลังพยายามดีดตัวผมออกจากการมีอยู่จริง ดร. อีฟไม่ได้หันมามอง แววตาของเธอจ้องเขม็งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายโครงข่ายอัลกอริทึมซับซ้อน เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด นิ้วมือที่เรียวยาวรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ “เรน... ฉันหยุดไม่ได้” เสียงของเธอราบเรียบ หากทว่าสั่นเครือ “ระบบไม่ได้กำลังลบข้อมูลคุณ แต่มันกำลัง ‘รวมร่าง’ คุณเข้ากับตรรกะพื้นฐานของมิติเวลา ถ้าฉันดึงปลั๊กออกตอนนี้ ร่างกายของคุณจะแตกสลายกลายเป็นละอองข้อมูลทันที” “นั่นก็ยังดีกว่าการเป็นตุ๊กตาในลูปที่ไม่มีวันสิ้นสุด!” ผมก้าวเข้าไปหาเธอ คว้าข้อมือเธอไว้ “ฟังนะ ผมวิเคราะห์มาแล้ว ความผิดพลาดไม่ได้อยู่ที่ตัวเรา แต่อยู่ที่ ‘ความสุ่ม’ (Randomness) ของจุดเริ่มต้นในแต่ละวัน ถ้าเราเปลี่ยนตัวแปรที่ไม่เกี่ยวข้องให้เป็นค่าคงที่ได้ เราจะสามารถแทรกแซงโค้ดหลักของพระเจ้าได้” อีฟเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจากจอภาพ “คุณจะทำอะไร?” “ผมจะทำลายความเป็นเหตุเป็นผลของระบบ” ผมหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา แล้วเริ่มรัวนิ้วคำนวณอย่างบ้าคลั่ง “ระบบคาดการณ์ว่าผมจะดื่มกาแฟตอน 07:02 น. ผมจะไม่ออกไปที่ห้องอาหาร ผมจะทำลายแก้วกาแฟใบนั้นทิ้งแทน หรือไม่ก็... ผมจะเปลี่ยนทางเดินที่ผมควรจะเดินไปหาคุณในทุกๆ ลูปให้กลายเป็นเส้นทางที่ไร้ความหมายที่สุด” “นั่นมันแค่การเปลี่ยนเหตุการณ์เล็กน้อย มันไม่ส่งผลกระทบต่อแกนหลักของเวลาหรอกครับเรน” อีฟแย้งด้วยน้ำเสียงกึ่งสมเพชกึ่งเป็นห่วง “นั่นคือทฤษฎีความสุ่มไงครับ” ผมยิ้มมุมปาก ความเย็นชาเริ่มเข้าครอบงำแทนที่ความตื่นตระหนก “ระบบนี้ถูกสร้างขึ้นบนสมมติฐานว่ามนุษย์เป็นสัตว์ที่มีแบบแผน ถ้าผมทำตัวให้ไร้เหตุผลที่สุดในสิ่งที่ระบบไม่ให้ความสำคัญ ผลกระทบผีเสื้อขยับปีกอาจจะบีบให้เซิร์ฟเวอร์ต้องรีบูตตัวเองเพื่อแก้ไขค่าความน่าจะเป็นที่ผิดเพี้ยนไป และนั่น... คือช่องโหว่ที่เราจะใช้หนีออกไป” ผมเริ่มลงมือทันที ผมหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขว้างลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังบาดหูท่ามกลางห้องวิจัยที่เงียบสงัด ระบบส่งเสียงร้องเตือนดังระงม ไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ อีฟยืนนิ่งงัน เธอกำลังสังเกตเห็นตัวเลขความน่าจะเป็นบนหน้าจอกำลังแกว่งตัวอย่างรุนแรง “มันกำลัง... มันกำลังประมวลผลใหม่!” อีฟอุทาน “ดี” ผมก้าวไปอีกก้าว ผมหยิบปืนยิงเลเซอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของอีฟขึ้นมา แล้วยิงทำลายหลอดไฟเพดานดวงที่สามจากซ้ายมือโดยไม่มีสาเหตุ ระบบสั่นสะเทือนอย่างหนัก แสงโฮโลแกรมรอบตัวผมเริ่มบิดเบี้ยว ตัวเลขซีเรียลที่ข้อมือผมค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยตัวอักษรสีดำสนิทที่เต้นเร่า ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะยิงนัดถัดไปเพื่อสร้างความโกลาหลให้ถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวกลับหยุดชะงักอย่างกะทันหัน เสียงพัดลมระบายความร้อนที่เคยดังกระหึ่มกลับเงียบสนิทลง ราวกับโลกทั้งใบถูกกดปุ่ม Pause “เรน... หยุดเดี๋ยวนี้” อีฟพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เย็นชา แข็งทื่อ และปราศจากอารมณ์ความรู้สึก ผมหันไปมองเธอ และนั่นคือภาพที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ แววตาของอีฟที่เคยมีความกังวล บัดนี้กลายเป็นเพียงจุดแสงสีขาวนิ่งสนิท เธอไม่ได้มองผมในฐานะเพื่อนร่วมงานอีกต่อไป แต่เธอกำลังมองผมในฐานะ ‘ข้อมูลที่ต้องกำจัด’ “อีฟ?” ผมขานเรียกเบาๆ พร้อมกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว “คุณไม่ได้กำลังพยายามทำลายระบบหรอกค่ะเรน” เธอกล่าว แต่เสียงที่ออกมาไม่ใช่เสียงของเธอ มันคือเสียงสังเคราะห์ที่ดังสะท้อนมาจากทุกทิศทางในห้อง “คุณคืออัลกอริทึมสุดท้ายที่เกิดจากความผิดพลาดในการคำนวณของฉันเอง และหน้าที่ของฉัน... คือการรีเซ็ตค่าเริ่มต้นของจักรวาลให้กลับมาสมบูรณ์แบบอีกครั้ง” ทันใดนั้น ประตูห้องวิจัยที่ควรจะล็อกตายกลับเปิดออกกว้าง ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง เขาสวมชุดสูทสีเทาเรียบกริบ ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาอย่างประหลาดจนผมแทบหยุดหายใจ เพราะใบหน้านั้น... คือใบหน้าของผมในเวอร์ชันที่แก่กว่านี้ยี่สิบปี เขากำลังถือรีโมทคอนโทรลสีเงินแวววาวไว้ในมือ “ยินดีที่ได้พบกันนะ เรน” ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสงสาร “ผมมาที่นี่เพื่อบอกคุณว่า ความพยายามในการเปลี่ยนตัวแปรของคุณน่ะ... ผมเคยทำมันมาแล้วในลูปที่หนึ่งหมื่นแปดพันครั้ง และคำตอบเดียวที่คุณจะได้รับหลังจากนี้ คือการยอมรับว่า... คุณไม่มีวันหนีไปจากคุกนี้ได้ เพราะผมคือคุณในลูปที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่พระเจ้าต้องการ” เขาชูรีโมทขึ้น แล้วกดปุ่มสีแดงเบาๆ ก่อนที่โลกทั้งใบจะแตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวของรหัสเลขศูนย์และหนึ่งต่อหน้าต่อตาผม ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในห้วงเวลาแห่งความไร้ระเบียบนี้ หวังว่าจะพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - ควอนตัมคอร์