ตัวแปรที่ไม่มีในสมการ

“ค่าความแปรปรวนในรอบนี้... มันสูงเกินกว่าที่ตรรกะควรจะยอมรับได้ อีฟ” เสียงของเรนแหบพร่า ขณะที่ปลายนิ้วของเขาสั่นระริกอยู่เหนือหน้าจอโฮโลแกรม แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำจากการอดนอนมาหลายลูป เขากำลังพยายามจะตรึงชุดสมการของการย้อนเวลาระลอกที่ 1,482 ให้คงที่ แต่ทุกครั้งที่เขาใส่ค่าความทรงจำเกี่ยวกับใบหน้าของน้องสาวที่หายไปลงในแบบจำลอง ระบบกลับตอบสนองด้วยการสั่นไหวของมิติราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย ดร. อีฟ วางแก้วกาแฟที่เย็นชืดลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังสนั่น เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่สายตาจับจ้องไปที่ตัวเลขที่วิ่งพล่านบนจอ “เพราะนายกำลังพยายามทำสิ่งที่ขัดแย้งกันเองในระดับควอนตัมไง เรน” อีฟเอ่ยเสียงเรียบ หากทว่าในน้ำเสียงนั้นซ่อนความกังวลอย่างปิดไม่มิด “นายต้องการใช้เหตุผลเพื่อแก้ไขอดีต แต่เครื่องมือที่นายใช้กลับเป็น ‘ความรู้สึก’ ที่เปราะบางที่สุดในจักรวาล นายไม่เห็นหรือไงว่าสมการของนายมันไม่ได้กำลังพังเพราะระบบผิดพลาด... แต่มันกำลังพังเพราะตัวนายต่างหาก” เรนชะงัก นิ้วมือที่เคยรวดเร็วเหมือนเครื่องจักรหยุดนิ่งลง เขาหันไปจ้องหน้าอีฟ “ความรู้สึกไม่ใช่ตัวแปรทางคณิตศาสตร์ อีฟ มันเป็นแค่สัญญาณไฟฟ้าที่ตกค้างในระบบประสาท ผมได้ทำการพิสูจน์แล้วว่าถ้าผมกำจัดตัวแปรที่เป็นอารมณ์ออกไป—.” “นั่นแหละคือจุดที่นายพลาดมาตลอดสิบตอน!” อีฟตะคอกกลับ จังหวะการหายใจของเธอกระชั้นขึ้น “นายมองหาความผิดพลาดในโค้ด นายพยายามแก้บั๊กในอัลกอริทึม แต่ลืมไปว่าในลูปที่พระเจ้าสร้างขึ้นนี้ ‘ตัวตน’ ของนายคือส่วนประกอบสำคัญที่ทำให้เกิดความผิดพลาด ตัวแปรที่ไม่มีในสมการชุดไหนในโลก... คือความปรารถนาของนายที่อยากจะช่วยทุกคนนั่นแหละ” ห้องแล็บใต้ดินเงียบลงจนได้ยินเสียงระบบระบายความร้อนทำงาน เรนรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่ใจกลางความมั่นใจทั้งหมดที่เขาสั่งสมมา ความเย็นชาที่เขาใช้ปกป้องตัวเองจากความจริงที่ว่าเขาสูญเสียครอบครัวไปนั้น กำลังถูกกะเทาะออกด้วยคำพูดของอีฟ เขาลุกขึ้นยืนกะทันหัน เก้าอี้เหล็กไถลไปกับพื้นดังครืด “ถ้าผมตัดความรู้สึกทิ้งไม่ได้... ถ้าลูปนี้มันถูกออกแบบมาให้ทำลายผมด้วยวิธีนี้ ผมก็ต้องเป็นคนทำลายลูปนี้เสียเอง ไม่ใช่ด้วยสมการ แต่นี่...” เขาคว้าอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งขึ้นมา มันคือ ‘ตัวรับแรงกระแทกทางจิตสำนึก’ ที่เขาแอบสร้างขึ้นในฐานะแผนสำรอง “เรน... นายจะทำอะไร” อีฟถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นตระหนก “ผมจะทำการเชื่อมต่อโดยตรงระหว่างจิตสำนึกของผมกับแกนกลางของลูป ถ้าตรรกะของผมควบคุมไม่ได้ ผมจะใช้ความรู้สึกทั้งหมดที่มี... บีบอัดมันให้กลายเป็นพลังงานจลน์ เพื่อเจาะทะลุรอยแยกของเวลา” เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่อีฟไม่เคยเห็นมาก่อน “นายจะฆ่าตัวตายในทุกมิติเวลา! ลูปจะไม่รีเซ็ต แต่มันจะลบตัวตนของนายออกจากประวัติศาสตร์ทั้งหมด นายจะหายไปเหมือนไม่เคยมีตัวตน!” อีฟพุ่งเข้ามาพยายามจะแย่งอุปกรณ์ในมือเขา แต่เรนไวกว่า เขาหลบไปด้านข้างพร้อมกับกดสวิตช์บางอย่างที่หน้าอก เสียง ‘คลิก’ เบาๆ แต่อานุภาพของมันสั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างห้องแล็บ แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งทะลุทุกรูขุมขนของเรน เขาไม่ได้เจ็บปวด แต่มันกลับเป็นความรู้สึกเหมือนเขากำลังแตกสลายออกเป็นล้านเสี่ยง แล้วประกอบร่างขึ้นใหม่ในทุกๆ ที่ ทุกๆ เวลาพร้อมกัน “อีฟ... ฟังผมนะ” เรนเอ่ยท่ามกลางเสียงคำรามของมิติที่กำลังบิดเบี้ยว “ถ้าผมกลับมาไม่ได้... หมายความว่าสมการของผมถูกแล้ว ความรู้สึกคือตัวแปรที่ผิดพลาด... และผมก็ได้แก้ไขมันเรียบร้อยแล้ว” ทว่า ในวินาทีที่ร่างกายของเขากำลังจะสลายไปเป็นละอองแสง จอภาพหลักที่เคยขึ้นตัวเลขสถานะวิกฤตกลับเปลี่ยนเป็นภาพบันทึกภาพหนึ่ง... มันคือภาพเหตุการณ์อุบัติเหตุในวันที่ครอบครัวของเขาเสียชีวิต แต่ในภาพนั้น... มีเงาของใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังตัวเขาในวัยเด็ก คนที่ถือรีโมตคอนโทรลของลูปนี้ไว้ในมือ เรนเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลัง เงาร่างนั้นค่อยๆ หันมามองตรงมาที่กล้องด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคยที่สุด รอยยิ้มที่เรนเห็นในกระจกทุกเช้า... “นั่นไม่ใช่เงาของคนแปลกหน้า” อีฟกระซิบผ่านแสงสีขาวที่เริ่มกลืนกินทุกอย่าง “เรน... คนที่สร้างลูปนี้ตั้งแต่ต้น... ไม่ใช่พระเจ้าที่ไหนหรอก” เรนพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าเงาร่างนั้น แต่แขนของเขากลับเลือนหายไปเหมือนหมอกควัน เสียงกระซิบสุดท้ายดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาอย่างชัดเจนและเย็นเยียบ “ขอบคุณที่ทำตามแผนการ... เรน... ตัวฉันในอดีต” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านลูปเวลาอันแสนบีบคั้นไปพร้อมกับผมนะครับ ควอนตัมคอร์