ทางเลือกที่โหดร้าย

"เรน... คุณกำลังจะทำลายสมการสุดท้ายทิ้ง เพียงเพราะความกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนอื่นงั้นหรือครับ?" เสียงของดร.อีฟแหบพร่า เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องปฏิบัติการที่เต็มไปด้วยเศษซากของฮาร์ดแวร์ที่ระเบิดออกเพราะแรงดันกระแสควอนตัม แสงสีฟ้าหม่นจากหน้าจอโฮโลแกรมที่เหลือเพียงไม่กี่จุดสาดกระทบใบหน้าของเธอให้ดูซูบตอบและเปราะบางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรนไม่ได้หันไปมอง เขาจ้องมองนิ้วมือขวาของตัวเองที่ยังคงสั่นระริกเหมือนกลุ่มก้อนพิกเซลที่กำลังบั๊ก ความทรงจำที่เขาพยายามลบมันทิ้งคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาต้องติดอยู่ในลูป 86,400 วินาทีนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เงาร่างที่เลือนหายไปในตอนที่แล้วไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ตัวเขาในเวอร์ชันที่สมบูรณ์แบบที่สุด' ตัวเขาที่ไม่ได้สูญเสียครอบครัว ตัวเขาที่ยังมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ "ผมไม่ได้กลัวว่าจะกลายเป็นคนอื่น อีฟ" เรนตอบพลางใช้มือซ้ายกุมข้อมือขวาที่เริ่มโปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ "ผมแค่กำลังชั่งน้ำหนักว่า หากผมต้องเสียสละ 'ความทรงจำเกี่ยวกับพวกเขา' เพื่อแลกกับการหยุดลูปนี้ ผมยังจะเหลืออะไรให้หลงเหลืออยู่ในตัวตนที่เรียกว่าเรนอีกครับ?" อีฟหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่น "คุณเป็นนักคณิตศาสตร์ที่เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยพบ แต่คุณกลับลืมหลักการพื้นฐานไปข้อหนึ่ง คือการเปลี่ยนแปลงสภาวะของระบบย่อมต้องแลกมาด้วยการสูญเสียพลังงานเสมอ และสำหรับกรณีของคุณ... พลังงานนั้นก็คือจิตวิญญาณที่คุณพยายามรักษาไว้ไงครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องวิจัย กลิ่นโอโซนจากวงจรที่ไหม้เกรียมอบอวลอยู่ในอากาศ เรนเดินไปที่คอนโซลหลัก นิ้วของเขาแตะลงบนพื้นผิวสัมผัสเบาๆ แถบสถานะความเสถียรของเวลาในลูปปัจจุบันกำลังดิ่งลงสู่จุดวิกฤต เหลือเวลาอีกเพียง 420 วินาทีก่อนที่ระบบจะดีดเขากลับไปยังวินาทีแรกของวัน "ถ้าผมทำลายความทรงจำนี้" เรนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวราน "คุณต้องสัญญาว่า หากผมกลับมาในลูปถัดไปโดยที่จำอะไรไม่ได้เลย คุณจะเป็นคนบอกผมเองว่าผมเคยเป็นใคร และทำไมผมถึงยอมทำแบบนี้" อีฟขยับเข้าไปใกล้ เธอวางมือลงบนไหล่ที่เกร็งแน่นของเขา "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณสูญหายไปในความว่างเปล่าหรอกครับ ผมสัญญา... แต่คุณต้องรู้ไว้ด้วยว่า การเสียสละครั้งนี้อาจหมายถึงการที่ผมอาจจะจำคุณไม่ได้ด้วยเช่นกัน หากคุณเลือกที่จะลบค่าความแปรปรวนที่เป็นจุดยึดเหนี่ยวความสัมพันธ์ของเราออกไป" เรนหันกลับมามองเธอ ดวงตาที่เคยเย็นชาคู่นั้นสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า ‘สิ่งที่มีค่าที่สุด’ ของเขาไม่ได้มีแค่ความทรงจำเรื่องครอบครัว แต่รวมถึงความผูกพันที่เกิดขึ้นในห้วงเวลาที่บิดเบี้ยวระหว่างเขากับผู้หญิงคนนี้ด้วย "ถ้าต้องเลือก... ระหว่างการอยู่กับคุณในนรกที่ไม่มีวันจบสิ้น กับการอยู่บนโลกที่ผมจำคุณไม่ได้เลย" เรนสูดหายใจเข้าลึก ร่างกายส่วนล่างของเขาเริ่มกลายเป็นละอองสีเทา "ผมขอเลือกแบบหลัง เพื่อให้คุณได้มีชีวิตอยู่ต่อไป" เขาพิมพ์ชุดคำสั่งสุดท้ายลงไป รหัสผ่านถูกปลดล็อกด้วยความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้าใส่สมองเหมือนมีเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทง ความทรงจำเกี่ยวกับรอยยิ้มของแม่ กลิ่นกาแฟในเช้าที่บ้าน และเสียงหัวเราะของพ่อ เริ่มไหลย้อนกลับมาและถูกดูดกลืนเข้าสู่พายุหมุนควอนตัม "เรน! อย่า!" อีฟพุ่งตัวเข้ามาเพื่อจะหยุดเขา แต่เธอกลับทะลุผ่านร่างที่กึ่งจริงกึ่งมายาของเขาไป ทันใดนั้น หน้าจอทั้งหมดในห้องก็ดับวูบ เสียงกระซิบที่เย็นเยียบจากร่างเงาในตอนที่แล้วกลับมาดังก้องอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก มันคือเสียงจากในใจที่ถูกลบเลือนไปแล้ว 'ยินดีด้วย เรน... นายเพิ่งแลกสิ่งที่สำคัญที่สุดเพื่อให้โลกเดินหน้าต่อไป แต่สิ่งที่นายไม่รู้คือ... คนที่จะต้องหายไปจริงๆ ในตอนจบของลูปนี้ ไม่ใช่ความทรงจำของนาย แต่มันคือตัวฉันที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ต่างหาก' เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกหน้าต่างที่ไม่ได้แสดงภาพของเขา แต่เป็นภาพของดร.อีฟที่กำลังค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา และก่อนที่เขาสติจะดับวูบลง เขาก็พบว่านาฬิกานับถอยหลังที่ควรจะรีเซ็ตที่ 86,400 วินาที กลับเริ่มเดินถอยหลังติดลบอย่างบ้าคลั่ง สู่ห้วงเวลาที่ไม่มีใครเคยไปถึงมาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรนและร่วมคำนวณความน่าจะเป็นไปพร้อมกับผมครับ - ควอนตัมคอร์