สมการความน่าจะเป็น

"ความผิดพลาดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ดร.อีฟ แต่มันคือช่องว่างของตรรกะที่พระเจ้าจงใจวางไว้" เรนกระแทกปากกาแท็บเล็ตลงบนโต๊ะโลหะจนเกิดเสียงดังสนั่น ห้องแล็บใต้ดินชั้นที่สี่ของสถาบันวิจัยควอนตัมดูแคบลงถนัดตาเมื่อเขาจ้องมองตัวเลขที่เรียงรายอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรม มันไม่ใช่ตัวเลขสถิติธรรมดา แต่มันคือร่องรอยการแตกสลายของเวลาที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆ 86,400 วินาที ดร.อีฟไม่ได้เงยหน้าจากจอเมนเฟรม เธอเพียงแค่ขยับแว่นสายตา สายตาของเธอจับจ้องไปที่เส้นกราฟที่บิดเบี้ยว "ถ้าคุณเชื่อว่ามันคือช่องว่าง คุณก็ต้องเลิกมองหามันในสมการคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ได้แล้วเรน เราติดอยู่ในลูปนี้มา 14 ครั้งแล้วนะ ทุกครั้งที่คุณเปลี่ยนตัวแปร ตัวหารร่วมมากที่สุดของหายนะก็ยังคงเป็นจุดเดิมเสมอ... การตายของทุกคนในศูนย์วิจัย" "นั่นเพราะผมยังไม่ได้ตัดตัวแปรที่ไม่มีนัยสำคัญออกไปต่างหาก" เรนลุกขึ้นเดินวนไปรอบห้อง ฝีเท้าของเขาหนักแน่นทว่าสั่นไหวเล็กน้อย เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เปื้อนคราบกาแฟขึ้นมาพลิกเปิด หน้ากระดาษเต็มไปด้วยรอยขีดเขียนที่เป็นระเบียบดั่งลายแทงของนักโทษที่ต้องการแหกคุก "ในลูปที่ 7 ผมลองเปลี่ยนเส้นทางการเคลื่อนที่ของอนุภาคคอสมิก ผลลัพธ์คือทุกคนตายช้าลง 3 วินาที ในลูปที่ 12 ผมสั่งระงับการทำงานของระบบรักษาความปลอดภัยล่วงหน้า ผลลัพธ์คือ... ระเบิดทำงานทันทีที่นาฬิกาบอกเวลาศูนย์นาฬิกา" "เพราะคุณกำลังเล่นเกมกับอัลกอริทึมที่ถูกออกแบบมาให้ชนะเสมอ" อีฟหันกลับมา แววตาของเธอสะท้อนความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น "เรน ดูนี่สิ" เธอกดปุ่มสั่งการ จอภาพเบื้องหน้าแสดงผลการจำลองเหตุการณ์ระเบิดที่เกิดขึ้นซ้ำๆ 14 ครั้ง จุดกึ่งกลางของการระเบิดไม่ได้เริ่มจากเครื่องปฏิกรณ์หรือระบบไฟฟ้า แต่มันเริ่มจาก 'ที่ว่าง' ตรงกลางห้องประชุม "ช่องว่าง?" เรนเลิกคิ้ว สายตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความสงสัย "ถูกต้อง ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น ไม่มีอุปกรณ์ ไม่มีสายไฟ ไม่มีมนุษย์ แต่ทุกค่าความแปรปรวนใน 14 ลูปที่ผ่านมา จุดศูนย์กลางแรงกระแทกเคลื่อนที่ไปมาในรัศมีเพียง 5 เซนติเมตรจากจุดนี้" อีฟชี้ที่พิกัดกลางอากาศว่างเปล่า "มันเหมือนกับว่ามีตัวตนบางอย่างกำลังยืนอยู่ตรงนั้น... กำลังรอเวลาที่จะกดปุ่มปิดสวิตช์โลกของเรา" เรนเดินเข้าไปใกล้พิกัดนั้น เขาหยุดยืนอยู่ห่างจากจุดที่อีฟชี้เพียงคืบ กลิ่นโอโซนจางๆ ที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในห้องปรับอากาศแตะเข้าที่จมูก เขาหลับตาลง พยายามคำนวณความเป็นไปได้ในหัวสมอง ทุกเศษเสี้ยวของวินาทีที่ไหลผ่านไป คือข้อมูลมหาศาลที่เขากำลังประมวลผลเหมือนเครื่องจักร "คุณกำลังบอกว่าพระเจ้าไม่ได้เล่นทอยลูกเต๋า แต่กำลังวางหมากรุกกับเรางั้นสินะ" เรนพึมพำ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทแต่มือที่กำปากกาแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "สมการความน่าจะเป็นของเราพังทลายลง เพราะเรามองข้ามตัวแปรที่สำคัญที่สุดไป" "ตัวแปรอะไรคะ... ตัวแปรอะไรครับเรน?" อีฟชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นเรนเบิกตากว้าง "ตัวแปรที่ไม่มีตัวตน" เรนหันกลับมามองเพื่อนร่วมงานของเขาด้วยสายตาที่เย็นเยียบและคาดเดาไม่ได้ "คือความทรงจำของเราทุกคน ดร.อีฟ ลองคิดดูสิ ทำไมมีแค่คุณกับผมที่จำลูปนี้ได้? เพราะเราเป็นคนสร้างมัน? ไม่ใช่หรอก... เราคือ 'ส่วนเกิน' ของอัลกอริทึมต่างหาก" เขาก้าวเข้าไปใกล้จอโฮโลแกรม รัวนิ้วบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูงจนเสียงดังระงมเหมือนเสียงปืนกล เขาเริ่มลบสมการทิ้งทีละบรรทัด ลบค่าคงที่ของกฎฟิสิกส์ ลบความเป็นจริงที่เขายึดถือมาตลอดชีวิต "ถ้าเราไม่มีตัวตนในลูปนี้ มันก็ไม่มีใครตาย เพราะไม่มีใครเคยมีชีวิตอยู่ตั้งแต่แรก" "คุณกำลังจะทำอะไร!" อีฟลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตื่นตระหนก "การล้างข้อมูลในขณะที่ลูปกำลังทำงานอยู่ มันจะทำให้ไทม์ไลน์พังทลายนะ!" "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ" เรนยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก ยิ้มที่ดูน่าขนลุกและเปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่ง "ผมจะทำให้ตัวเองกลายเป็นสมการที่ผิดพลาดจนระบบต้องคัดออก" ทว่า ก่อนที่นิ้วของเขาจะกดปุ่ม 'Execute' ระบบแล็บทั้งหมดก็ดับวูบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนฝาผนังจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทุกตัวเลขหยุดนิ่งที่ 00:00:00 หน้าจอกลางห้องแล็บสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้แสดงผลตัวเลขใดๆ อีกต่อไป มันกลับปรากฏภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดภายในห้องนี้... เป็นภาพของเรนและอีฟที่กำลังยืนอยู่ที่เดิม ทว่าในภาพนั้น ทั้งสองคนไม่ได้กำลังยืนอยู่เพียงลำพัง เงาดำมืดรูปร่างคล้ายมนุษย์กำลังยืนซ้อนหลังเรนอยู่ มันยื่นมือมาวางบนบ่าของเขาในวิดีโอที่กำลังเล่นอยู่แบบเรียลไทม์ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ เมื่อเรนหันไปมองข้างหลัง เขาพบเพียงความว่างเปล่า แต่ในจอมอนิเตอร์... เงานั้นกำลังกระซิบข้างหูของเขา 'อัลกอริทึมที่สองกำลังจะเริ่มขึ้น และคราวนี้... มึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะจดบันทึก' ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมการแห่งโชคชะตาไปกับผม "ควอนตัมคอร์" นะครับ