พันธมิตรในลูปเวลา

"หมึกซึมเลอะกระดาษไปหมดแล้ว คุณเรน" เสียงของดร.อีฟแทรกผ่านความเงียบงันในห้องแล็บที่เต็มไปด้วยกลิ่นโอโซนจางๆ ผมหยุดมือที่กำลังสั่นเทาอยู่เหนือสมุดบันทึกเล่มหนา ตัวอักษรสีน้ำเงินที่ผมตั้งใจจดไว้เมื่อครู่ถูกหมึกแต้มเป็นปื้นดำสนิทราวกับคำสาปแช่งจากห้วงเวลาที่กำลังบีบคั้น ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของอีฟในวันนี้ไม่ได้มีความงุนงงเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันมีความเหนื่อยล้า... ความเหนื่อยล้าแบบเดียวกับที่ผมแบกไว้บนบ่าตลอดห้าสิบกว่าลูปที่ผ่านมา "คุณจำได้" ผมวางปากกาลง เสียงของผมแหบพร่า "ไม่ใช่แค่ภาพหลอนใช่ไหม อีฟ?" อีฟวางแก้วกาแฟที่เย็นชืดลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบของมันก้องกังวานในความเงียบ เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้ผมจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ปะทะกับอุณหภูมิร่างกาย "ลูปที่ห้าสิบสอง ผมเห็นคุณพยายามเขียนอัลกอริทึมลงบนฝ่ามือ ลูปที่หกสิบคุณใช้วิธีสลักรอยแผลเป็นบนแขน... และในลูปนี้ คุณพยายามจดบันทึกใส่กระดาษ ทั้งที่รู้ดีว่าเมื่อครบ 86,400 วินาที ทุกอย่างจะรีเซ็ตกลับไปเป็นศูนย์" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความรื่นเริง "คุณพยายามขัดขวางผมมาตลอด เพราะคุณกลัวว่าถ้าผมแก้สมการสำเร็จ ทุกอย่างจะพังทลายลงมากกว่าเดิม" "ไม่ใช่เพราะกลัวมันจะพังทลายครับเรน" อีฟโน้มตัวลงมา สายตาของเธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผมอย่างไม่ลดละ "แต่เพราะคุณลืมไปว่าในสมการนี้ ตัวแปรที่มีค่าแปรผันมากที่สุดไม่ใช่ 'เวลา' แต่เป็น 'ความเป็นมนุษย์' ของเราเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บอีกครั้ง เสียงเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังประมวลผลข้อมูลส่งเสียงครางต่ำๆ ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอเวลาขย้ำเหยื่อ ผมถอยหลังไปนั่งพิงขอบโต๊ะ พลางพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าใหม่ อีฟไม่ใช่แค่ผู้ช่วยวิจัย เธอกลายเป็นพยานเพียงคนเดียวในจักรวาลที่ผมโดดเดี่ยว "เรามีเวลาเหลือเท่าไหร่?" ผมถาม ตัดบทสนทนาที่บีบคั้นอารมณ์ด้วยตรรกะที่เป็นที่พึ่งสุดท้าย อีฟเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลบนผนัง "เหลืออีก 14,200 วินาที ก่อนที่อัลกอริทึมที่สองจะทำลายล้างทุกอย่าง และรอบนี้... เราไม่มีบันทึก ไม่มีร่องรอย สิ่งเดียวที่เรามีคือความทรงจำที่แตกสลาย" "งั้นเราต้องทำให้ความทรงจำนั้นกลายเป็นอาวุธ" ผมยืดตัวตรง สัญชาตญาณนักคณิตศาสตร์ในตัวเริ่มทำงาน "อีฟ ถ้าเราคำนวณตำแหน่งของรอยแยกในมิติเวลาได้ตรงจุด เราอาจจะไม่ต้องเอาชนะลูปนี้ แต่เราจะ 'แทรกแซง' มัน" "คุณหมายถึงการแฮกข้อมูลของพระเจ้า?" อีฟเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากของเธอขยับเป็นรอยยิ้มจางๆ "นั่นเป็นการพนันที่สูงที่สุดเท่าที่เราเคยเล่นมาเลยนะเรน" "ถ้าผลลัพธ์คือการหลุดพ้นจากวงจร 86,400 วินาทีนี้ ผมยินดีที่จะแลกด้วยทุกอย่างที่เหลืออยู่" ผมเริ่มเดินไปที่หน้าจอโฮโลแกรมหลัก นิ้วของผมรัวลงบนแผงควบคุมด้วยความเร็วที่แม่นยำ อีฟก้าวเข้ามาข้างๆ เธอไม่ได้ห้ามผมอีกต่อไป แต่เธอกำลังคำนวณข้อมูลย้อนกลับเพื่อสนับสนุนแผนการของผม จังหวะการทำงานของเราสอดประสานกันอย่างประหลาด ราวกับว่าเราถูกสร้างมาเพื่อแก้ปมปริศนานี้ด้วยกันเพียงลำพัง "ค่าความน่าจะเป็นคือ 0.0004 เปอร์เซ็นต์" อีฟพึมพำขณะที่เธอกำลังคัดกรองอัลกอริทึมที่ซับซ้อน "เรน ถ้าเราใส่โค้ดฝังตัวนี้เข้าไป เราอาจจะดึงเวลาให้ยาวขึ้นได้อีกแค่ไม่กี่วินาที แต่นั่นอาจเป็นวินาทีที่เปลี่ยนประวัติศาสตร์ทั้งหมด" "แค่นั้นก็พอแล้ว" ผมตอบพลางกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้าย ทันใดนั้น หน้าจอแล็บทั้งหมดก็กะพริบเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นห้อง ระบบป้องกันภัยของ 'อัลกอริทึมที่สอง' เริ่มทำงาน มันรู้ตัวว่าเรากำลังฝืนกฎของมัน "เรน! มันกำลังลบไฟล์ข้อมูลสำรองทั้งหมดที่เราทิ้งไว้ในลูปที่แล้ว!" อีฟตะโกนเหนือเสียงสัญญาณเตือน ผมคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาของเธอสั่นไหวแต่ไร้ซึ่งความกลัว ในวินาทีที่พื้นที่รอบกายเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลายเสมือนกระจกที่ถูกทุบ ข้อมูลชุดสุดท้ายที่ผมเฝ้าเพียรสร้างมาตลอดชีวิตก็ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์กลางห้อง "อีฟ ฟังผมนะ" ผมพูดเสียงดังแข่งกับเสียงมิติที่กำลังฉีกขาด "หากเราตายในลูปนี้ จงจำไว้ว่าสมการที่แท้จริงไม่ใช่การแก้ตัวเลข แต่เป็นการยอมรับว่าเราคือส่วนหนึ่งของความผิดพลาดนี้" วินาทีที่นิ้วของผมแตะลงบนคีย์เวิร์ดสุดท้ายเพื่อยืนยันการแทรกแซง ทันใดนั้นประตูห้องแล็บที่ควรจะถูกล็อกตายจากภายนอกกลับเปิดผางออกอย่างรุนแรง ร่างของชายในชุดสูทสีเทาผู้มีใบหน้าไร้อารมณ์ก้าวเข้ามา เขาไม่ได้มีท่าทีรีบร้อน แต่ทุกย่างก้าวที่เขาวางลงพื้น ราวกับหยุดเวลาในห้องแล็บให้กลายเป็นภาพนิ่ง "พวกคุณสองคน..." ชายคนนั้นกล่าวเสียงเรียบพลางมองมาที่ผมและอีฟด้วยสายตาที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "พยายามจะแก้โจทย์ที่ผมออกแบบไว้ผิดไปถนัดตาเลยนะครับ" ผมชะงัก นิ้วของผมค้างอยู่เหนือคำสั่งสุดท้ายขณะที่หัวใจเต้นรัวด้วยความตระหนก ชายคนนี้คือใคร? และเหตุใดระบบลูปเวลาถึงยอมให้คนนอกก้าวเข้ามาขัดขวางจังหวะที่เรากำลังจะคว้าชัยชนะได้? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - ควอนตัมคอร์