สงครามราคาที่ไม่มีวันชนะ

กลิ่นเนยสดแท้นำเข้าจากมิติลับที่อบอวลปะปนกับกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งหมักยีสต์ธรรมชาติ ไม่ควรจะลอยมาหยุดอยู่ที่หน้าแผงขายของสกปรกมอมแมมของ "เถ้าแก่ฮง" คู่แข่งคนสำคัญประจำตลาดล่างแห่งนี้ รินรดากวาดสายตาคมกริบมองกล่องกระดาษไขสีน้ำตาลที่ถูกวางเลียนแบบครัวซองต์ชิ้นโตของนางอย่างจงใจ ป้ายกระดาษลังเขียนด้วยตัวหนังสือหวัดๆ ว่า *“ครัวซองต์สูตรดั้งเดิม ลดราคาพิเศษเหลือเพียงครึ่งอีแปะ!”* เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่แห่กันไปมุงดูอย่างเนืองแน่นได้ไม่น้อย "คิดจะเล่นสงครามราคารabกับแม่รินคนนี้ สติปัญญาคงมีเท่าเมล็ดถั่วลิสงสินะคะ" รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน มือเรียวจัดเรียงครัวซองต์อบใหม่สีทองอร่าม ทรงพระจันทร์เสี้ยวโค้งงามสมส่วนลงบนถาดไม้สนอย่างใจเย็น อัศวินที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ขยับกายบังแดดให้ภรรยาโดยธรรมชาติ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองกลุ่มคนที่รุมล้อมแผงฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาดุดัน นิ้วมือหนากำด้ามไม้กวาดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หากไม่ใช่เพราะรินรดายื่นมือไปแตะแขนห้ามไว้เสียก่อน เกรงว่าแผงของเถ้าแก่ฮงคงพังครืนลงมาด้วยฝ่ามือของอดีตแม่ทัพผู้ไม่สมานฉันท์กับความอยุติธรรมไปเสียแล้ว "ปล่อยให้เขาตัดราคาไปเถอะค่ะท่านพี่ ของถูกและเน่าหน้าร้านแบบนั้น อีกไม่นานลูกค้าก็คงได้หิ้วท้องไปหาหมอประจำตำบลกันพอดี" เสียงหวานเอ่ยกลั้วหัวเราะ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ จริงดังคาด... ไม่ถึงหนึ่งเค่อถัดมา เสียงโวยวายแหลมสูงก็ดังแหวกฝูงชนขึ้น "นี่มันอะไรกันวะเถ้าแก่ฮง! ทำไมข้างนอกดูกรอบ แต่ข้างในเหนียวเป็นยางรองเท้าแถมเหม็นหืนกลิ่นน้ำมันหมูเก่าๆ แบบนี้!" ลูกค้าชายร่างท้วมคนหนึ่งโยนครัวซองต์ชิ้นโตทิ้งลงพื้นอย่างหัวเสีย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง เถ้าแก่ฮงหน้าซีดเผือด วิ่งหน้าตื่นออกมาแก้ตัวพัลวัน "อะ... เอาน่าแม่ทัพน้อย เอ้ย พ่อหนุ่ม นี่มันของลดราคาพิเศษ จะเอาอะไรมากเล่า!" "ของถูกแต่กินแล้วท้องเสีย ใครจะไปยอมซื้อฟวะ!" ฝูงชนที่เคยเบียดเสียดกันซื้อต่างพากันถอยกรูด บางคนถึงกับทำท่าจะอาเจียนออกมาตรงนั้น รินรดาเห็นจังหวะทองจึงก้าวเท้าออกไปข้างหน้า น้ำเสียงใสทุังกังวานกังวาลดึงดูดทุกสายตาให้หันมามอง "หากท่านพี่ทั้งหลายต้องการความคุ้มค่าที่แลกมาด้วยสุขภาพและรสชาติที่ย่ำแย่ เชิญอุดหนุนทางโน้นได้ตามสบายนะคะ แต่ถ้าต้องการความสุขทุกคำที่กัด ความกรอบนอกนุ่มในจากเนยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่คัดสรรมาอย่างดี เชิญแวะมาทางนี้ค่ะ..." รินรดาคีบครัวซองต์อัลมอนด์เคลือบคาราเมลที่เพิ่งอบเสร็จร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วตรอก เนื้อแป้งชั้นบางเฉียบซ้อนทับกันนับร้อยชั้นส่งเสียงกรอบเบาๆ เมื่อถูกบีบเบา มากพอที่จะทำให้คนที่กำลังโมโหหิวกลืนน้ำลายเอื้อมมือคว้าแทบไม่ทัน ยอดขายถล่มทลายในเวลาเพียงชั่วพริบตา แผงของเถ้าแก่ฮงเงียบเหงาจนแทบจะมีหยากไย่เกาะ ขณะที่แผงของรินรดากลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนแย่งกันควักเงินจ่ายอย่างไม่เสียดาย ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของการเก็บร้านในยามเย็น ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของตรอกแคบ กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวบุคคลปริศนาผู้นั้นอย่างเด่นชัด มือเรียวขาวราวกระดูกผีชูตั๋วสัญญาใช้เงินเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งขึ้นมาต่อหน้ารินรดา พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "ข้ามาทวงหนี้ที่สามีเจ้าเคยกู้ยืมไว้... เมื่อสิบปีก่อน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!