แผนยึดตลาดด้วยเค้กผลไม้สด

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนกาน้ำชาเซรามิกบนเคาน์เตอร์สั่นสะเทือน เล่มบัญชีรายรับรายจ่ายสามเล่มถูกกวาดลงมากองระเนระนาดบนพื้นดิน ป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลหลี่เหยียดยิ้มเยาะจนริมฝีปากแทบฉีกถึงใบหู สายตากวาดมองร้านเบเกอรี่เล็กๆ ที่เพิ่งรีโนเวตใหม่ด้วยความริษยาแกมดูถูก "คิดว่าเปิดร้านขายขนมแป้งอบบ้านๆ แล้วจะเชิดหน้าชูตาขึ้นมาได้หรือนังริน! อย่าลืมว่าเงินทุนเริ่มต้นพวกเธอก็หยิบยืมมาจากกองกลางของตระกูลทั้งนั้น ถึงเวลาต้องคืนกำไรแปดส่วนให้บ้านใหญ่แล้ว!" รินรดายังคงยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือเรียวบางกำลังใช้แปรงขนนุ่มปัดผงวานิลลาออกจากถาดอบทองเหลืองอย่างใจเย็น เธอไม่ได้แม้แต่จะชายตามองกระดาษสัญญาเงินกู้ปลอมแปลงที่ถูกยื่นมาตรงหน้า บรรยากาศภายในร้านอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวานล้ำลึกของคาราเมลและเนยแท้นำเข้าจากมิติลับตัดกับความตึงเครียดภายนอกอย่างสิ้นเชิง "ป้าใหญ่เจ้าคะ..." รินรดาเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มหวานหยดย้อยจนอีกฝ่ายชะงัก "สัญญาฉบับนั้น ข้าจำได้แม่นว่าระบุไว้ชัดเจนว่าต้องชำระคืนภายในสิ้นปีนี้ แต่นี่เพิ่งต้นเดือน... หรือว่าที่บ้านใหญ่กำลังถังแตก จนต้องมาไถเงินจากหลานสะใภ้ที่เคยถูกขับไล่ออกมาเหมือนหมูเหมือนหมากันแน่คะ?" "ปากกล้านักนะ! อัศวิน! ดูเอาเถอะ เมียแกมันสันดานกำแหงขนาดนี้ ยังจะกล้ากอดอกยืนคุมเชิงอยู่อีกหรือ!" ป้าสะใภ้หันไปแหวใส่ร่างสูงใหญ่ของสามีรินรดาที่ยืนพิงกรอบประตู สีหน้าของอดีตแม่ทัพหนุ่มนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บกวาดมองผู้บุกรุกด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ทำเอาป้าสะใภ้ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ภรรยาข้าพูดถูกทุกประการ" อัศวินก้าวเท้าเข้ามา เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังก้องจนอากาศรอบตัวคล้ายจะลดอุณหภูมิลง "และถ้าท่านยังไม่ไสหัวออกไปภายในสามวินาทีนี้ ข้าเกรงว่าสุนัขเฝ้าไร่ที่เพิ่งหิ้วมาจากชายแดน คงจะได้ลิ้มลองรสชาติเนื้อน่องของมนุษย์ดูบ้าง" สิ้นคำขู่ทรงพลัง ป้าสะใภ้และบริวารก็รีบถอยกรูดออกไปจากร้านทันทีพร้อมเสียงสบถด่าทอไล่หลัง รินรดาส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหัวسเราะคิกคักในลำคอเมื่อหันไปสบตากับสามีที่รีบเปลี่ยนโหมดจากยักษ์มารเป็นแมวเชื่องทันที "เจ้าไม่ควรไปต่อปากต่อคำกับคนพวกนั้นให้เปลืองน้ำลายเลยริน" อัศวินถอนหายใจยาว เดินเข้ามาใกล้แล้วใช้มือใหญ่วางบนกลุ่มผมนุ่มของภรรยาอย่างทะนุถนอม "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าจัดการเถอะ" "ถ้าข้าไม่จัดการเอง พวกมันก็จะได้ใจไม่จบสิ้นค่ะท่านพี่..." รินรดาหันมาคว้าแขนสามีเขย่าเบาๆ "แต่อย่าเพิ่งพูดเรื่องน่าปวดหัวเลย วันนี้แหละค่ะคือวันที่เราจะตบหน้าพวกตระกูลหลี่และกวาดเงินทองในเมืองนี้ให้เกลี้ยงด้วยหมัดเด็ดของเรา!" ว่าแล้ว รินรดาก็หมุนตัวกลับไปยังโต๊ะเตรียมอาหารในครัวเปิด เธอดึงม่านมิติออกมาหยิบวัตถุดิบชิ้นสำคัญที่ซ่อนไว้ ผลไม้ตระกูลเบอร์รี่หลากสีจากมิติคู่ขนานที่สุกงอมกำลังดี เปล่งประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี ทั้งกลิ่นหอมหวานสดชื่นและรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์คืออาวุธลับที่ไม่มีใครในโลกนี้เคยลิ้มลองมาก่อน ขั้นตอนการทำ 'เค้กผลไม้สดสามชั้น' เริ่มต้นขึ้นด้วยความคล่องแคล่ว เนื้อเค้กสปันจ์วานิลลาสีเหลืองทองนุ่มฟูราวกับก้อนเมฆถูกสไลด์อย่างประณีตเป็นสามชั้น ชั้นแต่ละชั้นถูกพรมด้วยน้ำเชื่อมกลิ่นกุหลาบป่าบางๆ เพื่อเพิ่มความชุ่มฉ่ำ ตามด้วยการปาดวิปครีมเนื้อเนียนละเอียดที่ตีจากนมโคแท้ผสมวานิลลาแท้ฝักสด ความพิเศษอยู่ตรงการจัดเรียงผลไม้สดฉ่ำน้ำแทรกตัวอยู่ทุกชั้นอย่างหนาแน่น ทั้งสตรอเบอร์รี่สีแดงฉาน บลูเบอร์รี่เม็ดโต และราสเบอร์รี่รสเปรี้ยวอมหวาน อัศวินยืนมองภรรยาทำงานด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหลงใหล สำหรับเขาแล้ว รินรดาในยามที่อยู่ในครัวและจับอุปกรณ์ทำขนมมีเสน่ห์ดึงดูดใจเสียยิ่งกว่าตอนที่เธอนำทัพเจรจาการค้าเสียอีก มือใหญ่เอื้อมไปช่วยหยิบถาดและส่งอุปกรณ์ให้อย่างรู้ใจโดยไม่ต้องเอ่ยปาก "ท่านพี่ช่วยตีวิปครีมตรงนั้นต่อให้อีกหน่อยนะคะ เอาให้ตั้งยอดแข็งกำลังดีเลยค่ะ" รินรดาเอ่ยสั่งพลางยิ้มหวานให้สามีที่พยักหน้ารับอย่างแข็งขัน เมื่อตัวเค้กประกอบเสร็จสมบูรณ์ ขั้นตอนสุดท้ายคือการเคลือบผิวหน้าด้วยเจลลี่ใสรสพีชบางเบาเพื่อให้ผลไม้ดูเงางามราวกกับเพชรต้องแสงไฟ รินรดานำมีดตัดเค้กมาแบ่งชิ้นแรกออกให้สามีได้ชิมเป็นคนแรก กลิ่นหอมฟุ้งของครีมนมสดและผลไม้ตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว อัศวินรับชิ้นเค้กมาด้วยความระมัดระวัง เขาตักเค้กคำโตเข้าปาก สัมผัสแรกคือความนุ่มละมุนของเนื้อเค้กที่แทบจะละลายหายไปในทันที ตามด้วยความหอมมันของวิปครีมที่ไม่เลี่ยนเลยสักนิด ตัดกับรสชาติเปรี้ยวอมหวานสดชื่นของผลไม้สดในมิติลับ ความอร่อยที่ระเบิดขึ้นในปากทำให้ชายหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชนถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ "อร่อย..." อัศวินพึมพำออกมาด้วยดวงตาเป็นประกาย "อร่อยจนข้าแทบอยากจะเหมาทำกินคนเดียวทั้งหมดนี่เสียเลย" "ไม่ได้นะคะ! นี่คือสินค้าล่อตาล่อใจที่จะทำให้ร้านเรากลายเป็นอันดับหนึ่งในย่านการค้านะคะ!" รินรดาหัวเราะร่าเริง เธอจัดแจงบรรจุเค้กผลไม้สดแต่ละชิ้นลงในกล่องกระดาษคราฟต์ดีไซน์หรูหราที่สั่งทำพิเศษ พร้อมประดับด้วยริบบิ้นผ้าไหมสีครีม เมื่อประตูร้านเปิดต้อนรับลูกค้าช่วงบ่าย กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของวานิลลา เนย และผลไม้สดก็พัดโชยออกไปตามสายลม เรียกลูกค้าที่เดินผ่านไปมาให้หยุดชะงักและหันขวับมามองหน้าร้านเป็นตาเดียว เพียงไม่ถึงสิบนาที ลูกค้ากลุ่มแรกก็กรูเข้ามาแน่นขนัดจนร้านแทบแตก เสียงแย่งกันสั่งซื้อเค้กผลไม้สดดังเซ็งแซ่จนอัศวินต้องออกมายืนคุมระเบียบหน้าร้านด้วยใบหน้าขรึมขังแต่แฝงความภูมิใจ ยอดขายพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง เงินเหรียญทองและตั๋วเงินถูกกวาดเข้าลิ้นชักจนแทบปิดไม่ลง รินรดายืนนับเงินด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มปริ สงครามการค้าครั้งนี้เธอย่อมเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน ทว่า... ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายและเสียงชื่นชมจากลูกค้า เสียงเคาะไม้เท้าอันหนักหน่วงก็ดังแทรกขึ้นที่หน้าประตูร้าน ร่างของชายชราในชุดผ้าไหมปักลายตระกูลใหญ่ผู้เป็นเจ้าของที่ดินผืนใหญ่ที่สุดในเมืองก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยเล่ห์กลอันตราย "ดูท่าทางกิจการของเจ้าจะไปได้สวยนี่แม่หนูรินรดา... แต่เกรงว่าสูตรขนมชิ้นนี้ จะต้องถูกส่งมอบให้เป็นสิทธิ์ขาดของหอการค้าตระกูลใหญ่เสียก่อนนะ ถึงจะเรียกว่าทำมาหากินอย่างถูกต้องในเมืองนี้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!