ดริปกาแฟท่ามกลางสายฝน

คราบน้ำชาที่กระเซ็นรดอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อหยาบของป้าเฒ่าจาง ยังคงเป็นหลักฐานชั้นดีว่า การมาเยือนของภรรยาอดีตแม่ทัพในสายตาของชาวบ้านตระกูลหลี่นั้น ไม่ต่างอะไรกับการเหยียบย่างเข้ามาของตัวซวย "เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาเปิดร้านขายของกินเล่นไร้สาระแถวนี้! รินรดา คิดว่าสามีเจ้าเป็นถึงอดีตนายทหารแล้วจะทำตัวกร่างอย่างไรก็ได้งั้นหรือ? ขนมอบกลิ่นเนยฉุนกึกนี่มันชonชวนแต่พวกขี้เกียจสันหลังยาวมารวมตัวกันชัดๆ!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองตระกูลหลี่แผดขึ้นท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เม็ดฝนกระทบหลังคามุงจากจนเกิดเสียงดังซ่า แต่ก็ยังไม่อาจกลบวาจาถากถางที่ตั้งใจมาหาเรื่องตั้งแต่เช้าตรู่ได้ รินรดายืนเช็ดเคาน์เตอร์ไม้ไผ่ที่นางเพิ่งลงมือขัดมันด้วยขี้ผึ้งหอมกรุ่นอย่างใจเย็น นางไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูกระจกใส—ซึ่งเป็นสินค้าชิ้นโบแดงที่นางแอบดึงออกมาจากมิติพิเศษ "ถ้าการทำมาหากินด้วยลำแข้งตัวเองมันเรียกว่าขี้เกียจ... เช่นนั้นแล้วการเดินสายไปนินทาชาวบ้านเพื่อขอส่วนบุญตามลานหมู่บ้าน คงเป็นอาชีพที่ทรงเกียรติมากสินะคะ พี่สะใภ้รอง" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ นางวางผ้าเช็ดมือลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงความเฉียบคมจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ อัศวินที่ยืนผ่าฟืนอยู่ใต้ชายคาด้านหลังชะงักมือลงทันทีที่ได้ยินเสียงเอะอะ เขาวางท่อนฟืนลงบนกองอย่างไม่ใส่ใจนัก ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเข้มก้าวสาวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดยืนซ้อนหลังภรรยาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด รังสีอำมหิตจางๆ ที่ติดตัวมาตั้งแต่สมัยอยู่ในค่ายทหารแผ่ซ่านออกมาจนทำให้สะใภ้รองตระกูลหลี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางถอยหลังกรูดไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ "ข... ข้าไม่ได้มาหาเรื่องนะ! ข้าแค่เตือนในฐานะญาติ!" นางเสียงสั่นแต่ก็ยังไม่วายเชิดหน้าใส่ "ญาติที่ดีเขาไม่มาเหยียบร้านคนอื่นตั้งแต่ยังไม่เปิดทำการหรอกค่ะ เชิญกลับไปเสียเถอะค่ะ ฝนตกถนนลื่น เดี๋ยวจะล้มกลิ้งไม่เป็นท่าเอาเสียเปล่าๆ" รินรดาแย้มยิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มการค้าที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา ทำเอาคนฟังแค่นเคืองจนหน้าดำคร่ำเครียด สะใภ้รองสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคืองก่อนจะวิ่งฝ่าสายฝนออกไป เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา รินรดาจึงผ่อนลมหายใจยาวออกมาเบาๆ "ไหวไหม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมกับมือหนายื่นผ้าขนหนูแห้งมาซับหยาดน้ำฝนที่กระเซ็นโดนกรอบหน้าของภรรยาอย่างเบามือ อัศวินมองภรรยาด้วยสายตาที่อ่อนแสงลงทุกขณะ—สายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและหวงแหนจนคนถูกมองอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ "สบายมากค่ะท่านพี่ คนพวกนั้นก็แค่วัวสันหลังหวะกลัวว่าเราจะลืมตาอ้าปากได้เร็วกว่าพวกเขาก็เท่านั้น" รินรดายื่นมือไปจับมือหยาบกร้านของสามีบีบเบาๆ "ว่าแต่... ฝนตกแบบนี้ กลิ่นดินชื้นๆ กับอากาศเย็นๆ แบบนี้ เหมาะที่สุดกับการดริปกาแฟร้อนๆ และอบครัวซองต์เนยสดไม่ใช่หรือคะ?" ดวงตาคมกริบของออดีตแม่ทัพเป็นประกายขึ้นมาทันที เมนูครัวซองต์ที่ภรรยาคิดค้นขึ้นมาโดยอาศัยวัตถุดิบประหลาดจากมิติลับของนาง คือสิ่งเสพติดชนิดเดียวที่เขายอมสยบให้ รินรดากลับหลังหันไปเตรียมอุปกรณ์ นางหยิบเมล็ดกาแฟคั่วบดใหม่ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวนใจออกมาจากโหลแก้ว กลิ่นหอมของช็อกโกแลตและผลไม้อ่อนๆ ลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัวทันทีที่ฝาถูกเปิดออก นางหยิบกระดาษกรองใส่ลงในดริปเปอร์เซรามิกสีขาวสะอาดตา ก่อนจะบรรจงรินน้ำร้อนอุณหภูมิพอเหมาะวนเป็นวงกลม สายน้ำร้อนสัมผัสกับผงกาแฟบด เกิดฟองฟูฟ่องสีน้ำตาลทองพร้อมกับปล่อยกลิ่นอロマอันล้ำลึกอบอวลไปทั่วทั้งร้าน ท่าقกลางเสียงสายฝนที่ซัดสาดด้านนอก กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดและเนยแท้ที่อบอวลอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้ กลับสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง อัศวินยืนมองขั้นตอนทั้งหมดด้วยความหลงใหล ไม่ใช่แค่เพราะตัวขนมหรือเครื่องดื่ม... แต่เป็นท่าทางคล่องแคล่วและรอยยิ้มมั่นใจของหญิงสาวตรงหน้าต่างหาก ที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะมาหลายปีดีดักแล้ว "หอมเหลือเกิน..." เขาพึมพำ "อดใจรอก่อนค่ะ อีกสักครู่ ครัวซองต์อบร้อนๆ ที่กรอบนอกนุ่มในจนเห็นชั้นเนยชัดเจนก็จะออกมาจากเตาพอดี" รินรดายิ้มพราย นางหยิบจานกระเบื้องเคลือบเนื้อดีมาวางเตรียมไว้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างรื่นรมย์และกลิ่นหอมของเนยกำลังลอยทะลุผ่านหน้าต่างบานกว้างออกไปสู่ถนนด้านนอกเพื่อดึงดูดสายตาผู้คน จู่ๆ เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย นางหันไปมองนาฬิกาแขวนผนัง ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านเสียด้วยซ้ำ ใครกันที่มาเคาะประตูในวันฝนพรำเช่นนี้? อัศวินขยับตัวยืนบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณทหารตื่นตัวขึ้นทันที เขาเดินไปปลดกลอนประตูแล้วดึงบานกระจกเปิดออกอย่างระมัดระวัง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมกันฝนปักลายประณีตจนดูรู้ว่าเป็นชนชั้นสูงก้าวเข้ามาในร้านอย่างถือวิสาสะ หยดน้ำฝนเกาะพราวอยู่บนบ่ากว้าง ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย่อหยิ่งเจือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสีส้มอุ่นภายในร้าน ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของรินรดาที่ยืนถือเหยือกกาแฟค้างไว้ "ไม่นึกเลยว่า... ในหมู่บ้านชนบทกันดารเช่นนี้ จะมีกลิ่นหอมของกาแฟชั้นเลิศและขนมปังฝรั่งเศสที่แม้แต่ในเมืองหลวงก็ยังหาทานยากซ่อนอยู่" ชายหนุ่มแปลกหน้าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบแต่มีอำนาจกดดันบางอย่าง "แม่นาง... เจ้าคือเจ้าของร้านรินรดาเบเกอรี่สินะ? ข้ามีข้อเสนอทางธุรกิจที่เจ้า... อาจจะปฏิเสธไม่ลง" รินรดาสบตากับชายแปลกหน้าผู้นั้น รอยยิ้มบนริมฝีปากของนางค่อยๆ หุบลง เมื่อสัญชาตญาณนักธุรกิจในตัวกรีดร้องว่า... แขกยามวิกาลผู้นี้ ไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!